Alchemia pożądania

Przewrotna opowieść o pożądaniu (luty 2007)

Piotr Żak Charaktery  Więcej o recenzencie

Ta powieść jest jak warszawski wieżowiec hotelu Marriot – wielopiętrowa i błyszcząca. Jest też jak podziemia średniowiecznego zamku – mroczna, niepokojąca i pełna zakamarków. Jest także jak hurysa hinduskiego nababa – zmysłowa i pełna erotyzmu. I jest wreszcie jak traktat polityczny – bezpardonowy i pełen pasji. Trudno uwierzyć, że tyle spraw można pomieścić w jednej powieści, co prawda obszernej, bo liczącej 500 gęsto zadrukowanych stron. Dokonał tego jednak Tarun J. Tejpal, redaktor naczelny niezwykle opiniotwórczego i niezależnego indyjskiego tygodnika „Tahalka” oraz jeden z najbardziej wpływowych ludzi we współczesnej Azji. Na pierwszy rzut oka Alchemia pożądania jest właśnie powieścią o... pożądaniu. Od ponad 15 lat przepełnia ono niemal każdą chwilę życia narratora (niespełnionego pisarza) i jego pięknej żony Fizz. Coś jednak niepokojąco się zmienia, gdy wprowadzają się do położonego u podnóża Himalajów domu – niemal od pierwszej strony powieści narrator daje czytelnikowi do zrozumienia, że pożądanie w związku z Fizz to już tylko przeszłość. Nie spieszy się jednak przy tym z ujawnieniem, dlaczego tak się stało, lecz jedynie co jakiś czas sugeruje, że śmierci pożądania między nim a Fizz winne są tajemnicze notesy, znalezione w ścianie domu. Ostatecznie odkrywa tę tajemnicę. Notesy okazują się pamiętnikiem Cathrine – zafascynowanej Indiami pięknej Amerykanki. Historia jej życia, to historia wyzwalania się seksualności, przekraczania kolejnych granic namiętności i pożądania – od skrywanej przed zdewociałą matką fascynacji obrazkami z Kamasutry przez erotyczne doświadczenia w Paryżu początku XX wieku, wyjazd do Indii i przedziwny związek z hinduskim arystokratą-homoseksualistą Mustafą Syedem, po szalony, pełen namiętności niemal nie do wytrzymania, romans z Gadźem Singhem. Co ciekawe, związek Cathrine i Singha w zdumiewający sposób jest podobny do związku narratora i Fizz. Podstawą jednego i drugiego jest pożądanie, ocierające się momentami niemal o szaleństwo. Jednak i w jednym, i w drugim przypadku okazuje się ono marnym spoiwem relacji między dwojgiem ludzi. Tejpal ze zdumiewającą biegłością panuje nad tak rozbudowaną i skomplikowaną konstrukcją swojej powieści. Prowadzi narrację pewnie, zmierzając do kolejnych „katastrof”. Równie biegle panuje nad językiem – niezwykle barwnym, poetyckim, momentami wręcz barokowym w swoim bogactwie. Posługuje się nim nie tylko w opisach erotycznych uniesień bohaterów, ale także w pełnych pasji dygresjach na temat współczesnych Indii. Co ciekawe, wyłaniająca się z nich historia tego wielkiego kraju także jest historią pożądania – pożądania wolności, szacunku i godności, które jednak także okazuje się zbyt słabym fundamentem, tym razem do budowania stabilnego państwa. Słowa uznania należą się tłumaczowi Alchemii pożądania, Krzysztofowi Obłuckiemu, za to, że potrafił tak skomplikowaną materię słowa ogarnąć i oddać w języku polskim jej niezwykłość. I to też jest powód, dla którego warto po tę powieść sięgnąć.

(2 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji