Czy słyszysz? [Limited Edition]

Nieprawdą jest ,jakoby teksty zabiły płytę (2006-11-14)

Krzysztof Kurc  Więcej o recenzencie

Nieprawdą jest, jakoby teksty zabiły płytę. Z powodu tych dziwnych tekstów, atmosfery, brzmienia całości i ciepła zacząłem słuchać innej muzyki niż tak naprawdę lubię. Choć teraz naprawdę lubię Husky. Następną płytę też już lubię, chociaż mam ją bardzo krótko. Może dlatego, że lubię "niedomówienia", niedosłyszenie wszystkiego w tekście jest dla mnie przyjemne, jak głos, który ciągnie za sobą smugę kobiecego ciepła w chłodnych dźwiękach pozytywkowej melodii. Polecam Husky w całej rozciągłości. Z tekstem i bez. Sam wolę z tekstem.

(3 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Nie słychać, o co tak naprawdę idzie... (2006-06-14)

karolina rodzaj  Więcej o recenzencie

"Czy słyszy?" formacji Husky tworzonej przez Jacka Dojwę i DJ Patricię, wrocławskich specjalistów od klubowego grania to produkcja, o której wiele można byłoby mówić i niekoniecznie byłyby to rzeczy przyjemne. "Myśli rozbujane ubieram w szaty słów" śpiewa wokalistka w "Piosence nienasyconej", a słuchacz jest całkiem uprawniony do rozpoczęcia spekulacji czy nie lepiej byłoby te myśli pozostawić w sferze samych dźwięków. Najwdzięczniejszym kawałkiem płyty jest "Sibui", najwdzięczniejszym, bo pozbawionym tekstu, dźwięki płyną tu nieśpiesznie, ich połączenia dokonują delikatnego muzycznego, masażu mózgu... Rewelacji nie ma, ale jest po prostu przyjemnie. Z resztą warstwie muzycznej płycie nie można wiele zarzucić, a w porównaniu z warstwą tekstową, zasługuje ona wręcz na nagrodę. Klubowo, elektronicznie, z dość ciężką nutą trip-hopu. I tylko teksty psują to wrażenie, bo to właśnie na miażdżącą warstwę liryczną pozwolę sobie zrzucić odpowiedzialność za fakt, że również wokal niepokojąco drażnić może słuch. Na pierwszy ogień wybrać sobie można dwa teksty mało szkodliwe, bo śpiewane po angielsku, więc nie epatujące tak siłą swojej "głębi" - całkiem przyjemny do popląsania "Chaos, chaos in my head" grzeszące trwającą ponad sześć minut monotonią "Sususuprise", po którym ochota na wszelkie kolejne niespodzianki w wykonaniu zespołu zdecydowanie przechodzi. Warto wspomnieć na przykład „Na kozetce” i refren tej piosenki: „a on kłapie dziobem, kręci łbem, nie wie, nie wie, nie wie, nie wie, co mi jest, łowię uchem, słodkie obietnice, a on mówi, że wszystkiemu winni niedorośli do mnie mężczyźni,” Wyraźna liryka sytuacyjna, ale nie do końca wiadomo, jaki był cel. Nie wychodzi ani protest-song, ani ironiczna drwina, nie wychodzi nic poza paplaniem na zasadzie: jedna pani drugiej, niezainteresowanej pani przy herbacie. „Ikjoi” przypomina nieco nastoletnie wynurzenia, jakieś takie połączenie wzniosłości i brutalności: , „diabeł śpi, a z drugiej strony powiek wyciąga miecz, by podciąć aniołowi skrzydła, zdrada spi, a z drugiej strony powiek, zaciska pięść, by miłości dać po pysku, kocham cię, kocham cię, kocham cię”, co przyprawić może o ból głowy. Pozostałe rozważania o snach, oddechach, pustych sercach, ustach, aniołach to taki niezbyt strawny lukier-miód. Wobec żenującej całości "Melodia i sznur" prezentuje się całkiem nieźle. Nieco absurdalny tekst odsyła do hymnów kobiet upadłych w wykonaniu Los Trabantos. I tu złośliwi mogliby doszukiwać się pretensjonalności, ale można uznać ten kawałek za najbardziej charakterystyczny z całej płyty: "Jestem tylko lalką, serce z plastiku ukradł ptak, tak zabiłam miłość, czar prysł, nie ma mnie już, nie mnie już, nie ma, nie ma, nie ma." Pozbawiony jest taniej poezji, trochę surrealistyczny, nieco absurdalny. Szkoda, że zespół nie poszedł w tę stronę, szkoda. W miarę wypada też singiel ‘Iskrzy, iskrzy|” – na tle reszty tekstów wręcz urzeka on swoja prostotą i brakiem nawiązań do stylistyki panieńskich notatników. Powtarzających się kilka słów bez silenia się na coś więcej dało chyba najbardziej energetyczny kawałek na płycie, z której często wieje nudą. "Dziś tak dobrze mi z Tobą, ale jutro nie wiem..."- te słowa dobrze oddają napięcie na linii płyta-odbiorca, bo nawet jeśli wybaczyć teksty, nawet gdyby chcieć w ich specyficznej poetyce odnaleźć zasadę owego chaosu, to "Czy słyszysz?" i tak będzie płytą mizerną. Muzyka ginie tu pod naporem banału, kilka bardziej udanych fraz prawie nie daje się zauważyć... A iskrzyć przestaje na długo przed wyłączeniem płyty. I nie pomagają nawet załączone single.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji