50 [Digipack]

A jednak... (2011-02-04)

Marcin Dąbrowski  Więcej o recenzencie

...mimo, że nie wszystkim się ta płyta podoba, to jednak to kolejny krążek, którym Maryla Rodowicz trafia do publiczności. Po bardzo dobrej, spokojnej i 'gitarowej' JEST CUDNIE - teraz podróż z wielkimi szlagierami lat 50.Na karnawał w sam raz. Znacie? To posłuchajcie!:) W krótkim czasie płyta osiągnęła status platynowego krążka, co samo w sobie jest sukcesem Maryli i twórców płyty.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Nie to złoto co się świeci czyli fonograficzne śmieci... (2011-01-12)

Krzysztof Krawczyk  Więcej o recenzencie

Maryli Rodowicz należy się medal. Jako jedynej udało się jej dokonać rzeczy niemożliwej - śpiewać od ponad 40 lat i nigdy nie nagrać nawet bardzo dobrej płyty, pomimo że w swojej karierze udało jej się zaśpiewać kilka wybitnych piosenek, chociażby "Niech żyje bal", "Żyj mój świecie" czy "Małgośka". Cała tajemnica sukcesu Maryli tkwi w czymś innym. Otóż jako jedyna - już dawno temu, kiedy jeszcze nie było takich mistrzyń prowokacji jak Lady Gaga czy nasza Doda - odkryła, że aby istnieć, trzeba być zawsze na ustach tłumów. I jako pierwsza w czasach szarej rzeczywistości PRL-u szokowała. A to okropnymi strojami dekorowanymi czym tylko się da (jak ten z pamiętnego występu w Sopocie, gdzie wystąpiła z klatką pełną ptaków śpiewając "Kolorowe jarmarki"), a to jedyną wśród artystów w tamtym okresie kurtką z prawdziwej skóry uszytą z zabitej nielegalnie świni czy też romansem z Danielem Olbrychskim. I mimo że to dla niej Agnieszka Osiecka napisała swoje najlepsze piosenki, dobierany przez Marylę repertuar sprawił, że te perełki ginęły często wśród pozostałych nijakich utworów, które wypełniały jej kolejne płyty. Kiedy popatrzyłem na spis utworów, które wypełniają najnowsze "dziecko" Maryli (a są to piosenki z okresu powojennego), pomyślałem sobie, że oto mamy podobny manewr do tego, który Rodowicz zaserwowała nam "Marysią biesiadną". Ma być "cała sala śpiewa z nami" - łatwo, lekko i przyjemnie. Cóż, inżynier Mamoń z "Rejsu" powtarzał, że najbardziej podobają się nam te piosenki, które już słyszeliśmy. Idąc tym tokiem myślenia, nowa płyta Rodowicz powinna mi się podobać. Rozczaruję Was - nie podoba mi się ani trochę. Ile można znieść nowych wersji "Serduszko puka w rytmie cha cha" czy "Czerwonego autobusu" ? Te piosenki są tak często śpiewane w różnorakich programach telewizyjnych, że mdli mnie już na samą myśl, że znowu miałbym ich wysłuchiwać. Nie są ładne. Są proste, łatwo wpadające w ucho i trudno się od nich uwolnić, bo mimowolnie nucimy je pod nosem. Niestety, ja oczekuję czegoś innego. Czegoś, co mną trochę "potrząśnie", co nie wleci mi jednym uchem, a wyleci drugim, ale zostanie na jakiś czas. Piosenki z "50" niestety nie mają na to szans. I nie tylko dlatego, że trącą myszką, ale przede wszystkim przez to, że wersje zaproponowane przez Rodowicz zupełnie pozbawiają je ich dawnej infantylności i bezpretensjonalności, dzięki którym były na swój sposób "fajne". Maryla swoim lwim "rykiem" uczyniła je przyciężkimi i niestrawnymi. Więc, powtarzając za prezesem Ochódzkim z "Misia" pytanie - "Wiesz po co nam ta Maryla?", odpowiem: "Nikt nie wie, po co nam ta Maryla i dlatego nikt nie zapyta. Wiecie, co robi ta Maryla? Ona odpowiada żywotnym potrzebom całego społeczeństwa... Patrzcie mówimy, to nasze, przez nas wylansowane i to nie jest jeszcze nasze ostatnie słowo...". Po to jest Maryla Rodowicz i za to ją lubię, ale, rany julek, niech ona w końcu nagra jakąś normalną płytę!!!

(4 z 7 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Nie to złoto co się świeci czyli fonograficzne śmieci... (2011-01-12)

Krzysztof Krawczyk  Więcej o recenzencie

Maryli Rodowicz należy się medal. Jako jedynej udało się jej dokonać rzeczy niemożliwej - śpiewać od ponad 40 lat i nigdy nie nagrać nawet bardzo dobrej płyty, pomimo że w swojej karierze udało jej się zaśpiewać kilka wybitnych piosenek, chociażby "Niech żyje bal", "Żyj mój świecie" czy "Małgośka". Cała tajemnica sukcesu Maryli tkwi w czymś innym. Otóż jako jedyna - już dawno temu, kiedy jeszcze nie było takich mistrzyń prowokacji jak Lady Gaga czy nasza Doda - odkryła, że aby istnieć, trzeba być zawsze na ustach tłumów. I jako pierwsza w czasach szarej rzeczywistości PRL-u szokowała. A to okropnymi strojami dekorowanymi czym tylko się da (jak ten z pamiętnego występu w Sopocie, gdzie wystąpiła z klatką pełną ptaków śpiewając "Kolorowe jarmarki"), a to jedyną wśród artystów w tamtym okresie kurtką z prawdziwej skóry uszytą z zabitej nielegalnie świni czy też romansem z Danielem Olbrychskim. I mimo że to dla niej Agnieszka Osiecka napisała swoje najlepsze piosenki, dobierany przez Marylę repertuar sprawił, że te perełki ginęły często wśród pozostałych nijakich utworów, które wypełniały jej kolejne płyty. Kiedy popatrzyłem na spis utworów, które wypełniają najnowsze "dziecko" Maryli (a są to piosenki z okresu powojennego), pomyślałem sobie, że oto mamy podobny manewr do tego, który Rodowicz zaserwowała nam "Marysią biesiadną". Ma być "cała sala śpiewa z nami" - łatwo, lekko i przyjemnie. Cóż, inżynier Mamoń z "Rejsu" powtarzał, że najbardziej podobają się nam te piosenki, które już słyszeliśmy. Idąc tym tokiem myślenia, nowa płyta Rodowicz powinna mi się podobać. Rozczaruję Was - nie podoba mi się ani trochę. Ile można znieść nowych wersji "Serduszko puka w rytmie cha cha" czy "Czerwonego autobusu" ? Te piosenki są tak często śpiewane w różnorakich programach telewizyjnych, że mdli mnie już na samą myśl, że znowu miałbym ich wysłuchiwać. Nie są ładne. Są proste, łatwo wpadające w ucho i trudno się od nich uwolnić, bo mimowolnie nucimy je pod nosem. Niestety, ja oczekuję czegoś innego. Czegoś, co mną trochę "potrząśnie", co nie wleci mi jednym uchem, a wyleci drugim, ale zostanie na jakiś czas. Piosenki z "50" niestety nie mają na to szans. I nie tylko dlatego, że trącą myszką, ale przede wszystkim przez to, że wersje zaproponowane przez Rodowicz zupełnie pozbawiają je ich dawnej infantylności i bezpretensjonalności, dzięki którym były na swój sposób "fajne". Maryla swoim lwim "rykiem" uczyniła je przyciężkimi i niestrawnymi. Więc, powtarzając za prezesem Ochódzkim z "Misia" pytanie - "Wiesz po co nam ta Maryla?", odpowiem: "Nikt nie wie, po co nam ta Maryla i dlatego nikt nie zapyta. Wiecie, co robi ta Maryla? Ona odpowiada żywotnym potrzebom całego społeczeństwa... Patrzcie mówimy, to nasze, przez nas wylansowane i to nie jest jeszcze nasze ostatnie słowo...". Po to jest Maryla Rodowicz i za to ją lubię, ale, rany julek, niech ona w końcu nagra jakąś normalną płytę!!!

(3 z 5 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

A może jednak komuś to się spodoba (2011-01-07)

zbyszek piotr Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Nie wiem jakie powody skłoniły panią Marylę(która z reguły doskonale wybiera sobie repertuar do nagrań i do śpiewania) aby przystąpić do realizacji tej płyty, ale mnie ta stylizacja zastosowana do tego repertuaru i wykonanie nie wpisują po stronie zachwyconych słuchaczy. Mam nadzieję, że jednak znajdą się zadowoleni odbiorcy tych nagrań, bo szkoda aby ogrom pracy włożony w powstanie płyty "50" poszedł na marne.Może komuś ta płyta się spodoba.Tego życzę wszystkim twórcom i odtwórczyni.

(1 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji