Adrian Mole i broń masowego rażenia

Mole stał się irytujący (2010-06-30)

mól  Więcej o recenzencie

Adrian był przezabawnym nastolatkiem w komiczny sposób opisującym rzeczywistość. Skończył już jednak 34 lata, co absolutnie nie oznacza, ze dorósł, wręcz przeciwnie. Wątek z Flowersami doprowadza do szału. Pakowanie się coraz głębiej w relację z Marigold nie jest dowcipne, a żałosne. Ile razy można czytać o tym, że Adrian usłyszał, jak zgadza się na spotkanie z nią czy jej ojcem? Po 10 przestaje to być śmieszne, nie wspominając o 50. Townsend wykreowała tym razem Mole'a- idiotę. A to nie bawi.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Kolejna książka o Adrianie nie zawodzi (2008-03-29)

Marzena Krutul  Więcej o recenzencie

Zaczęłam czytać(wypożyczoną z biblioteki) A.M. od pierwszej części. Teraz muszę pokupować sobie wszystkie części, ponieważ każda jest niepowtarzalna i każdą mogę czytać na okrągło! Cudownie opracowana lektura - świetnie się ją czyta - wywołująca śmiech do łez. Po prostu CUDO! Naprawdę polecam

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Najlepsza książka, jaką czytałem... (2007-06-05)

egzy  Więcej o recenzencie

Uważam, iż przygody lekko zwariowanego Adriana niejednej osobie sprawią wiele radości. Wielka szkoda, że to ostatnia część. Miejmy nadzieję, że szanowna autorka napisze jeszcze jedną. Polecam tę książkę wszystkim nastolatkom, którzy mają problemy z samym sobą. Rewelacja!

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Jestem fanką Adriana Mole'a (2006-12-28)

alicja chwedorowicz  Więcej o recenzencie

Najnowszy "Adrian Mole" to smutna książka. Opowieść o tym, jak pięknoduchowi i idealiście trudno jest żyć w skomercjalizowanym świecie, o wszechwładzy pieniądza i pazerności, o hipokryzji, również o okropnościach wojny. Dla Polaków niewątpliwym walorem książki jest swoboda, z jaką mówi się o seksie.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Mistrzostwo droga Sue (2006-12-02)

Hubert Siwecki  Więcej o recenzencie

To najlepsza książka z opowieści o losach Adriana Mola. Adrian zmienia się w czasie, a po części wciąż pozostaje taki sam. Tak jak jego świat, w którym żyje - jego Old Merry England. Adrian pozostaje wciąż niepoprawnym matołkiem - naiwnym, żyjącym w swym własnym świecie, w którym stawia siebie samego na wyżynach intelektualnych (co biorąc pod uwagę ludzi, wśród których się obraca nie jest do końca pozbawione uzasadnienia.), a jednocześnie momentami dostrzega mechanizmy tym światem operujące z bolesną jasnością. Jest strasznie irytujący, gdy brnie niczym dziecko we mgle w kolejne kłopoty, wybierając drogę, która oczywiście jest tą, której wybierać nie powinien. A zatem za co kocham Adriana? Bo jest do szpiku kości dobrym człowiekiem? Bo ze spokojem znosi nieustanne inwektywy ociemniałego przyjaciela przyjmując – w sposób niewysłowiony, że przyjaźń jest ważniejsza od osobistych uraz. Bo pozwala sobą manipulować, a opór przeciw temu rodzi się w nim niezwykle powoli i nigdy nie chce nikogo skrzywdzić – choć czasem, z naiwności swej mówi za wiele prawdziwych słów. Gdy czyta swemu niewidzącemu już przyjacielowi Dostojewskiego, a przyjaciel ów daje mu do zrozumienia, że wyżej ceni swego psa niż lektora Adrian przywodzi na myśl księcia Myszkina. Idiota wśród zła świata, w swej dobroci pozostaje bez grzechu. A wokół szalony świat, ogarnięty wojną. Wojną zbrojnych armii i wojną małych ludzi, tą toczoną w zaciszu rodzin. Gdy wszystko wokół się wali Adrian pozostaje do końca człowiekiem. Dlaczego go kocham? Po prostu chciałbym mieć takiego przyjaciela. I gdy w końcu powieści pojawia się nadzieja, że burze nad jego głową już przebrzmiały i że on także znalazł swój spokojny port, z drżeniem w sercu zamykam książkę, by nie zburzyć tej chwili spokoju. Na los szczęścia Adrianie! Jesteś nadzieją dla każdego z nas, którzyśmy cię poznali.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Czy z tego wypada sobie robić „jaja”? (2006-11-27)

Marzena Kowalska Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Adrian Mole dorósł. Od czasu, gdy mierzył sobie... sami wiecie co, uciekło mu przede wszystkim sporo czasu. Teraz, jako prawie 35-latek, ze strachem uświadamia sobie, że wkracza właśnie w wiek średni, za którym jego dusza i portfel, chyba nie nadążają. Wkracza jako ojciec dwóch synów, z których jeden mieszka w Afryce z matką i ojczymem, a drugi właśnie wyrusza na wojnę. Samotny, pracownik niezbyt dochodowego antykwariatu, permanentnie zadłużony i jak zwykle beznadziejny. A wszystko rozgrywa się na tle wojny w Iraku. I tak naprawdę, razem tworzy książkę, której określenie jako zabawna i komiczna, to raczej szaleństwo. Ostatnia część (wydana, bo kolejna w toku) dziennika Adriana Mole'a, to raczej dość przejmująca satyra (krytyka) na politykę Wielkiej Brytanii, ale też na samych Brytyjczyków. Odniesienie się do przeszłości, która wciąż daje o sobie znać. Zbyt niedalekiej, by można się było z niej śmiać. Obraz frakcji politycznych, postrzegania szalonej rzeczywistości przez innych ludzi, a jednocześnie perypetii miłosnych naszego ciapowatego (w tym szczególnie) bohatera. Bohatera, który obraca się w znanym nam środowisku, pośród przyjaciół, którzy boleśnie dorośli, jakby nie zarażając go tą chorobą, z którą wiąże się odpowiedzialność i... rozum? Choć spoglądając na jego rodziców, czy syn takich ekstrawaganckich dzieci "wyżu demograficznego", może być... choć trochę normalniejszy? Zwyczajny? Nawet jeżeli łabędzie mają coś przeciw niemu, to czy o czymś już to nie świadczy? Wydaje się jednak, że Sue Townsend, pod przykrywką znanego, własnego tworu komicznego, chciała głośno wypowiedzieć swoje poglądy. I choć pozostała przy "pamiętnikowym" prowadzeniu narracji, ciekawych osobowościach i osobliwych ich połączeniach, przy Adrianie, który jakoś sam się nie chce zmienić, to jednak jej komizm, zdaje się być tylko reklamą. Właściwie, w tej książce tym razem, nie ma nic śmiesznego.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Beczka śmiechu - jak zwykle Adrian mnie nie zawiódł (2006-11-19)

Agata Choińska  Więcej o recenzencie

1. Napastowany przez złośliwe ładędzie. 2. Dosłownie tonie w długach. 3. Wrabiany w małżeństwo z kobietą, która zamiast w łóżku śpi w karocy. 4. Jego rodzice remontują chlewy z zamiarem zamieszkania w nich. Długo by pisać... Mimo tych wszystkich dziwnych rzeczy, które się mu przytrafiają, Adrian potrafi jeszcze żartować ze swojego życia. Takiej zdolności patrzenia z przymrużeniem oka na nasze życie życzę każdemu z nas.

(3 z 5 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji