3

Rewelacja (2011-10-23)

Mayak  Więcej o recenzencie

Po prostu coś wspaniałego. Każdy utwór niesie za sobą kompletnie inne emocje i doznania. Każdy jest na swój sposób ciekawy i intrygujący. Pomimo tej różnorodności, którą ktoś może odebrać jako niespójność, to płyta ta jest dla mnie w całości dopięta na ostatni guzik. Taka miała być :)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Chill-acoustic-pop (2010-12-02)

Strudel wiedeński  Więcej o recenzencie

To naprawdę bardzo przyzwoity album z nośnymi piosenkami. Co istotne można go uznać za punkt szczytowy tego wykonawcy. Nowa płyta z tego roku to już jednak nie ten poziom. Tutaj mamy zabawę przebojowymi tematami, jak i profesjonalnym brzmieniem. Całość cechuje lekka atmosfera w klimatach acoustic-pop.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Najlepszy w tej kategorii (2010-02-06)

Prospekt Mira  Więcej o recenzencie

Bardzo dobre połączenie popu z elektroniką. Płyta bardzo mainstream i chyba najciekawsza tego typu na polskim rynku. Świetna oprawa graficzna.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Przyzwoita (2010-01-21)

Bea2808 Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Do czasów wydania tej płyty nie wiedziałam kim jest Smolik. Usłyszałam w radio "Cye" i... oczarowała mnie. Nie wszystkie utwory z tej płyty lubię. Ale kilka jest całkiem całkiem i to na tyle, że ze spokojnym sumieniem mogę dać 4.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

kołyszący sztos (2009-09-03)

Sławek Kacicki  Więcej o recenzencie

Napiszę krótko: Rewelacja.

(3 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Średnia (2007-11-30)

Magdalena Lasota  Więcej o recenzencie

Nie ukrywam - liczyłam na duuuuużo więcej. Pozostały mi płaskie brzmienia, średniej jakości muzyka i kawałki niepasujące jeden do drugiego (nie ma płynności). Natomiast duży plus za piękne wydanie i pomysłowe opakowanie. Choć jak na płytę z muzyką, to za mało aby się zachwycić.

(3 z 7 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Najlepsza płyta Smolika (2007-07-26)

Łukasz Kuśmierz  Więcej o recenzencie

Andrzej Smolik twierdzi, że "pakowanie artystów do szuflad z gatunkami to prawdziwe nieszczęście". Pełna zgoda, jest to często domena leniwych dziennikarzy, którzy mając w swojej głowie hasła klucze mogą znacznie szybciej sklecić parę zdań na potrzeby recenzji. Jest jednak też druga strona medalu. Piszący są często ograniczeni a to ilością miejsca przeznaczoną na artykuł (co wiąże się z ograniczeniem do konkretyzacji), a to z kolei muszą uwzględniać kompetencje szerokiego grona odbiorców, czyli tak naprawdę wszystkich. Każdy może przeczytać recenzję, ale i każdy musi zrozumieć, o czym mówi autor. Trzeba zatem iść na kompromis. Jak to zrobić? Najlepiej trzymać się faktów. Fakty są takie, że to już 3 płyta Andrzeja Smolika. 2 poprzednie może nie stały się synonimem sukcesu komercyjnego, za to artystycznego jak najbardziej tak. Na zarówno self-titled debiucie, jak i płycie "2" na pierwszy plan wysuwały się przede wszystkim elektroniczne brzmienia. Można śmiało powiedzieć, że znakiem rozpoznawczym Smolika stały się ciepło brzmiące klawisze i rozleniwione syntetyczne tło. Tło to jednak zawierało wielokrotnie niezauważalne od pierwszego przesłuchania żywą gitarę basową, mandolinę czy gitarę. Na trzecim albumie Smolik wykonał jeszcze bardziej zdecydowany krok w stronę akustycznych dźwięków. Już otwierający płytę "S.Dreams" to szalejący na rozbujanym basie r'n'b wymieszany z soulowym śpiewem. Zarazem jest to ładna liryczna kompozycja, śmigająca na poziomie nieosiągalnym dla lokalnych aspiratorów (aspiratorek?) do bycia "czarnymi głosami" polskiej sceny. To, że część osób będzie musiała wyleczyć się z takich marzeń jest w dużej mierze zasługą gościnnie występującej w tym numerze Sofy. Jeśli już o gościach mowa, wiadomo, że to oni zawsze użyczali głosów na albumach Smolika. Z reguły potrafili uchwycić klimat kompozycji, prezentując się często z zaskakującej strony (vide Artur Rojek z Myslovitz na "Dig i Din" z poprzedniej płyty). Nic się nie zmieniło. Jest w muzyce Smolika jakaś chemia, sprawiająca, że artyści z nim współpracujący wzbijają się na wyżyny, co możemy usłyszeć potem na płytach. Ot, Mika Urbaniak w "Med 3" brzmi jak... MC Lyte? W każdym razie, jak czarna wokalistka z okresu złotych lat hip-hopu. Kasia Kurzewska z kolei w "Cye" przywołuje klimat pierwszej solowej płyty Alicii Keys "Songs in A Minor". Oczywiście są też starzy dobrzy znajomi - Bogdan Kondracki charakterystycznym basem prowadzi dostojnie melodię w najpiękniejszym na "3" utworze "Time Take" (wtóruje mu rozleniwiono-anielski jak zawsze głos Karoliny Kozak), a Novika i Rojek w sympatycznym "50 Trees" prowadzą wyluzowany wokalny dialog. Pojawili się też artyści o międzynarodowej renomie - Victor Davies i Maya Singh. Ten pierwszy sprawia, że mężczyźni na albumie Smolika po raz pierwszy "mówią" mocnym głosem. Nie zrozumcie mnie źle - na debiucie czy drugiej płycie odgrywali oni ważną rolę, ale byli zawsze jakby w cieniu śpiewających pań. To one kradły show. Tymczasem przede wszystkim wspomniany Davies, ale i Artur Rojek czy Bogdan Kondracki dzielnie walczą o "wokalne równouprawnienie" na "3". Najmocniejsze punkty na tym albumie? To wyświechtany zwrot, ale naprawdę, wierzcie mi, każda piosenka mogłaby być singlem. Nie, zaraz, zapomniałem przez chwilę, że mówimy o polskim radiu i telewizji. Mogłaby więc być singlem np. na Wyspach. I tego Andrzejowi Smolikowi życzę.

(8 z 9 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

"3" na 3 (2007-05-28)

Stały Recenzent  Więcej o recenzencie

Po pierwsze i najważniejsze - płyta ma strasznie słabą jakość. Pan, który popełnił mastering tej płyty powinien się lepiej zaopiekować żoną i ogródkiem. Jak można dopuścić, by płyta, na której gra "Sinfonia Viva" brzmiała jak radio internetowe? Kolejna porażka to Victor Davies. Jego głos i sposób śpiewania są bardzo plastikowe. Słuchając płyty mamy wrażenie, że słuchamy jednego utworu. W porównaniu do poprzednich produkcji Smolika trąci troszkę komercją. Plus należy się za aranżację i dobór instrumentów. Jest to naprawdę świetnie dobrany zestaw. Część promowanych na płycie wokalistek zasługuje na uznanie. Jest to bardzo ciekawe zjawisko na polskim rynku muzycznym. Muzyka, którą można wykorzystać jako tło do wykonywania różnych czynności, bo... nie ma się za bardzo na czym skupić.

(8 z 14 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Podobnie jak wino... (2007-02-15)

Sławomir Grelewicz  Więcej o recenzencie

...im dłużej słucham, tym bardziej ta płyta muzycznie mi "smakuje". Kupując ją miałem mieszane uczucia, wszak to pierwszy raz zdecydowałem się na słuchanie Smolika. Podczas pierwszego przesłuchania było tak sobie, kolejne dały satysfakcjonujące wrażenie. Delikatna, subtelna i klimatyczna muzyka, świetna niemalże na każdą okazję. Można jej słuchać nie tylko dla samego słuchania, ale wspaniale komponuje się z czynnościami domowymi - nauką, pracą, a także seksem.

(2 z 4 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Andrzej Smolik w swojej najbardziej światowej produkcji (2006)

Bartek Chaciński Przekrój  Więcej o recenzencie

Jeśli miałbym podać jedną cechę, jaką Smolik wprowadził do polskiej muzyki pop, powiedziałbym, że przywrócił jej ciepło. Skutecznie wyprowadzane wcześniej z naszego rynku przez chłodny profesjonalizm gwiazd lat 90., plastikowe solówki i zapędy do niszczenia piosenek w wielościeżkowych studiach nagraniowych. I tu zwrot Smolika w stronę modnej ostatnio estetyki easy listening, sięgnięcie do prostoty w stylu retro, nagrywanie w domowych warunkach, a wreszcie połączenie ciepłych brzmień elektrycznego pianina czy organów z naiwnymi partiami instrumentów dętych i marzycielskimi wokalami okazały się zbawienne. To jedna z lepszych rzeczy, jakie wydarzyły się w polskiej muzyce ostatnich lat. Najważniejsze, że Smolik, zamiast koncentrować się wyłącznie na swojej solowej ścieżce, prątkował tym wirusem ciepła. To rozdając swoje piosenki na prawo i lewo różnym wykonawcom, to produkując utwory Kasi Nosowskiej, Ani Dąbrowskiej czy Krzysztofa Krawczyka, to wreszcie zapraszając innych do śpiewania na własnych płytach. A ponieważ nie rezygnuje jednocześnie ze skromnej posady klawiszowca w grupie Wilki, na te jego własne, autorskie albumy przychodzi często długo czekać. Na nową, konsekwentnie pozbawioną tytułu - ponad trzy lata. To płyta, na której Smolik częściej niż dotąd sięga po brzmienia smyczków, w największym też zakresie wykorzystuje różne solowe instrumenty akustyczne, pracuje z większym niż dotąd rozmachem, nadając całości brzmieniowo charakter filmowych produkcji z lat 70. Zarazem jednak znów udało mu się uniknąć przeładowania. Ma tu również najbardziej imponującą listę gościnnie występujących wokalistów, z cenionym Anglikiem Victorem Daviesem na czele, ze znanymi już gośćmi, między innymi Noviką, Miką Urbaniak i Arturem Rojkiem, a wreszcie z niedawnymi debiutantami - raperem i wokalistką z formacji Sofa. Całość śpiewana po angielsku wprost idealnie nadaje się na eksport, choć przyznaję, że prawdziwym ideałem byłoby przygotowanie tej płyty z dobrze napisanymi polskimi tekstami zamiast obcojęzycznych. Wtedy zamiast ciepło zrobiłoby mi się gorąco. Elegancja i równowaga bijące z tej płyty przesłaniają na ogół jej drobne wady. Wprawdzie trudno na niej odnaleźć coś, czego jeszcze nigdy u Smolika nie było, ale jeszcze trudniej wyłączyć, gdy się już zacznie słuchać.

(15 z 17 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji