Bastion

Bastion dobrej, wciągającej literatury (2010-08-29)

Jakub Gortat  Więcej o recenzencie

Stephen King uznawany jest za mistrza współczesnego horroru, a więc gatunku, który nigdy nie był zaliczany do tzw. literatury wysokiej. Jednak wbrew powszechnemu wizerunkowi potrafi on również popełniać dzieła, zawierają w sobie coś więcej niż kolejne przykłady popkultury, coś, co skłania do refleksji nad ludzką naturą. Tak jest w "Bastionie", megapowieści, uważanej, przynajmniej według notki na okładce, za najlepszą w dorobku pisarza. Po przeczytaniu niemal dwudziestu książek mistrza z Maine, autor recenzji śmie temu przytaknąć, umieszczając "Bastion" obok cyklu "Mrocznej Wieży". "Bastion" to powieść niesamowita, zasługująca na miano fantastycznej epopei. Wszystko zaczyna się w niej od kilku kichnięć i kaszlnięć, które doprowadzą do wymarcia ponad 99% ludzkości. W przeciwieństwie do wielu innych dzieł, w których świat przedstawiony to spustoszona przez zagłada ziemia i garstka bohaterów walczących o przetrwanie, w "Bastionie" mamy do czynienia ze wspaniałym opisem powolnej destrukcji, przy zachowaniu wszelkich zasad logiki. Między innymi za to należy docenić tę powieść. Najpierw choruje kilka osób na stacji benzynowej, następnie zaraża się całe miasteczko, po jakimś czasie armia przejmuje kontrolę nad całym krajem. Szpitale są coraz bardziej przepełnione, ludzie masowo umierają, cały porządek świata zaczyna się sypać. Gdy zaczyna brakować stróżów prawa, odżywa niczym teraz niekrępowana przestępczość. Szerzą się gwałty, morderstwa, kradzieże, akty wandalizmu. Ostatecznie przeżywają tylko nieliczni, obdarowani przez Opatrzność odpornością na wirusa. Podejmują oni próbę odtworzenia życia w społeczeństwie. Jednak King oczywiście na tym nie poprzestaje, dodając typowy dla siebie i gatunku (albo kolażu gatunków) pierwiastek paranormalny. Główni bohaterowie, kierując się swoimi wizjami, podążają do miasteczka Boulder, by tam założyć podwaliny nowej Ameryki i przygotować się do konfrontacji z siłami Zła. Jego centrum tkwi w postaci Flagga, bohatera występującego pod innymi imionami i w innych wcieleniach w wielu powieściach Kinga, istoty o nadludzkich cechach, posiadających umiejętności maga. Ile jest w tej powieści prawdy o nas samych? Po pierwsze – King, ku wielkiemu zaskoczeniu, prawi w "Bastionie" wywód o ludzkiej pysze, zagrażającej sukcesowi w walce ze Złem. Jak można wyczytać w wielu jego książkach, nie należy on do orędowników Kościoła, najwyraźniej jednak jest osobą wierzącą. Wiara obecna w postaci Matki Abagail i udzielająca się innym bohaterom, apel o pokorę i zastanowienie się nad sobą – jakie to piękne przesłanie! Po drugie: King obnaża również nasze słabości. Kwintesencją tego jest dialog między Stu a Frannie: "Czy myślisz, że ludzkość wyciągnie wnioski z tej lekcji?";, "Nie wiem". Gdy życie zaczyna wracać do normalności, powraca biurokracja, egocentryzm, kłótliwość. Dlatego Frannie i Stu pragną opuścić nowo zbudowany bastionu ludzkości. Czyż nie jest to przerażająca, a jednocześnie tak bardzo wyraźna prawda o naszej naturze?

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

I zapytał go: Jak ci na imię? Odpowiedział Mu: Na imię mi "Legion", bo nas jest wielu. (2010-06-21)

Dawid Majewski  Więcej o recenzencie

Bez wątpienia Stephena Kinga można nazwać królem pisania molochów literackich - przecież ta powieść ma tysiąc stron - jednakże możecie mi uwierzyć, iż nie jest to zwykłe „lanie wody” w celu zapełnienia jak największej ilości stron niezrozumiałym bełkotem, jest to dobra powieść w stylu Kinga jakiego znamy, cenimy i lubimy. W Bastionie autor przedstawił wizję prawie całkowitej zagłady ludzkości po wypuszczeniu na światło dzienne zabójczego wirusa supergrypy. Jak można się dopatrzyć przez analogie do naszego świata, nie jest to wizja zbyt odległa, ponieważ każdy z nas czasem zastanawia się, jakby wyglądał Świat po epidemii grypy odpornej na najnowsze leki. Podczas gdy na świecie panuje supergrypa, autor przedstawia nam po kolei losy bohaterów uodpornionych na zabójczy wirus oraz ich postawy wobec zmieniającej się z dnia na dzień rzeczywistości. Ci co przeżyli atak wirusa miewają wizję, w których – w zależności od ich charakteru i poczynań – spotykają matkę Abigail lub Mrocznego Mężczyznę. Jak można się domyślić, osoby o cechach negatywnych przyłączają się do Mrocznego Mężczyzny, natomiast Ci dobrzy przyłączają się do Matki Abigail tworząc tym samym dwa przeciwstawne obozy. Co powstanie podczas zmagań obu obozów i czy ludzkość podniesie się po epidemii - zachęcam dowiedzieć się czytając powieść, gdyż jest ona warta polecenia, a czas poświęcony na przeczytanie Bastionu na pewno nie będzie czasem straconym.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Przez stukot kowbojskich butów... (2010-06-06)

Łukasz Tylak  Więcej o recenzencie

Sama książka jest po prostu świetna! Mogę ją bez najmniejszego problemu postawić na półce obok "Rok 1984" Orwella... Na świat spada niewyobrażalna katastrofa, a niemal cała populacja planety wymiera. Nie dzieje się to jednak w wyniku wojny, kataklizmu naturalnego, czy "pomocy" z poza planety. Otóż nie... doprowadza do tego sam człowiek i jego małostkowa próżność w zapanowaniu nad tym, nad czym zapanować nawet nie powinien próbować. Do tego grozę buduje sama sytuacja, gdzie dosłownie sekundy decydują o istnieniu miliardów żyć ludzkich. Jeden błąd, jedno niedopatrzenie (czy na pewno?) wywołuje falę, która doprowadza do upadku cywilizacji... Pierwszą rzeczą jaka rzuca się w oczy jest to jak King w powieści idealnie zarysowuje sylwetki bohaterów, którzy często balansują w tym nieprzyjaznym świecie na granicy uczuć i moralności. Przeplatające się wątki garstki ocalałych świetnie podkreślają beznadziejność sytuacji w jakiej się znaleźli, a ukazywanie bodźców jakie nimi kierują w podejmowanych działaniach idealnie uzupełniają utwór. Pozwalają poznać ich psychikę i często z kilku punktów widzenia ukazują różne podejścia do jednej i tej samej sytuacji. Jest to jeden z największych plusów, gdyż nie możemy doczekać się by zrozumieć co determinuje takie, a nie inne zachowanie bohatera, które z jego punktu widzenia zostanie ukazane w rozdziale, gdzie to on staje się głównym bohaterem. Do tego cała historia ocieka od skrajnych uczuć, jest tu zarówno miłość, ze swym antagonistą, zazdrością, jest prawda oraz kłamstwo, nadzieja i zawiść oraz oczywiście dobro i zło... Zło którego nadejścia nie zwiastują upiorne wycia i grzmoty, ale stukot startych kowbojskich butów. Jednak nie ta forma zła jest najgorsza. Najgorsze jest zło, które budzi się karmione pierwotnymi instynktami człowieka, zło które od miłości, prowadzi do zazdrości, a dalej nienawiści i śmierci.

(3 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Najlepsza (2009-10-13)

mentor  Więcej o recenzencie

O treści niebęde pisał,książke czyta się jednym tchem,wciąga już od pierwszych stron-wyrusza się w odyseje trwającą ponad tysiąc stron-dobro kontra zło,zawiść,pomoc,przyjażń,miłość,śmirć-jest w tej książce wszystko-wartka akcja,ciekawe postaci,horror,romans,sensacja,polecam

(4 z 7 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji