Anno Domini High Definition

Gitarowy relaksujący pop (2010-04-05)

pitter75  Więcej o recenzencie

Ambitne zamierzenia muzyków kładzie realizacja (bądź miks, bądź mastering). Brak pazura, uderzenia, wszystko wygładzone, wyrównane, mięciutkie. Wszystkie instrumenty brzmią tak samo. Nienaturalnie, elektronicznie. Czy to perkusja, bas, gitara, czy "sekcja dęta" bądź "fortepian" we wstępie. Wszystko uśrednione, pozbawione dynamiki i rytmu - podstaw, na których opiera się rock (czy metal), także w wykonaniu Pink Floyd, których tak bardzo próbują naśladować, zwłaszcza w 4. utworze. Słucha się tego milutko, owszem, ale tak samo słucha się płyt z muzyką relaksacyjną. Choć to, że nie męczy to i tak zaleta na tle współczesnych realizacji i może stąd te pozytywne recenzje, również w fachowej prasie audio. To tylko gitarowy pop. Rozczarowanie.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Nieznaczna ewolucja (2009-08-20)

Adam Dembiński Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Poprzednia płyta („Rapid Eye Movement”) miała być zakończeniem pewnego etapu w historii zespołu. Czy ADHD jest początkiem następnego? I tak, i nie. Tak, bo zmieniło się nieco brzmienie np. klawiszy. W ogóle jest dynamicznej, a momentami bardziej „metalowo”. Nie, bo te zmiany nie są aż tak wielkie. Słuchając tej płyty nie mamy wątpliwości, że to Riverside. Oczywiście można zespołowi zarzucić pewną zachowawczość, ale moim zdaniem dobrze się stało, że wybrał drogę ewolucji. Zbyt drastyczne mogły nie wyjść na dobre. Miejmy nadzieję, że Riverside będzie podążał drogą ewolucji na kolejnych płytach.

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Najlepsi nie zawodzą. (2009-08-20)

Czarny Jack  Więcej o recenzencie

"ADHD" to jedna z takich płyt,której okładka za kilka lat będzie najbardziej zużyta i powycierana,ponieważ regułą jest,że to co nie od razu wpada w ucho,zwykle okazuje się wybitnym dziełem.Oto po kilkudziesięciu przesłuchaniach stwierdzam:Jak to dobrze,że prog-rockowa twórczość naszej eksportowej perły-Riverside,nie stoczyła się w otchłań kiczu,lecz panowie wybrali słuszny kierunek.Ich muzyka przemawia teraz głównie językiem metalu,ambitnego,zagmatwanego,nie dla wszyskich...Cóż poradzić,drugi utwór z "ADHD" i cała "Aenima" (Wiadomo Jakiego Narzędzia)czyż nie podobne?Nie chodzi tu jednak o naśladownictwo,lecz o dobry kierunek ewolucji muzycznego stylu Riverside.Oby tak dalej!

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Samoreplikująca się maszyneria (2009-07-16)

hedone Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Z przykrością muszę stwierdzić, że jedno z ważniejszych moich odkryć muzycznych połyka własny ogon. Odnoszę wrażenie, że zespół od jakiegoś czasu walczy, niestety nieskutecznie, z wypaleniem. Płytę ADHD odbieram jako wymuszony prawami rynkowymi wypust "pieśni z szuflady"...

(1 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Zespół nadpobudliwości psychoruchowej (2009-07-05)

Roxy  Więcej o recenzencie

Zdaje się, że nie przypadkowo czwarty album Riverside trwa dokładnie 44:44 min. A już na pewno nie przypadkowo nosi nazwę, której skrótem jest ADHD (zespół nadpobudliwości psychoruchowej. Ową „nadpobudliwość” słychać na płycie, niemal przez cały czas. To bardzo rockowy, bardzo energetyczny, czasami zahaczający o prog-metal zestaw 4 kompozycji z dodatkiem nieco bardziej refleksyjnego, lecz chyba najpiękniejszego na albumie utworu „Left out”. Słychać w nim trochę przygaszoną na początku gitarę Piotra Grudzińskiego, która wychyla się później z piękną solówką, wprost kołyszącą zmysły. Genialna prog-metalowa agresja, jaką słychać w Hyperactive oraz Egoist hedonist nie jest przeładowana i za bardzo udziwniona, za co chwała. A sekcja dęta w „egoiście-hedoniście” to już coś wspaniałego, szkoda, że to bardzo krótki moment. Zaraz później słychać coś, co przypomina bardzo nawiązania do końcowej części "Anesthetize" - "Porcupine Tree". Przez bardzo krótki moment poczułam się, jakbym słuchała "Fear of a blank planet" - Jeżozwierzy. Bardzo interesująco wypada: czasami pełen ekspresji, czasami agresji wokal Mariusza Dudy (zwłaszcza "Hybrid times") oraz obecność Michała Łapaja ze swoimi klawiszami, który sięga też po organy Hammonda (znowu "Hybrid times"). Płyta bardzo wyrównana, więc po pierwszym przesłuchaniu wydaje się monotonna i trochę bez charakteru, ale ma swój urok. Traktuję ją jako stosunkowo dobrze zapowiadający się wstęp do rozwoju zespołu w kierunku bardziej żywiołowej i nieokiełznanej siły, jaką skrywają zapewne w zanadrzu, a którą temperują na rzecz starannej produkcji. W związku z powyższym – ocena delikatnie obniżona.

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Muzyczna uczta (2009-06-22)

paweł płachta  Więcej o recenzencie

Na najnowszej płycie Riverside serwuje nam muzyczną ucztę w stylu... i tu mogły by paść nazwy Wielkich Zespołów, ale nie padną. Po trzech rewelacyjnych płytach nie wypada już chyba porównywać twórczości tego zespołu z innymi, ponieważ Riverside wypracował swój własny i rozpoznawalny styl. Ciekawe melodie, fajnie rozwijające się kompozycje, perfekcja wykonawcza i płynne przechodzenie z ciepłych pastelowych klimatów do progmetalowego czadu to właśnie Oni. Płyta trwa tyle ile trzeba, czyli stare, dobre i poczciwe 45 minut. Otwiera ją bardzo mocny, metalowy Hyperactive. Póżniej robi się coraz ciekawiej, często zmienia się nastrój i natężenie dźwięków. Jak zwykle piękny wokal i bas, super gitarka, ciekawe bębny i trochę bardziej niż wcześniej wyeksponowane klawisze. Przez chwilę w Egoist Hedonist robi się bardzo funkowo, wydaje mi się, że w tle słuchać nawet trąbki. Piękna płyta polskiego zespołu niestety niedocenianego, a właściwie lekceważonego przez nasze media. Jednego Merlina zabieram tylko dlatego, że nie mogę jeszcze zapomnieć rewelacyjnej trylogii Reality Dream.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji