Dziecko szczęścia

Siła magii ziemi, moc miłości... (2008-06-26)

Marzena Kowalska Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Miłość ma przeróżne oblicza. Dla większości z nas wiąże się wyłącznie z człowiekiem. Z osobą, dla której jesteśmy w stanie poświecić wszystko. Takie uczucie jest jak najbardziej logiczne, romantyczne i zrozumiałe, a jednak... Philippa Gregory, w swojej sadze o posiadłości Wideacre, porusza temat przede wszystkim innej, niemniej silnej i władczej miłości. Tej, która obejmuje ziemię i drzewa, rośliny i zwierzęta, oraz ludzi. Ludzi, którzy z tą ziemią są na zawsze związani. Którzy tutaj się urodzili i pewni tutaj umrą. Takie właśnie pełne, dominujące uczucie, jest dziedziczne u Lacey'ów. Niestety, problem w tym, iż świat nie dorósł do tej miłości. A dokładniej do uczucia, które preferują żeńskie odgałęzienia drzewa rodzinnego. Najpierw była Beatrice, legenda o jej umiejętnościach, magii, którą władała, pozostała we wspomnieniach ludzi, w powietrzu. Niestety ci, którzy ją wspominają, nie żyją teraz najlepiej. Posiadłość została zniszczona, następcy rodu zginęli, a dwójka maluchów, którzy powinni przejąć posiadłość, jest wciąż zbyt mała, by zrozumieć. By posiąść prawdę o legendzie i siłę otaczającej ich ziemi. Prawdę o tym, że jedno z nich jest dzieckiem szczęścia. Tym, które ma przejąć nie tylko posiadłość, lecz przede wszystkim przywrócić jej dawną świetność. Dzieckiem, które zdobędzie nie tylko dobra materialne, umiejętności, ale przede wszystkim ową magię. Prawdziwą. Choć tak niezrozumiałą. Nawet dla nich, tutaj, w owym zakątku starej Anglii. Powieść Gregory, choć będąca kontynuacją sagi, w rzeczywistości świetnie czyta się nie znając "Dziedzictwa", pierwszego tomu historii rodu Lacey'ów. Przewrotna autorka, tym razem fabułę opiera na dziewczęcej niepewności, przywiązaniu do tradycji i chłopaka, którego narzucił naszej bohaterce los. Historia opowiadana przez Julię, pełna jest dość denerwującej słabości, owej młodzieńczej naiwności, ale też nużącej poddańczości w stosunku do ukochanego. Jednak przeważa tu ponownie siła do ziemi. Miłość do Wideacre. Dla tej ziemi, drzew i ludzi, Julia może pokonać, przerwać więzy, które narzuciła jej rodzina. Rodzina specyficzna, ale przede wszystkim kuzyn. Niestety, są też tajemnice, których nie czytający "Dziedzictwa", mogą oczekiwać, tajemnice ziemi i ludzi, które mogą przerazić. Jak najbardziej ludzkie, ale jak zwykle zabarwione szczyptą magii pradawnej. Owej prawdziwej siły matki natury, która zawsze istniała i kształtowała nasze życie, a której tak staramy się wypierać. Powieść jest fascynująca, malownicza i charakteryzuje się świetnie wprost nakreślonymi osobowościami postaci. I to nie tylko owych głównych. Dla wielbicieli pisarstwa autorki książka nie jest zaskoczeniem, ale tym, którzy spotykają ja po raz pierwszy, może być naprawdę intrygująca. W szczególności, gdy z samą rodziną, spotykamy się po raz pierwszy. Bo autorka "Kochanic króla" czy "Czarownicy", posiada dar przywoływania przeszłości. Niezbyt odległej. Specyficznego wywoływania duchów historii, które widać nie odeszły do końca. Zaklęte w przedmiotach i słowach legend. Duchów ludzi prawdziwych. Tych, co kochali i nienawidzili. Pragnęli i zdobywali... ale także mieli honor i sumienie. Choć często nie korzystali z tych ostatnich. Ludzi dziwnie bezbronnych, kobiet, które poddawały się mężczyznom, ale też tych, które stawiały czoła normom społecznym epok.

(2 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji