Aniołek

ujdzie ale naciagane (2009-06-24)

Agata Okuszko  Więcej o recenzencie

Ksiazka nie jest zla,wasciwie napisana jest w taki sposob, ze chce sie ja czytac ale cala historia w niej opisana jest mocno naciagana...jak dla mnie malo wiarygodna. Na wakacje do poczytania spoko ale prosze nie oczekiwac zbyt wiele.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Wciągająca (2009-06-16)

Sofiee  Więcej o recenzencie

Powieść autorki "Ptaków ciernistych krzewów", bardzo przyjemna w czytaniu, bo narratorka (Harriet) ma specyficzny sposób opowiadania wydarzeń, robi to z humorem i lekkością (książka jest w formie jej pamiętnika). Bohaterka zmienia swoje życie o 180 stopni. Zaczyna pracę, co daje jej niezależność finansową, zrywa zaręczyny z "ułożonym" i "przyzwoitym" Davidem, wyprowadza się od rodziców do słynnej dzielnicy Sydney-King Cross. Znajduje się tam wśród ekscentrycznych ludzi. Jej nowe lokum mieści się między dwoma domami publicznymi. Właścicielka jest bezpośrednia, wróży z kart i kryształowej kuli, ma nieznośnego kochanka i tajemniczą córeczkę, od której wbrew pozorom wiele w tym domu zależy. Harriet jest dzielną kobietą. Nie poddaje się stereotypom, nie daje się zdominować mężczyznom. Zażywa wolności , a w między czasie poznaje tajemnice domu.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Super!!! (2009-06-05)

monani  Więcej o recenzencie

Książka z gatunku tych, które chce się czytać bez przerwy. Książka o potrzebie niczym nieskrępowanej wolności i niezależności, o zwykłym życiu w zgodzie z samym sobą, które daje najwięcej radości. Oto młoda kobieta, która w imię tej wolności rezygnuje z wygodnego mieszkania z rodzicami, ciepłej posadki i dobrze sytuowanego, ale strasznie nudnego i konserwatywnego narzeczonego i zaczyna żyć na własny rachunek, znajdując spełnienie na wszystkich płaszczyznach i po prostu jest szczęśliwa. Czyż nie tego właśnie pragnie każda z nas? A ile z nas potrafi tak jak Harriet iść własną drogą, czasami wbrew ogólnie przyjętym normom, i realizować własną wizję szczęścia? Czytajmy i bierzmy przykład...

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Bynajmniej nie święta... zwalająca z nóg! (2007-09-22)

Marzena Kowalska Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Oto zapiski z pamiętnika panny Harriet Purcell. Dziewczyny nietypowej jak na lata sześćdziesiąte, zagubionej gdzieś tam w wyobraźni Europejczyków, wciąż "dzikiej i bezbożnej" Australii. Tej, która nie chce, wprost nie ma zamiaru wyjść za mąż za poukładanego, dobrze sytuowanego i na wskroś świętoszkowatego Davida. O nie, Harriet dosadnym językiem, wytłumaczy nam dlaczego nie chce zostać zamknięta w domku z ogródkiem, białym płotkiem i gromadką dzieci. Bo Harriet, chce wolności. Wraz z nową pracą - Harriet jest rentgenologiem - poznaje dziwną dziewczynę, a dzięki niej, zakazaną część Sydney. Tę samą, gdzie mieszkają prostytutki i żyją homoseksualiści, gdzie artyści przemykają obok wróżek, a domy same wybierają swoich mieszkańców. Właśnie jeden z nich, prowadzony przez bliższą jej, niż się może wydawać, ogromną panią Delvecchio Schwartz stanie się jej domem. To tutaj będzie mogła skąpać się w różowych ścianach i powoli poznawać życie. Od początku. Od okolicy, po samą siebie, która nagle zdaje się rozkwitać. Zrzuca z siebie okowy "małej damy" i staje się wyzwoloną kobietą. Taką, która pragnie miłości, ale też przyjemności bardziej "grzesznych"! Jakże cudowne jest to Sydney lat sześćdziesiątych. Dziwnie podzielone na prawie purytańską część i na tę, gdzie "prawie" wszystko wolno. Gdzie można być po prostu sobą, żyć i kochać, co nie wszyscy oczywiście akceptują, ale czego podświadomie potrzebując, nie niszczą. Ale przede wszystkim jest tutaj tajemnica. Związana wydawałoby się głównie z małą córeczką pani Schwartz, która nie mówi, ale zdaje się wiedzieć więcej, niż cała, skomplikowana i barwna społeczność domu; a jednak drążąca o wiele głębiej. Domu! Bo o tym miejscu nie można powiedzieć inaczej. To on przyjmuje do siebie ludzi, on wskazuje w kartach pani Delvecchio Schwartz, co się wydarzy i kogo należy wymienić. To on sprowadził tutaj Harriet, choć ta na początku, a może do ostatnich stron, nie zdaje sobie z tego sprawy. W końcu mając dwadzieścia jeden lat nie wie się wszystkiego. Powieść porywa. Ową wstydliwą na początku naturalnością, odmalowaniem przeszłości, tajemniczością i magią, która wypływa ze stron. Jednak przede wszystkim proponuje nam zaskakujący zestaw osobowości. Różnorodnych, fascynujących, niepowtarzalnych. Takich, których owe opisywane skrupulatnie lata jeszcze nie tolerowały. I choć może można autorce mieć za złe odrobinę "cukierkowate" zakończenie, to należy nam się ono! Zresztą, po takich przejściach, na dodatek serwowanych nam językiem komicznym, swoistym humorem dziewczyny, która wyrwała się ze wszelkich więzów, która od początku nosiła w sobie niespokojnego ducha... a jednocześnie nie wulgarnym, kobiecym, choć twardym, jest ono nam potrzebne. Pod koniec wielu zapyta, ale o czym jest tak naprawdę owa historia? No jak to o czym? O kobietach. O ich walce, ale zakamuflowanej, by nie stawać się feministyczną, wrzaskliwą pozycją. O miłościach, lecz przede wszystkim o czarodziejskim dziecku, aniołku, które postanowiło pomóc wszystkim... I wiecie co? Udaje jej się, mimo iż niewielu ją rozumie, to jednak się udaje!!!

(1 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji