Dom ciszy (oprawa miękka)

Saga rodzinna stworzona przez Pamuka zawiera wiele interesujących elementów (2009-11-17)

prowincjonalna nauczycielka  Więcej o recenzencie

Mam niejasne przekonanie, że gdybym czytała inną książkę Pamuka lub gdybym czytała "Dom ciszy" inną niż szaroburo-jesienna porą roku, mogłabym napisać zupełnie inną recenzję. Starsza Pani ukrywająca przed wnukami wiedzę o dziadku i ich przyrodnim stryju mieszka w opustoszałym, zaczynającym podupadać, cichym domu. Syn jej męża z nieprawego łoża mieszka z nią, troszczy się o jej codzienność, choć ona obdarza go wciąż brakiem zaufania i podejrzeniami o nienawiść i złe wobec niej zamiary. Młodzi mężczyźni w mieście zaczynają stosować polityczny przymus - władza w ich pojęciu daje im siłę, przed którą pozostali powinni się ugiąć. Muszę przyznać, że zmarły już mąż Starszej Pani był człowiekiem szalenie oryginalnym, by nie rzecz niespełna rozumu. Do tego stopnia głosił teorie darwinizmu, że po pierwsze stracił wszystkich pacjentów (nikt nie chciał leczyć się u kogoś kto nie wierzy w Boga, a wiarę wyśmiewa i nazywa przesądami), po drugie, gdy nadszedł czas dobierania i rejestrowania nazwisk, on przybrał nazwisko Darwinoglu (nie wiem co oznacza końcówka "oglu"). Saga rodzinna stworzona przez Pamuka zawiera wiele interesujących elementów, chwilami pobudza ciekawość, ale mimo to mam wrażenie, że gdyby pokusić się o zobrazowanie akcji, czy emocji towarzyszącej akcji tej powieści wyszłaby prosta linia, która ani się nie wznosi, ani nie opada. Być może jestem niesprawiedliwa, gdyż "Dom ciszy" nie utrzymał mojej uwagi dalej niż poza setną stronę.

(2 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

I nastała cisza. (2009-10-22)

Kornelia Skop  Więcej o recenzencie

Pierwsza książka Pamuka, która mi się podobała. Zawsze po kilkunastu rozdziałach miałam dosyć problemów politycznych. Tutaj było inaczej. Dużo wątków, sympatyczni bohaterowie no i nawet karzełek, dla którego mam mnóstwo współczucia. Ponadto postać Fatmy wzbudziła we mnie sumtek i żal za nie wpełni wykorzystane życia, pijactwo i zdrady męża. Cechuje ją ogromna samotność mimo pełnego domu wnucząt. Każde z nich jst inne, wierzy w inne ideały i inną przyszłość. Rożnorodność- to mi siępodoba w tej książce.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Od Ani (2009-05-05)

Ania Baranowska Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Opis tygodniowego pobytu trójki rodzeństwa w starym, ponurym domu rodzinnym dziadków jest kanwą historii przemian społeczeństwa tureckiego będącego następstwem reform Mustafy Kemala. Urzekająca wielopodmiotowa narracja pierwszoosobowa, podobnie jak w jednym z jego utworów "Nazywam się czerwień" nadaje powieści dynamiczny charakter i sprawia, ze pochłanianie kolejnych stron odbywa się w aurze oczekiwania na opowieść bohatera kolejnego rozdziału. Pamuk z niezwykłą przenikliwością naszkicował charaktery swoich postaci. Jedyna narratorka w powieści dziewięćdziesięcioletnia Fatma to kobieta zgorzkniała, pełna odrazy, smutku i bólu z powodu niespełnionego życia, pozbawionego miłości, wierności jak również niespełnionych marzeń i pragnień. Zmuszona do opuszczenia Stambułu osiada wspólnie z mężem na prowincji, gdzie powoli z każdym dniem zamiera w niej pasja życia. Selahattin - lekarz naukowiec, nieukontentowany autor tureckiej encyklopedii, której napisanie wypełniło treść całego życia i przyczyniło się do całkowitego upadku moralnego. Jest przykładem drogmena, który odrzucił religijne wartości islamskie a walkę z obskurantyzmem narodu tureckiego uczynił przesłaniem życia. Następne pokolenia powielają schematy rodzinne. Jedyny Syn Fatmy i Selahattina to kopia swojego ojca. Również jak on próbuje realizować swoje życie walcząc o lepsze jutro jednak i to okazuje się utopijnym budowaniem zamków na piasku. Trzecie pokolenie dosięgał problem separatyzmu, komunizmu, problem dorównaniu nuworyszom, pełnej asymilacji z kulturą zachodnią kosztem odrzucenia wielowiekowej tradycji wschodniej. Suponując "Dom ciszy" to powieść niezwykła! Epatuje mnogością wydarzeń, mrocznych tajemnic. Niewątpliwie oddziałuje na nasze emocje i choć pozbawiona opisów przyrody jest bardzo wyobrażeniotwórcza! Koniecznie powinna znaleźć się na półce z napisem "sięgnę po ciebie ponowne".

(8 z 9 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Powrót do młodości - coś co wszyscy kochamy (2009-03-02)

littleredrose  Więcej o recenzencie

Powieść noblisty z 1983 roku warto przeczytać z kilku powodów. Jest to historia trojga rodzeństwa, które odwiedza swoją babkę mieszkającą niedaleko Istambułu. "Dom ciszy" składa się z 32 rozdziałów, a każdy z nich prowadzony jest z innego punktu widzenia. Niemniej, we wszystkich rozdziałach Pamuk zastosował narrację pierwszoosobową. Imiona bohaterów, których w okolicznościach narracyjnych poznajemy to: Recep, Buyukhanim, Hasan, Faruk oraz Metin. Każda z postaci ma inną liczbę rozdziałów do "opowiedzenia". Tworzy to bardzo ciekawą konwencję i czyni szkielet powieści wyjątkowym. Co więcej, podział na kilku narratorów prowadzi do pewnych wniosków: jedyną kobietą opowiadającą historie jest Buyukhanim, wszyscy pozostali to mężczyźni. Inne postaci żeńskie, które Pamuk wprowadził nie są dopuszczone do głosu, zatem ewidentnie świadczy to o przewadze mężczyzn na Wschodzie, oparte jest na tradycjach i tamtejszej kulturze. Z drugiej strony jednak w niesamowity sposób podkreśla obecność jedynej narratorki i jej rolę. Jak pisał sam autor, młodzi ludzie z spośród wszystkich jego powieści najchętniej sięgają po "Dom ciszy". Najprawdopodobniej dlatego, że zawiera ona coś z młodości Pajuka, którą udało mu się przelać na papier, a każdy z młodych bohaterów książki po części jest nim samym. Nie da się temu zaprzeczyć – niezwykłość powieści czuć w każdym rozdziale, nie chcąc jednakże zdradzać fabuły i całej opowieści do końca zachęcam gorąco do lektury!

(10 z 13 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji