Doczekaj nowiu

Przyszłość, mocna jak alkohol (2007-04-10)

speedi Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

"Trochę żeglowania, trochę polityki." Dużo political fiction, w dość wyrafinowanym w smaku literackim sosie. To co pisze i to jak pisze Wojciechowski jest nietypowe. Forma jest po prostu trudna, trudna dla nieprzyzwyczajonego podniebienia. Zmienna jak pogoda narracja. Zmienna na tyle, że momentami trzeba wyłuskiwać z akapitów kto w danym momencie jest narratorem. Zmienna, bo będąca w dużym stopniu grą... z czytelnikiem. A wszystko doprawione jeszcze charakterystycznym dla autora językiem pełnym nostalgii i smutku, która przebija się nawet w zabawnych sytuacjach. Pisarz to opowiadacz. Twórca historii, którą nam przekazuje i którą my, w dla każdego z nas odpowiedni sposób, rozumiemy. Ze słowami jest tak, że nigdy w pełni nie oddają one tego co myślimy. A każdy kto słyszy lub czyta nasze słowa często dostrzega za nimi zupełnie inne tło niż my. Nie da się tego uniknąć. Tylko czy to naprawdę jest czymś złym?! Wojciechowski tworzy prawdopodobną historię o tym co w pewnym układzie zdarzeń mogłoby się przekształcić w fakt. O jak zwykle od setek już lat niespokojnej Rosji, o przewrocie i próbie osadzenia na rosyjskim tronie nowego, współczesnego cara. O zakulisowych działaniach wyszkolonych agentów, trochę dziwnych, trochę nieporadnych i trochę żałosnych w swoich staraniach. O tajnych planach, wielkich machinacjach, walce o władzę, kreowaniu porządku światowego. Ale pisze i historię o ludziach i ich przedziwnych losach. O tym, na ile podejmując różne decyzje jesteśmy tak naprawdę wolni. Przecież nie zawsze manipulują nami oficerowie służb specjalnych, często sami siebie oszukujemy i mamimy tym, co słyszymy i widzimy. Nie chcemy szarawej prawdy, jak sroki wybieramy, to co się błyszczy i przynajmniej lepiej brzmi. Postacie są najsilniejszą stroną powieści. Barwne, złożone, zagubione w czasie i zdarzeniach. Pełne życia i jakże typowej dla niego niejednoznaczności. Ta proza płynie po morzu słów wyniośle jak wspaniały żaglowiec. Wiatr zdarzeń dmucha w żagle, a on sunie przed siebie, dumny i przykuwający oczy. Jest to proza bardzo stylowa, trochę staroświecka, jak przedwojenne meble niepasująca do nerwowego, śpiesznego współczesnego życia. Pełna kotłujących się jak morskie fale emocji i bardzo osobista. Mam wrażenie, że autor pisze nie oglądając się na mody i zapotrzebowanie rynku. Pisze dla innych, którzy myślą i czują podobnie jak on, ale przede wszystkim dla siebie. Nie jest to zatem proza dla wszystkich, lekkostrawna i bogata w najkorzystniejsze i łatwo przyswajalne witaminy. Wymaga, jak każde gatunkowe wino, pewnego wyrobienia. Rozsmakowania się w zawartej w słowach i obrazach cierpkości i smutku, cieple i zadumie. Promieniach słońca ukrytych w zdaniach jak w kroplach sfermentowanego winogronowego płynu. Puszczenia wodzy spętanej rzeczywistością fantazji. Dania się porwać ciekawie opowiedzianej historii, trochę wydumanej i bajkowej, a trochę realnej i namacalnie smutnej.

(3 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji