Agnieszki. Pejzaże z Agnieszką Osiecką

Kompletna biografia Agnieszki Osieckiej (2008-05-07)

Paulina Pachulska  Więcej o recenzencie

Burzliwe i bardzo smutne życie Agnieszki Osieckiej znajduje odzwierciedlenie w jej piosenkach. Nie tylko dlatego, że były one jedyną miłością, której zawsze pozostawała wierna, ale dlatego, że można by nimi opowiedzieć biografię poetki. Już w dzieciństwie - jak dowiadujemy się z uporządkowanej kwerendy Zofii Turowskiej - pisała dwa pamiętniki. Jeden oficjalny, przeznaczony dla potencjalnych czytelników, drugi - tylko dla siebie. To pierwsze próby autokreacji, będące sposobem na budowanie nieistniejącego świata. Owa tendencja rozwijała się u Osieckiej, przyjmując z czasem formę zapowiedzi własnej legendy ("Mam skłonność do życia we śnie, do zmyślania sobie ludzi, sytuacji") i jednocześnie nieświadomej (?) projekcji własnego dramatu. Tytuł publikacji "Agnieszki" - doskonale obrazuje strategię życiową Osieckiej. Stanowi ona w ujęciu autorki klucz do interpretacji losów bohaterki. Ta postrzegała bowiem rzeczywistość w kategoriach ról, jakie należy odgrywać na poszczególnych etapach życia. Ponieważ w niektórych z nich czuła się źle obsadzona, kreowała dla siebie inne. Zaskakujące, że większość rozmówców autorki "Agnieszek" kładzie nacisk na wewnętrzne sprzeczności determinujące życiowe wybory i postawy Osieckiej. Podporządkowując swą egzystencję autokreacji, włączając w jej zasięg najbliższych, jednak uniknęła cynizmu czy wyrachowania. Szczerość uczucia nie pozostawiała miejsca na chłodną kalkulację. Widać to szczególnie w jej relacjach z mężczyznami, którzy istnieli dla niej zawsze w formie wyidealizowanej. Związek kończył się, gdy proza życia brała górę nad poetyckim wyobrażeniem. Jej nieustanna pogoń za romantyczną miłością okupiona była ofiarami: dwa trwające zaledwie kilka miesięcy małżeństwa z "nieznajomymi mężczyznami", nieudana kilkuletnia próba stabilizacji u boku ojca swojego dziecka, związek z kilkanaście lat młodszym partnerem. Tę sferę jej życia określa z kolei strategia ucieczki ("Nie mogę być ptakiem uwięzionym"). Tu objawia się kolejny paradoks. Potrzebę ciepła i bliskości przewyższała potrzeba "nowości przeżycia", głód kolejnych olśnień. To zaledwie kilka przykładów. Lektura "Agnieszek" przynosi bowiem spójny obraz kobiety wewnętrznie skonfliktowanej, nieustannie doświadczającej poczucia klęski i wyrzutów sumienia z powodu braku umiejętności stworzenia własnego domu, nie spełnienia narzuconych przez społeczny porządek powinności, zwłaszcza macierzyńskich. "Kobieta, żona, matka - to nie jest dla mnie rym" - podsumowywała swoją rolę w spektaklu pt. "Dorosłe życie". Fascynowała i przyciągała osobowością oraz urodą, ale mężczyźni - nie mogąc jej okiełznać - w końcu "żenili się z żonami", a przyjaciółki popadały w zapomnienie, bo Agnieszka, jak sama żartowała, "rozwijała się przez zdradę". Praca Turowskiej nie zawiera elementów wartościujących. Autorka konsekwentnie kreśli portret Osieckiej jako uosobienia wiecznie ścierających się przeciwieństw. Śledząc losy poetessy polskiej piosenki, obcujemy z dramatem człowieka. Okazuje się, że trudność życia była u niej odwrotnie proporcjonalna do łatwości pisania, z której słynęła. W jednym ze swych utworów Osiecka pyta: "Każde życie, powiadasz/to materiał na książkę. (...) Czy moje też?" Lektura "Agnieszek" daje jednoznaczną odpowiedź. To rodzaj przekładu jej piosenek na prozę biograficzną. Tu do żadnej zdrady nie doszło. Przekład to tyleż udany, co wierny.

(10 z 13 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji