Dla mnie to samo

Dla mnie to za dużo (2008-11-16)

Aleksandra Buła  Więcej o recenzencie

Czytałam w recenzjach książek Agnieszki Drotkiewicz, że autorka "pisze Masłem" (czyli ma styl podobny do sposobu pisania jej koleżanki po piórze - Pani Masłowskiej). Byłby to niewątpliwie dla Pani Agnieszki komplement, gdyby rzeczywiście tak było. Ale nie jest - niestety. Lubię prozę Doroty Masłowskiej, bo wszystko jest w jej książkach doskonale naoliwione, słowa płyną tu wartko jak woda bystrej rzeki. A u Drotkiewicz - przykro mi to pisać, ale jeszcze żadna książka tak bardzo mnie nie rozczarowała. Umęczyło mnie w tej książce wszystko - i styl, w jakim jest napisana i jej bohaterowie. Dla mnie to stanowczo za dużo rozczarowań jak na jedną niegrubą książkę.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Książka, która nie powinna ujrzeć światła dziennego (2008-07-17)

Agnieszka Sławińska  Więcej o recenzencie

"Dla mnie to samo" Agnieszki Drotkiewicz to z pozoru niewinnie wyglądająca książeczka: niewielkie rozmiary, infantylne ilustracje autorstwa Zosi Dzierżawskiej, makulaturowy papier... Człowiek bierze ją do ręki i jest święcie przekonany, że szybko się z nią upora, że przejdzie przez nią bez najmniejszego problemu i być może coś zapamięta. Jak bardzo się myli! Przebrnięcie, a raczej przeczołganie się, przez każdą stronicę tej pozycji jest cudem, sięgnięcie po inną książkę pani Drotkiewicz niemożliwością! Autorka zniechęca czytelnika nie tylko do wszystkiego, co wyszło spod jej pióra, ale do słowa pisanego w ogóle. Pani Agnieszka robi to tak konsekwentnie, że nawet najbardziej zatwardziały miłośnik czytania po kilku stronach "Dla mnie to samo" ma ochotę zasiąść przed telewizorem, by beznamiętnym wzrokiem śledzić losy bohaterów tak często tu wspominanej "Mody na sukces". Autorka robi to nie tylko za pomocą zaprezentowanego tu ludzkiego, pozbawionego wszelkich optymistycznych akcentów, życia, ale przede wszystkimi zbyt dużą ilością cytatów w języku angielskim i wszelkiego rodzaju nawiązaniami literackimi - w ten sposób jakby drwi ze swojego odbiorcy, pokazuje mu, że jest od niego lepsza i zazwyczaj dużo młodsza. Młodość w tym wypadku nie jest atutem, wręcz przeciwnie, sprawia, że wyimaginowana awangardowość tej pozycji jest nie do zniesienia. "Dla mnie to samo" to książka wulgarna i niezwykle pesymistyczna. Dla jej bohaterów nie liczą się ani więzi międzyludzkie, ani tym bardziej normy etyczne. Jedyne, co ich interesuje, to ceny używanych przez nich produktów, np. "Nescafe Gold, rozpuszczalna, ok. 16 PLN za słoik" (s.22), "Milka (3,80 PLN)" (s.25), "kurtka marki Cottonfield (500 PLN)" czy seriale, przede wszystkim amerykańska opera mydlana wszech czasów, o czym świadczą częste odwołania do treści poszczególnych odcinków tego serialu. Pani Drotkiewicz bezwzględnie pokazuje czytelnikowi, że każda dziedzina ludzkiego życia uległa rozkładowi - rodzina, miłość, przyjaźń. Szacunek dla drugiego człowieka to coś, co w tej książce nie ma racji bytu. Czy współczesny czytelnik jest w stanie zaakceptować taką wizję świata? Czy będzie umiał uśmiechnąć się do drugiego człowieka wiedząc, że w dzisiejszych czasach liczą się tylko pieniądze? Jedyną godną uwagi rzeczą w tej książce jest rozpoczynające się od strony 217 "afterparty: którą postacią z <> jesteś?". Jest to bardzo ciekawy zabieg stylistyczny a zarazem zgrabne zebranie najważniejszych cech, wyróżniających poszczególne postaci tej książki. Wątpię jednak, czy zbyt wielu czytelników dotarło choćby do połowy tej pozycji, nie mówiąc o jej końcu. Według mojej skromnej opinii "Dla mnie to samo" to książka bezwartościowa, która nigdy nie powinna ujrzeć światła dziennego. Jej lektura nie jest ani przyjemna, ani użyteczna, więc po co się nią zajmować? Jeśli kiedykolwiek zobaczę na okładce książki nazwisko Drotkiewicz, nie tylko nie wezmę jej do ręki, a odejdę od niej najdalej, jak tylko się da. Tak powinien zrobić każdy szanujący się pogromca literatury! Książki, w których każde słowo sprawia odbiorcy ból, powinny lądować w skupie makulatury, nie w rękach chętnych do czytania ludzi.

(1 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Zabawno-przerażający portrecik wspołczesności (2006-09-27)

Agata Pyzik  Więcej o recenzencie

W nowej książce Agnieszki Drotkiewicz absurdalna rzeczywistość skrzeczy i trzeszczy w rozpadających się ściegach. Na plan pierwszy wysuwają się portrety kobiece, takie jak: Adelka, bibliotekarka-niedojda, niewolnica mamusi-sadystki, złączone w miłosno-nienawistnym związku jak z „Pianistki” (autorstwa Jelinek). Jest Renata Pokuta - wymanikiurowana prezenterka TV Pokuta, której koszmarne życie osobiste nie przeszkadza faszerować widzów bzdurami o pozytywnym myśleniu. Albo Nina - puszczalska pielęgniarka, która poniża się, żeby od swoich mężczyzn wyżebrać choć trochę ciepła. O mężczyznach nawet nie warto wspominać – to człowiecze kreatury, zbyt przerysowane i zarazem za słabo zarysowane, aby mogły poruszać. Wszyscy biedni są tu straszni i cierpią. Pokawałkowana, zapętlona narracja mieszająca język podsłuchanych rozmów na ulicy, w parku, w kawiarni, medialny bełkot z telenowel i reklam, przypominają czasem zlepek stylistyk paru współczesnych pisarzy. Toksyczny związek matki i córki, parodystyczne postacie –karykatury, uwydatnienie upokarzającej pozycji kobiet w społeczeństwie, to najbardziej jaskrawe, twórcze zapożyczenia z noblistki i mistrzyni - Elfriede Jelinek. Na szczęście Drotkiewicz nasyca je własną wrażliwością i wyczuleniem na język. Bohaterowie mówią i myślą koślawymi zbitkami językowych klisz i banałów, co czyni z nich raczej parodie, niż pełnokrwiste postaci. U Drotkiewicz zdania są koślawe i źle zbudowane, dlatego, ze odzwierciedlają siermiężność i niedorobienie rzeczywistości wokół. Przed bełkotliwością broni książkę ironiczny zamysł autorki, która osobisty dramat bohaterów zamienia w groteskę, co jednak wcale nie umniejsza dramatu. Siłą są bystre obserwacje i umiejętność adekwatnego ich wyrażania.W tej parodii rzeczywistości bohaterki mogą ocalić resztki solidarności kobiecej. Niekiedy Drotkiewicz uprawia ujęty w cudzysłów interwencjonizm feministyczny. Podsumowując - zabawno-przygnębiająca ksiażka dla fanów Elfriede Jelinek.

(1 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji