9 [Digipack]

Świetna płyta! (2011-06-21)

Jarosław Trochimiak  Więcej o recenzencie

Warto kupić i przesłuchać- płyta się nie nudzi. Gorąco polecam

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Gdzie Jest Lisa? (2008-10-06)

Szymon Jastrzebski  Więcej o recenzencie

Dla mnie album "9" kończy się już po upłynięciu jednej i pół minuty po rozpoczęciu. Damien Rice nie jest żadnym wyjątkowym głosem ani zjawiskiem na scenie muzycznej, ale ona... Wreszcie wydostała się zza jego cienia, wreszcie komponuje własne utwory i jest w tym naprawdę dobra. Ten nieznajomy głos, który wciąż towarzyszył Rice'owi i tak niesamowicie zaśpiewał początek "9 Crimes"! Lisa Hannigan nagrała własny album i polecam wam go z całego serca. "Ocean And A Rock", "Pistachio", "Lille"... od tych utworów dopiero nie będziecie mogli się uwolnić! Ocena odnosi sie oczywiście do albumu Rice'a, bo dla "Sea Sew" Lisy Hannigan dałbym 5.

(1 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

10 Crimes... (2008-03-17)

Patrycja Laskowska  Więcej o recenzencie

Z racji Dnia Świętego Patryka postanowiłam dziś przejrzeć twórczość irlandzkich śpiewaków, których to płyty szczęśliwie posiadam. Znalazł się między nimi najnowszy album kolegi z Trinity College. "9" to (nie dajmy się zwieść) dziesięć utworów, które łączą liryzm i efemeryczność (w znaczeniu ulotności i nieuchwytności, a nie krótkotrwałości) wcześniejszego dorobku autora z pojawiającym się coraz częściej bardziej rockowym i agresywnym brzmieniem. Może "rockowy i agresywny" to dużo powiedziane, ale powiem i więcej - nogi rwą się do tańca przy tej płyty brzmieniu. Życzę miłego odbioru wszystkim, którzy tę muzykę zdecydują się nabyć. Choć cena obecna niekoniecznie może zachęcać.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Proste piosenki (2006)

Angelika Kucińska Przekrój  Więcej o recenzencie

Debiutancki album Rice'a zdobył prawie milionową publiczność, sprzedaż brytyjska przełożyła się na status potrójnej platyny. "O" była jedną z tych płyt, które oswajały tłumy z nieoczywistym i skromnym. Jest na brytyjskich listach przebojów spore zapotrzebowanie na rzekomo romantycznych chłopców i ich rzekomo poruszające piosenki. James Blunt, James Morrison, wreszcie niedawne odkrycie - młodziutki Paolo Nutini. Medialno-finansowy sukces pozwala stawiać Damiena Rice'a obok wyżej wymienionych. Zgadza się, to też jest pop - i pod względem zasięgu, i kompozycji. Ale pop nietypowy i z drugim dnem, bo pełen czarnych, niedobrych emocji. Gorzkie rozliczenia z przeszłością, niespełnione uczucia, rozstania i zdrady, smutek i złość. Żaden z powyższych nie potrafi przekazać tego tak wiarygodnie jak Rice. Jemu udaje się tworzyć rzeczy proste, ale dalekie od łzawego melodramatu. Druga płyta muzyka nie angażuje jak debiut i jest nierówna, ale za takie "9 Crimes" można wybaczyć największe wpadki.

(1 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Damien Rice trafia prosto w serce! (2006-11-17)

Robert Panowicz  Więcej o recenzencie

I znowu się udało! I znowu z pomocą tak skromnych środków wyrazu - głos i słowa artysty muszą wystarczyć! Damien Rice w duecie z Lisą Hannigan opowiadają, w swych intymnych muzycznych dialogach, historie rozterek miłosnych i innych życiowych dramatów. To silnie angażująca muzyka, która wywołuje skrajne emocje i zmusza do opowiedzenia się: albo jesteś po stronie Damiena i Lisy, albo nie. Nie ma innej drogi...

(3 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Me, his yoke and I (2006-11-15)

Agnieszka Grabarz  Więcej o recenzencie

Trudno sprostać oczekiwaniom słuchaczy po takim debiucie, jak "O". Płycie z piosenkami ani specjalnie odkrywczymi (ileż to smutnych facetów z gitarą przewija się przez różnorakie światowe sceny?), ani oryginalnymi (tekst o miłości + gitara akustyczna + smyczki + on + czasami ona). A jednak znalazła się spora grupa specyficznych (nad)wrażliwców, w których tworczość Damiena Rice'a porusza struny odpowiedzialne za pełne przeżywanie muzyki w sposób, w jaki nikt inny wcześniej nie potrafił. Wśród niej znalazłam się i ja - absolutnie oczarowana, zakochana wręcz i uzależniona. Do tego stopnia, że nie wyobrażałam sobie, by najnowsze dzieło Rice'a mogło mnie zawieść. A jednak... niedosyt niewielki czuję. Odrobinę. Nie potrafię być bezkrytyczna, nawet (a może zwłaszcza?) w przypadku artystów tak mi bliskich. Artystów, którzy mieli z płyty na płytę coraz bardziej oczarowywać i uzależniać. I być może oczarowywują, ale... nie do końca. Bo oto mamy mnóstwo cudownych, pięknych dźwięków. "9 Crimes" rozdziera, "The Animals Were Gone" wprowadza w stan słodkiego rozmarzenia (nikt, tak jak Damien, nie śpiewa: "we could make babies and accidental songs". Ja nie potrafiłabym się oprzeć tej propozycji), "Rootless Tree" ukazuje, że Rice oprócz "love you" równie przekonująco potrafi wykrzyczeć "fuck you", "Me, My Yoke" niesie przepotężny ładunek emocji w kilku właściwie słowach, "Coconut Skins" ma w sobie coś zawadiackiego i beztroskiego. Czego więc się czepiam? Ano tego, że to za mało. Że "Sleep Don't Weep" za bardzo przypomina "Cold Water" z "O". Że przy końcu ostatniej piosenki nie ma ukrytych tracków, tylko jakaś 15-minutowa, "wyplumkana" melodia. Że uwielbiam tego faceta i nie powinnam mieć żadnych zastrzeżeń. Że miałam nadzieję, iż zabraknie mi gwiazdek merlinowych do pełnej oceny płyty. A tutaj jeszcze jedna została. Cóż, może następnym razem. Z drugiej strony – prawdopodobnie za dużo wymagam, i w kategorii "smutne płyty dla lubiących smutne płyty ludzi" "9" zostawia konkurencję w tyle. Jednak w kategorii "moje ulubione smutne płyty" palmę pierwszeństwa wciąż dzierży "O".

(9 z 10 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji