Brudnopis

Niesamowita (2009-01-23)

Janghart  Więcej o recenzencie

Siergiej Łukjanienko jest nietypowym autorem. Jego seria "Patrolu", którą miałem przyjemność czytać w języku rosyjskim wywarła na mnie ogromne wrażenie. A książka "Brudnopis" tylko potwierdziła talent pisarza. Książkę czyta się szybko i przyjemnie. Sam nie byłem w stanie się od niej oderwać. Fabuła porywa już na samym początku i nie zwalnia kroku. Wprost genialne połączenie światów oraz rządzących nimi reguł. Mnie też osobiście spodobały się myśli filozoficzne autora przedstawione na początku każdego rozdziału. Książkę naprawdę mocno polecam zarówno wielbicielom fantastyk jak i pozostałym czytelnikom.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Proces ? (2008-08-18)

Michał Netza  Więcej o recenzencie

Pierwsze strony nieodłącznie kojarzą się czytelnikowi z "Procesem" Kafki. Niebanalna historia o człowieku wyjętym ze społeczeństwa i o odnajdywaniu swojej "funkcji".

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Ręce precz od Sergieja! (2008-03-19)

Irving Washington  Więcej o recenzencie

Ktoś tu napisał, że to jedna ze słabszych książek Łukjanienki. Ktoś tu napisał, ale chyba nie czytał. Nie jest to "Patrol", nie jest to również "głębia", ale dalej jest to bardzo dobrze napisana, dynamiczna, współczesnomoskiewska historia. Znowu mamy mieszankę wybuchową: światy równoległe niczym z Dicka, przytłoczenie niczym z Kafki plus Moskwa, komputery i gorzała. "Brudnopis" po raz kolejny potwierdza, że mamy do czynienia z jednym ze zdolniejszych współczesnych pisarzy SF zza wschodniej granicy i basta.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Ciasteczko częściowo zakalcowate (2008-03-13)

Sebastian Wojcik  Więcej o recenzencie

Porównam lekturę tej powieści do pieczenia ciasta. Najpierw pięknie wyrasta, później siada (w okolicach 120 strony) i "zakalcowacieje". Po brawurowym początku robi się gęsto od filozofizmów i rozwlekłych rozważań z rosyjską duszą w tle. Ja akurat lubię takie klimaty, ale rozumiem, że można nie przepadać. Drażniły mnie natomiast wstawki polityczne - takie naiwne i nieśmiałe. Tam, gdzie Polak pojechałby po nazwiskach, Łukjanow najwyraźniej robi uniki-ogólniki. A do tego komentarze w rodzaju "cuda się nie zdarzają". W świecie, gdzie wszystko jest postawione na głowie brzmią co najmniej idiotycznie. Te niewątpliwe braki równoważone są natomiast scenkami rodzajowymi z zakresu życia codziennego. A jak Kotia wypada z samochodu - no, po prostu majstersztyk. P.S. Bardzo dobry przekład. Pani Skórska, kocham panią.

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Moskwa ma wiele zamkniętych drzwi (2008-02-22)

Marzena Kowalska Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

W światy równoległe, czy też w ogóle w odmienne od naszej codzienności, pragną wierzyć prawie wszyscy. Wiara wielu kulturom każe wierzyć, że gdy nasze ziemskie powłoki dotknie data przydatności do spożycia, albo też przytrafi się coś, co zniszczy jej funkcjonalność, nastanie lepszy czas. Nie ma się co dziwić, że właśnie kierując się pragnieniem poznania innych światów, a może też ucieczki od codzienności i wiszącej nad każdym wizji końca życia, kierował się znany szerokiej rzeszy wielbicieli literatury fantasy Łukjanienko. W jego opowieści o młodym człowieku, który pewnego dnia traci swoją teraźniejszość na rzecz pracy niewyobrażalnej i długiego, może nawet nieśmiertelnego życia, właściwie natykamy się na masę znanych schematów. Wzorców, które prowadziły już wiele piór. A jednak jest w tym jakaś drzemiąca pod ułudą intryga. Są także zakazy i normy, którym jednak można by się oprzeć. Ale czy można tak naprawdę żyć bez wspomnień, bez rodziny, tych których się kochało, nawet psa. Spoglądać na nich, gdy zdają się nas nie rozpoznawać. Czy ten ból zastąpią inne światy, na straży których, nagle ktoś nas postawi? I te pytania. Tak, pytań rodzi się coraz więcej i chyba przez to autor zaplątał się w sidła własnej, skomplikowanej fabuły. Poprzez nieokreślenie pewnych norm, autor popełnia błędy, jest okropnie niekonsekwentny - ale też owa jego niekonsekwencja zmienia powieść prawie rzeczywistą, w baśń, gdzie wszystko może się przydarzyć. Niektóre zakazy i postępowania dość trudno wytłumaczyć, stają się denerwujące, jednak nawet to nie sprawia, iż wielbiciele talentu tego fascynującego człowieka, nie powinni sięgnąć po tę powieść. Ci, którzy go jednak nie znają, lepiej żeby zaczęli od serii "patroli". Opowieści magicznych, choć także toczących się w większości pomiędzy moskiewskimi murami, chmurami, pomiędzy tamtejszą ziemią i niebem. Autor i tym razem pozostał w znajomej Moskwie, jakże dla nas egzotycznej, ale nie tylko tu. To też, a raczej przede wszystkim, inne światy. Autor daje nam tu wszystko to, gdzie możemy się schronić. To owe miejsca, do których można by uciec, tu są rzeczywiste. Oto nowa nadzieja... i dlatego warto tu zajrzeć.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Marcin Wolski : "Syndrom Holmitza" (2008-02-14)

jajcenty  Więcej o recenzencie

Po opisie sądząc (bo jeszcze nie czytałem) jest to absolutny plagiat jednego z opowiadań Wolskiego. Tam chodziło o wykasowanie z rzeczywistości wszelkich danych pojedynczej, losowo "trafionej" osoby. Od nazwiska pierwszej zidentyfikowanej ofiary nazwano to Syndromem Holmitza i w końcu jakoś nauczono się neutralizować. No dobra, nie będę zbyt zasadniczy - lubię Łukjanienkę, więc poczytam sobie, jak to wygląda w jego ujęciu. I w ciemno dam.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Duże rozczarowanie (2008-02-12)

anna radulska  Więcej o recenzencie

Z przykrością stwierdzam, iż "Brudnopis" jest chyba najsłabszą z wydanych w Polsce powieści Łukjanienki. Autorowi brak pomysłu na fabułę, która jest niedopracowana i chwiejna, nie przekonują też do siebie bezbarwni bohaterowie. Tak lekki i błyskotliwy styl w tym przypadku męczy topornością i nie jest to wina przekładu (jak zawsze wspaniała Ewa Skórska), w oryginale niestety nie jest lepiej. Mam już drugą część ("Czystopis")i pozostaje mieć nadzieję, że będzie lepiej. Jeżeli ktoś chce rozpocząć przygodę z tym autorem (warto!) proponuję na początek inną, dowolną pozycję.

(4 z 4 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji