Chopin - Utwory na fortepian i orkiestrę

Nelson Goerner Chcę otrzymywać korespondencję o pozycjach tego autora., Orkiestra XVIII Chcę otrzymywać korespondencję o pozycjach tego autora.

nośnik: CD

Produkt niedostępny

Inni klienci oglądali również...

Pełny opis produktu: Chopin - Utwory na fortepian i orkiestrę

Ocena klientów. Nadesłano 1 recenzję (Dodaj własną)

Wykonawca:: Nelson Goerner , Orkiestra XVIII
Firma fonograficzna:: Eblok
Nr katalogowy:: NIFCCD009
Sprawdź inne tytuły:: Nelson Goerner , Orkiestra XVIII

Kategorie:: Klasyczna

Zgłoś błąd w opisie

Recenzje naszych klientów: Napisz własną recenzję

Chopin - Utwory na fortepian i orkiestrę
Wykonawca:: Nelson Goerner , Orkiestra XVIII

Chopin na sto dwa (2008-12-21)

MŁG Więcej o recenzencie

Chopin był kompozytorem silnie skoncentrowanym na jednym tylko instrumencie. Solowy fortepian stał się dla niego przedłużeniem duszy. Popełnił jednak w młodości nieco eksperymentów łączących brzmienie jego ukochanego Pleyela czy Erarda z orkiestrą. Kulminacją tych prób są oczywiście koncerty fortepianowe, lecz powstało też kilka mniejszych utworów. To właśnie te fortepianowo-orkiestrowe perełki postanowili zebrać na jednej płycie muzycy zaproszeni przez dyrektora NIFC. Nelson Goerner zasiadł przy zabytkowym Erardzie z roku 1849, czyli zbudowanym w roku śmierci naszego kompozytora. Na równie zabytkowych instrumentach towarzyszył mu zespół F. Brüggena. Na płycie znalazła się Fantazja A-dur na tematy polskie, Wariacje B-dur na temat z Mozarta, Rondo a la Krakowiak i Andante spianato z Wielkim Polonezem Es-dur. A zatem muzyka z jednej strony pogodna, lekka, niekiedy sentymentalna, a z drugiej już mocno nacechowana narodową dumą i patriotycznymi gestami. Brzmienie dawnego fortepianu znakomicie sprawdziło się w lirycznych tematach, jak choćby „Laura i Filon” z Fantazji czy w Mozartowskim „La ci darem la mano”. Goerner sprawnie operował brzmieniem instrumentu, wydobywając z niego szeroką paletę barw i udanie stopniując dynamikę. Trudne, etiudowe niemal Wariacje op. 2 wykonał bardzo błyskotliwie, dokładnie i ciekawie. W Rondzie zabrakło może jeszcze nieco więcej krakowiakowej zadziorności, ale charakter taneczny z pewnością udało się oddać. Na koniec sama orkiestra zagrała Mazurka Dąbrowskiego, ale traktując go właśnie i li tylko jako opracowanie tańca, a nie hymn narodowy. Wyszło to pięknie i po raz kolejny udowodniło, że Polacy nie gęsi i hymnu inne narody mogą nam zazdrościć.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.