Alfred i Emily

powrót do korzeni, analiza przeszłości (2011-02-25)

Iza32  Więcej o recenzencie

Książka jest ciekawa, sprawnie się ją czyta, ale nie uważam jej za dzieło wybitne. Jest to raczej forma rozliczenia przeszłości, wspomnienie rodziców, próba zrozumienia historii i jej wpływu na najbliższych, częściowo usprawiedliwienie rodziców, ale i swoich własnych zachowań będących efektem trudnej, powojennej rzeczywistości. Uważam, że druga część jest zdecydowanie ciekawsza od pierwszej, może dlatego że prawdziwa.....Autorka prezentuje osoby ze swojej rodziny, przybliża ich charaktery i osobowości, pokazuje relacje pomiędzy poszczególnymi członkami rodziny. Wszystko to z różnym nasileniem.Lessing zdecydowanie więcej uwagi poświęca swojej matce, z którą miała bardzo trudne relacje. Ojciec pojawia się tu rzadko. Analizując tytuł książki, mam wrażenie, że autorka chciała pokazać, iż niezależnie od scenariusza - w malżeństwie czy poza nim, z wojną w tle lub bez niej - jej rodzice żyli/żyliby i tak obok siebie w dwóch różnych światach. W pierwszej części każde z nich inaczej ułożylo sobie życie, jedynie co jakiś czas wpadali na siebie. W drugiej części mimo wspólnego życia, prowadzenia tego samego gospodarstwa też nie ma między nimi bliskości. Mało jest informacji o relacjach matki z ojcem, o tym co robili, osiągali wspólnie, co pozwala przypuszczać, że ten kontakt był dość słaby. Jest Alfred i jest Emily, a nie Alfred z Emily czy Emily z Alfredem. Jedno jest pewne, że na skutek działań wojennych rodzice Lessing zagubili się w powojennej rzeczywistości a to w konsekwencji wywarło wpływ na losy ich dzieci. Książka może być interesująca dla psychologów ze względu na nakreślone (chociaż czasem nie powiedziane wprost) relacje na linii mąż-żona czy matka-córka. Przyznaję 4 merliny, bo czuję pewien niedosyt po przeczytaniu tej książki. Cały czas wydaje mi się, że czegoś tu zabrakło, że oczekiwałam więcej, zwłaszcza że autorka otrzymała Nobla a ta książka miała być zwieńczeniem jej twórczości.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Unikalny monument ku czci najbliższych (2009-10-13)

Ania Baranowska Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Życie utkane z niespełnionych marzeń i niezaspokojonych pragnień, pełne rozczarowań, smutku, żalów i walki z demonami przeszłości. Taki los przypadł rodzicom pisarki. W takich nastrojach upłynęło jej dzieciństwo i młodość zdominowana przez chęć jak najszybszego wyrwania się z rodzinnego gniazda i usamodzielnienia się pomimo miłości i szacunku jakim darzyła swych rodziców. Na kartkach tej powieści pisarka oddaje im cześć, stawia pomnik, usprawiedliwiając brak radości z życia, nostalgię i zgryzotę ranami zadanymi przez upadłe anioły wojny. Świadoma przyczyn życiowych frustracji swych najbliższych Lessing kreuje w pierwszej cześć swej powieści scenariusz ich życia w oderwaniu od przykrych wojennych doświadczeń. Buduje zarówno dla ojca jak i dla matki drogi jakie mogliby przejść realizując po drodze swoje marzenia i zbierając ziarno satysfakcji i szczęścia. Wielka szkoda, że powieść ta to prawdopodobnie ostatnia szansa na przeżycie dużych emocji i chwil zadumy towarzyszących lekturze wszystkich powieści tej pisarki.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Bardzo dobra lektura (2009-09-29)

montgomerry  Więcej o recenzencie

Jest to ostatnia książka napisana przez laureatkę literackiej Nagrody Nobla w 2007 roku brytyjską pisarkę Doris Lessing. Powieść pochodzi z roku 2008 i według zapewnień samej autorki jest rzeczywiście ostatnią w jej twórczości. Książka podzielona została przez autorkę na dwie części. W pierwszej nowej zatytułowanej Alfred i Emily, pisarka ukazuje życie swoich rodziców, jakie toczyłoby się, gdyby nie wybuchła pierwsza wojna światowa i nie było działań wojennych w Europie. Jest to jej własne wyobrażenie. Druga część książki „Alfred i Emily. Dwa życia” przenosi czytelnika w autentyczne wydarzenia rodziny pisarki. Lessing podkreśla, że rodziców okaleczyły przeżycia pierwszej wojny światowej zarówno fizycznie jak i psychicznie. Ojcu szrapnel roztrzaskał nogę i od tamtej pory miał drewnianą. Nigdy nie potrafił otrząsnąć się z przeżyć wojennych. Ciągle do nich wracał w rozmowach. Matka straciła podczas wojny swoją miłość, lekarza, który utonął w kanale La Manche. A przez całą prawie wojnę pielęgnowała rannych słuchając ich historii. W pierwszej części poznajemy życie Alfreda i Emily bez przeżyć wojennych, ale z elementami pobranymi również z rzeczywistości. Druga część książki jest bardziej osobista. Po opuszczeniu Persji cała rodzina przenosi się do Rodezji Południowej. Tutaj mają farmę na wzgórzu na jałowym pustkowiu. Po latach przeprowadzają się jednak do miasta. Autorka porusza w tej części temat kontaktów, jaki miała z rodzicami. Pisze, że matki właściwie nienawidziła. Nie cierpiała jak matka użalała się nad sobą, litowała i narzekała. Po przyjeździe na nową farmę zachorowała, według Lessing przeżyła załamanie. Nie słuchała matki i robiła jej na przekór. Ojciec pomimo utraty nogi, starał się urozmaicać dzieciństwo jej i brata na różny sposób. Zabierał je na imprezy publiczne, parady, capstrzyki. Po latach zachorował na cukrzycę oraz popadł w głęboką depresję wówczas jeszcze niezdiagnozowaną. Do końca życia spał źle i wracał do wojennych przeżyć. Mimo życia tak daleko od Anglii matka dbała by dzieci miały kontakt z jej kulturą i historią. Zamawiała liczne książki i czasopisma. Lessing podaje nawet ich listę. Matka chodziła na najlepsze koncerty, grała w hokeja i w tenisa oraz na fortepianie. Wbrew swojemu ojcu nie poszła na studia, ale wybrała zawód pielęgniarki. Lessing pomimo wielu trudności, kreśli jednak obraz szczęśliwej rodziny. Oprócz tego ukazuje opisy afrykańskiej przyrody, porusza kwestię odmienności kultur i obyczajów. Na pewno jest to książka dla kobiet. Nakreślone są w niej liczne portrety kobiet tych, które walczyły o własne życie oraz tych, które wierne były edwardiańskim zasadom. Bardzo dobra lektura.

(2 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji