Druga wojna czeczeńska

wstrząsajaca (2011-02-09)

Jan Miedzik  Więcej o recenzencie

Historie, zycie, dramat zwyczajnych ludzi nie pragnących niczego innego jak pokoju na tle dziwnych rozgrywek rosyjskiej mafii, mafii ktora rządzi krajem. Jaka jest reakcja "cywilizowanego" świata na eksterminacje Czeczenów?? Oprocz Czeczenów na tej niepotrzebnej i okrotnej wojnie cierpią również rosjanie, po prostu wysłani do Czeczenii, cieprią ich matki, komu i do czego jest to potrzebne? Kolejny masowy mord w historii świata po drugiej wojnie światowej, pogromie Ormian, Kosowie. Czy to nas czegoś nauczy? czy coś sie zmieni?

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Wstrząsające świadectwo (2007-09-02)

Agnieszka Bandzińska  Więcej o recenzencie

"Druga wojna czeczeńska" Anny Politkowskiej porusza palący, rzadko omawiany w mediach temat tego konfliktu. Są na tym świecie rzeczy, które nie śniły się filozofom. Politkowska pisze o tych dramatycznych wydarzeniach z perspektywy świadka, jako że sama doświadczyła opisywanych doświadczeń. Wymyślne tortury, skrajny głód, mordowanie cywilów i zmyślne niszczenie ich dobytku, okup za pochowanie zmarłych. To coś więcej niż łamanie praw człowieka. To przykład tego, do czego zdolny jest człowiek po drugiej wojnie światowej, a to wszystko dzieje się teraz, na naszych oczach. Książka wzbogacona jest o ilustracje dzieci, same z siebie wstrząsające oraz w Rosji nieopublikowany wywiad z obrońcą praw człowieka .

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Nie milczmy (2007-03-16)

Łukasz Stawarczyk  Więcej o recenzencie

Rumowiska dawnych miast i wiosek, matki skrywające twarze dzieci (jak gdyby chciały jeszcze ocalić wrażliwość), trwoga, krew, śmierć... Tak jak za hitlerowców w czasie wypędzeń i czystek na Bogu ducha winnej ludności cywilnej. Porównanie nieprzypadkowe. Czasem, w trakcie czytania "Drugiej wojny czeczeńskiej" jakoś podświadomie przychodziły do głowy sceny "Medalionów". To chyba najbardziej uderza. 60 lat po II wojnie światowej żadna ze szlachetnych organizacji stających na straży pokoju "nie potrafi" skutecznie działać tam, gdzie wojna nadal morduje niewinnych, plując na Helsinki i Strasburg. Nie potrafi, nie może, nie chce... wszystko jedno. Tam w kaukaskiej Czeczeni mało kogo obchodzi wielka polityka. Potrzebne jest po prostu coś - co pozwoli dać nadzieję, zbudować pokój, zapewnić rodzinom wyżywienie, dach nad głową. Ale Politkowska w książce nie mówi o wielkiej polityce. Nie opowiada się po stronie terrorystów Basajewa ani regularnych oddziałów Kremla. Właściwie jest orędowniczką tego, co pomiędzy. Opowiada historię milionowego narodu czeczeńskiego z tej najbliższej, najbardziej osobistej perspektywy. Bohaterami "Drugiej wojny czeczeńskiej" są ludzie, dla których okrucieństwo wojny dawno skończyło już nieść jakiekolwiek ideały i wartości. Ten konflikt zabrał im wszystko. Podwórko, dzieciństwo, dom, najbliższych... Każdy kolejny dzień staje się walką o przetrwanie, zdobycie pożywienia dla dzieci, zapewnienie bezpieczeństwa, o przeżycie. Tam już dawno zapomniano o moralności i humanitaryźmie, mogą zginąć za nietaktowny uśmiech, za to, że żołnierz miał akurat zły dzień i postanowił rozładować emocje albo po prostu - z przypadku. Patrioci z wysokich gór wraz z Szamilem i Asłanem też mało przejmują się losem obywateli. Czasem przychodzą paczki z akcji humanitarnych z jakże odległego świata, ale te często i tak zgarniają Rosjanie. Gdzie NATO, gdzie świadkowie...? Nieoficjalnie mówi się, że apele USA do władz Kremla ustały z chwilą poparcia przez Putina amerykańskiego planu ataku na afgańskich Talibów. Najbardziej uderza świadomość światowego milczenia. Tak jakby nic się nie działo, tak jakby tysiące mordowanych co roku Czeczenów było jakimś produktem ubocznym wojny, której i tak efektów próżno szukać. Gdy w Ameryce ginie jedna osoba, mówią o tym gdzie tylko się da, kiedy w Czeczenii z głodu pada dziecko, a bezradna matka daremnie domaga sie sprawiedliwości świat milczy... Anna Politkowska następnymi reportażami prowadzi nas przez domy kolejnych osieroconych rodzin, zapomnianych starców, młodych, zakochanych ludzi, próbujących coś zbudować na tym sypkim gruncie. To chyba najbardziej zaskakuje. Człowiek ogołocony niemal ze wszystkiego co ludzkie: wrażliwości, spokoju, poczucia bezpieczeństwa; jednak ma w sobie jeszcze jakoś cząstkę miłości, czegoś co nie pozwala poddać się, co zmusza do podejmowania nowej walki. Książka podzielona jest na dwie części. Pierwsza: "Życie na wojnie. Zwyczajne. Czeczeńskie" i ta druga: "Życie na tyłach wojny. Współczesne. Rosyjskie". Znakomita synteza... ostateczne potwierdzenie bezduszności, egoizmu, pozbawienie nadziei. Politkowska swoimi reportażami woła do sumienia świata. Pokazuje bezsens wojny, a przede wszystkim tragedię ludzi. Zakończenie nie pozostawia złudzeń. Czeczenia w wojnie będzie brnąć nadal... jak długo? Nie wiadomo. Nie wiadomo jak długo echo cierpienia i mąk całego narodu będzie pozostawało bez odzewu. Ile jeszcze ludzi zginie? Na koniec rodzi się chyba najważniejszy dylemat. Wiedząc o terrorze Czeczenii możemy coś zrobić, jakoś pomóc? Anna Politkowska chyba nigdy nie myślała, że każdy kto kiedykolwiek będzie zadawał sobie to pytanie, odpowiedzi będzie szukał właśnie u niej. Właśnie teraz, po 7 października ten apel dociera jeszcze bardziej przejmująco. - Trzeba mówić.

(4 z 4 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Lektura obowiązkowa (2006-11-15)

Magdalena Krukowska  Więcej o recenzencie

Warto przeczytać tę książkę. Pokazuje ona bezsens wojny, tragedię ludzi oraz hipokryzję stojącą za wypowiedziami i decyzjami polityków. Rosja nie jest państwem demokratycznym, choćby dlatego, że nie szanuje egzystencjalnych praw swoich obywateli, upadla i krzywdzi cały naród. Politkowska nie rozsądza, kto w tym sporze ma rację. Pokazuje jedynie ludzkie tragedie, wynikające z decyzji podejmowanych na szczycie oraz upodlenie i niesamowite okrucieństwo, do których wojna i przemoc zmuszają człowieka. A my możemy sobie jedynie zadawać pytanie: czy wzbudzi nasz sprzeciw to, że sąsiad bije za zamkniętymi drzwiami do nieprzytomności swoje dziecko...

(3 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Szokująca prawda o wojnie w Czeczenii (2006-08-25)

Marcin Piotrowski  Więcej o recenzencie

Warto przeczytać tę książkę. Powiedziałbym nawet, że trzeba... Pamiętam, jak czytając wspomienia Jana Nowaka-Jeziorańskiego i Jana Karskiego, nie mogłem zrozumieć, że Alianci nie przyjmowali do wiadomości istnienia obozów koncentracyjnych i ekserminacji Żydów. Nie mieściło mi się to w głowie: jak można nie wierzyć w relacje naocznych świadków. Teraz sam stanąłem wobec takiej sytuacji. Nie chodzi o to, że chcę porównywać Czeczenię do Holocaustu. Rzecz w tym, że właśnie teraz nie mogę zrozumieć... trudno uwierzyć... nie chce się wierzyć... że dzieją się tam TAKIE rzeczy. Książka jest wstrząsająca i bardzo, bardzo gorzka. Najsmutniejsze jest w niej to, że praktycznie nie pozostawia nadziei.

(13 z 13 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji