Broken Boy Soldiers

Powrót do muzycznych korzeni? Jak najbardziej! (2009-10-24)

Piotr Radzio  Więcej o recenzencie

Pewnie wielu z was się nie zgodzi, ale potrzebny był taki mały muzyczny wehikuł czasu jakim jest The Raconteurs (notabene z fr.: Bardowie). Przypomina nam wszystko to, co było dobre w muzyce kiedyś, a dzięki nim, także to co jest dobre teraz. Płyta fantastyczna, przekazująca ogromny ładunek emocjonalny. Co z tego, że brzmi to bardzo staro? To jest właśnie cały urok panów z The Raconteurs! I przynajmniej nie kopiują bezmyślnie cudzych pomysłów. Jeśli ktoś chce poczuć odrobinę magii muzyki z lat 60 i 70 to jest to naprawdę godne polecenia.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Porażka (2007-01-16)

Sebastian Rosa Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Całkowicie nie rozumiem zachwytu muzyką tego zespołu. Jack White to instytucja i jakoś nigdy nie wyobrażałem sobie, że mógłby stworzyć coś takiego. Jednak stworzył i niestety - dla mnie porażka. Muzyka nie z tej epoki, nie dla moich uszu. W latach 70-tych i tym, którzy w nich gustują na pewno się spodobałoby/spodoba się. Dla mnie koszmar... Jedynie pierwsze dwa utwory odstają od kanonu całej płyty.

(1 z 6 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Świetna

Mateusz Wolny

Płyta jest oczywiście świetna, ale przekonałem się o tym dopiero po, gdzieś tak dziewątym przesłuchaniu. Niemniej The Raconteurs to świetny zespół i przydałoby się zrobić o nim stronkę. Zróbmy o nich stronę!

(1 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Genialna (2006-05-23)

Paweł Batory  Więcej o recenzencie

Przypominają się "stare, dobre czasy" - mocne granie, urzekające prostotą. Już myślałem, że te czasy nie wrócą. Ostatnim zespołem, który grał z takim autentyzmem, była Nirvana. Ta płyta naprawdę uzależnia. Nie da się jej wyłączyć. Można słuchać w kółko i w kółko.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Old school bez pierwiastka świeżości (2006-05-22)

Łukasz Kuśmierz  Więcej o recenzencie

Na pewno są ludzie, którzy potrzebują tego rodzaju muzyki, ale zaraz, panowie!Który mamy wiek? XXI? Dziękuję za uwagę... 3 za "Steady As She goes" i "Intimate secretary".

(1 z 4 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Absolutnie fenomenalny "debiut"! (2006-05-16)

1Karolina  Więcej o recenzencie

Minimalizm? Jest! Przeszywające na wskroś dźwięki gitary? Również! Rockandrollowa magia? A jakże! Bo mowa tu o czymś wielkim, o projekcie, który jeszcze na długo przed ujrzeniem światła dziennego, skazany został na sukces. Raconteurs - to ich dotyczą te wszystkie pochwały. A jest o nich głośno za sprawą Jacka White'a, czyli połowy fenomenalnego duetu White Stripes. Razem z kumplem, Brendanem Bensonem, Jack powołał do życia nową grupę, Raconteurs. I chwilę później było ich już czworo - dwóch Jacków, Brendan i Patrick. Co wyniknęło z ich miłości do muzyki? Absolutnie rewelacyjna płyta "Broken Boy Soldiers"! 3, 2, 1, włączamy! I rozbrzmiewa świetne "Steady, As She Goes" w wersji bardziej urozmaiconej niż wersja radiowa. Niekwestionowany "jeden z numerów jeden" na tej płycie! A głosy dwóch wokalistów, Jacka i Brendana, brzmią świetnie - idealne połączenie. Czas na "Hands", bardzo dobre, ale bez większych zachwytów. Aż do numeru trzy. Przyznaję, że doznałam muzycznego zgonu, gdy po raz pierwszy usłyszałam "Broken Boy Soldiers" - fenomenalna piosenka! Wywierca dziurę w brzuchu. Skojarzenia? Może trochę Led Zeppelin, może coś z Black Sabbath? Chwila wytchnienia przy "Intimate Secretary". A później "Together", cudowna perełka! Nie sposób tego opisać, trzeba posłuchać samemu. I przekroczyliśmy połowę, czas na "Level", o tak, bo poziom to ta piosenka trzyma wysoki. Niektóre momenty przypominają "The Big Three Killed My Baby", co jest dla niej niezłą rekomendacją. Po niej następne wielkie dzieło w postaci "Store Bought Bones" - hipnotyczne, pulsujące, ostre, wściekle dobre - tak w skrócie. I ostatnia trójka, ewidentnie inspirowana muzyką country i bluesem. Na wyciszenie (przynajmniej teoretycznie) proponuję zatem "Yellow Sun" i urocze "Call It A Day". A że najważniejszy jest efekt końcowy, to nie ma się co dziwić, dlaczego "Blue Veins" znalazł się jako ostatni na płycie. Co tu powiedzieć? Geniusz? Fenomen? Arcydzieło? Wszystko to razem wzięte opisuje "Blue Veins" - najpiękniejszą piosenkę na "Broken Boy Soldiers". Jest i rock, i blues, i jakaś niesamowita aura, która sprawiła, że pokochałam ten utwór od razu! Popis wokalnych umiejętności Jacka. I szaleństwo (moje) dokładnie w drugiej minucie i trzydziestej sekundzie tej piosenki. Moi drodzy, toż to jest nieporównywalnie cudowne, a duch Led Zeppelin wyłania się tu najwidoczniej. Nic, tylko słuchać! Słuchać, słuchać, podziwiać i pokochać! Pół godziny rockowego "umierania", czy też może nałogowego wiru, bo słuchanie "Broken Boy Soldiers" uzależnia! Kończą się ostatnie dźwięki "Blue Veins", włączam od nowa "Steady, As She Goes", później kolejna rewelacja i kolejna, i znowu. "Uratować" od słuchania tej płyty może mnie jedynie odcięcie prądu. Panie, panowie - oto i gawędziarze. Nie sposób się od nich uwolnić. Bo ich muzyki słucha się z fascynacją, z rozmarzeniem, z maniakalną częstotliwością. Bo w ich muzyce można się po prostu zakochać! Ale zaraz, zaraz, żadnego minusa? Wierzcie mi, ta płyta nie ma słabych stron! Dlaczego? Bo mamy do czynienia z muzycznym arcydziełem, z najlepszą, według mnie, płytą ro(c)ku 2006! Z płytą "Broken Boy Soldiers". Raconteurs wpiszą się na stałe w historię rocka. Uwierzcie mi na słowo, albo lepiej posłuchajcie sami!

(4 z 6 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Bardzo zakorzenione w latach 70-ych (2006-05-16)

Emil Melka  Więcej o recenzencie

Płyta trochę lepsza od ostatniego "White Stripes", a skoro tamta płyta - "Get Behind Me Satan" - była bardzo dobra, to można wyobrazić sobie, jak należy ocenić tę. Ile jeszcze takiej muzyki kryje się w młodych głowach i duszach? Rewelacja i Led Zeppelin, i blues, i country. Tylko dlaczego tylko 33 minuty? Przecież klasyka lat 70-ych to 40 minut.

(2 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji