Białe na czarnym

Ludobójstwo na oczach świata! (2010-09-20)

Izabella Urbańska Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Nawet pies był w tym Domu Dziecka kaleką – miał tylko trzy nogi, co czyniło go idealnym towarzyszem zabaw tych wszystkich opóźnionych w rozwoju, pozbawionych kończyn, czy sparaliżowanych dzieci, z którymi tyle kłopotów miały opiekunki. Nic dziwnego, że tym prostym kobietom często nie starczało cierpliwości, skoro dni mijały im na zmianie zafajdanych ubrań, noszeniu ciężkich „niechodzących”, karmieniu tych kilkunastoletnich niemowląt, których nie chcieli nawet ich rodzice. Nic dziwnego, że często darły się ordynarnie, ubliżały, a nawet odmawiały pomocy. Toteż Ruben Gonzales Gallego – syn Wenezuelczyka i Hiszpanki, chłopiec od urodzenia przebywający w rosyjskich domach dziecka najbardziej marzył o tym, żeby żyć w Ameryce, ponieważ mówiono, że tam zabija się kaleki zastrzykiem, a on miał serdecznie dość swego życia wymagającego nieustannej opieki innych. Niestety, znajdował się w Związku Radzieckim, który nikogo nie zostawia na pastwę losu. Po pobycie w domu dziecka każdy, o ile nie był w stanie poruszać się samodzielnie, trafiał do domu starców, gdzie przebywał do końca życia. Jeśli na swoje nieszczęście skierowano go tam na trzecie piętro, za miesiąc, najdalej trzy umierał pozbawiony najbardziej elementarnej opieki. O tym wszystkim opowiada w swojej książce Ruben, który jako jeden z wielkiej rzeszy „wychowanków” rosyjskich domów dziecka miał okazję być za życia w piekle. Swoją gehennę przedstawił najprościej jak to było możliwe, pozornie beznamiętnie przedstawiając konkretne fakty, z jednej strony unikając oskarżeń, z drugiej broniąc się przed martyrologią. W sumie czytelnik otrzymał suchą relację, która poraża przedstawionym w niej okrucieństwem. Bezbronne, kalekie dzieci oraz bezbronni, kalecy dorośli „pensjonariusze” domów starców stanowią dowód na istnienie usankcjonowanego prawnie, cichego ludobójstwa, o którym nie wie lub nie chce wiedzieć świat.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Szczera do bólu (2009-08-01)

nesty  Więcej o recenzencie

Niesamowita, poruszająca, zarazem wstrząsająca historia człowieka, który musiał przejść przez piekło rosyjskich domów dziecka. Ciężko przejść obok tej historii obojętnie. Ciężko o niej zapomnieć. PS. Doceniajmy to, co mamy...

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Póki żyjesz, nie zdechłeś (2009-05-19)

Agnieszka Wesołowska  Więcej o recenzencie

"Ale masz ręce? Nawet jeśli masz jedną, to przecież więcej niż ten, który ich nie ma. A jak nie masz rąk - to pewnie masz nogi. Nie masz nóg? - to nie szkodzi, masz głowę. Jeśli masz głowę, to masz język. Masz oczy, kto wie, może nawet widzisz. Może mówisz? No to nie zginiesz, bracie, bo możesz krzyczeć o pomoc, możesz czepiać się zębami, możesz językiem poślinić kartkę książki i przewrócić stronicę. Powiadasz, że ci ciężko? Powiadasz, że zły świat? Ale żyjesz, co? No to jeśli żyjesz, bracie, to nie zdechłeś. A ja ci bracie, z niesprawnymi nogami i rękami, gwoździe do ściany powbijam. Do autobusu wsiądę i w świat pojadę. Jeśli się nie zatrzyma na mój widok, to zatrzymam następny. Bo ja, bracie, póki nie zdechłem, to żyję." A ja czytam i jestem wdzięczna Bogu, że jeszcze świat odmienię, choć nie wiem jak. Ale się dowiem. Mam czas. Mam dwie ręce i głowę i póki żyję, nie zdechłam. Czego i tobie życzę, czytalniku.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Tak szczera, że aż boli (2007-05-10)

Dagmara Janiszewska  Więcej o recenzencie

Po prostu genialna. Czytałam i zastanawiałam się cały czas czy to historia prawdziwa, czy fikcja literacka. Napisana prostym, niewybrednym językiem. Nieprawdopodobna historia. Rewelacyjnie przedstawiony kontrast pomiędzy Wschodem i Zachodem.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Podpisując się pod tym, co napisała pani Dagmara Gorczyńska... (2007-01-22)

Ela Krzemińska-Owczarz  Więcej o recenzencie

Chciałam dodać, że ta książka uczy doceniać to, co się ma - zrdrowie, zdrowe ręce i nogi. Ma się wtedy o wiele większe możliwości i trzeba się z tego cieszyć. Często tego nie doceniamy, narzekamy, usprawiedliwiamy się, że czegoś nie możemy... a możemy. Kupiłam dwa egzemplarze tej książki, by pożyczać innym, żeby koniecznie przeczytali i zobaczyli, ile potrafią, bo nie dźwigają takiego balastu, jaki miał Ruben Gallego... człowiek niezwykły!!!

(2 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Niesamowite przeżycie (2007-01-17)

Michał Maciejewski  Więcej o recenzencie

Niesamowita książka opowiadająca prawdziwą historię, która nie mieści się w głowie. Autor opowiadając o, tak naprawdę wyjętych z horroru, warunkach w radzieckich domach dziecka i domach starców jest dyskretny. Nie rzuca obrzydliwościami. Po prostu poprzez surowy opis swej walki daje nadzieję. Będę zawsze do tej książki wracać... Czytałem ją już 10 razy...

(2 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji