Dziewiętnaście minut

zapadająca w pamięć... (2012-04-13)

Aleksandra Dudek  Więcej o recenzencie

Książka napisana super. Wprawdzie domyślałam się zakończenia, ale i tak było ono dla mnie wielkim szokiem. Czyta się ją szybko, mimo, że ma niespełna 700 stron. Autorka poruszyła bardzo ważny temat dotyczący naszych czasów. Przedstawiła go z kilku punktów widzenia, co moim zdaniem jest wielką zaletą książki. Czytając "Dziewiętnaście minut" miałam wrażenie, jakbym oglądała film. W mojej głowie pojawiały się obrazki niczym z kadrów filmowych. Im dłużej się zagłębiałam w książkę, tym ciężej było mi się od niej oderwać. Portret psychologiczny bohaterów został przedstawiony w doskonały sposób. I retrospekcje wplecione w całą książkę, a właściwie ją budujące, robią specyficzny klimat. Książka naprawdę zapada w pamięć. Dodatkowo myślę, że zostawia po sobie ślad w głowie czytelnika na dość długi czas. Bardzo gorąco polecam.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Zwalająca z nóg książka (2011-12-29)

anetapzn  Więcej o recenzencie

To moje piąte spotkanie z tą autorką i pierwsze po którym mogę śmiało napisać - rewelacyjna książka. Dwie wcześniej przeczytane książki Picoult w ogóle mi się nie spodobały, kolejne dwie oceniłabym na 3+, a tu śmiało mogę dać 6(taką ocenę dałam na moim blogu).Do przeczytania Dziewiętnastu minut namówiła mnie pani bibliotekarka w mojej ulubionej bibliotece, za co jestem Jej ogromnie wdzięczna, a muszę się przyznać, ze zabierałam się do lektury, jak do jeża... Książka powinna się spodobać zarówno wielbicielom twórczości Jodi Picoult, jak i osobom, które tak jak ja do tej pory nie przepadały za Jej twórczością. Książka rozpoczyna się następująco: "W dziewiętnaście minut można skosić frontowy trawnik, ufarbować włosy, obejrzeć tercję meczu hokejowego. (...) W ciągu dziewiętnastu minut można się doczekać dostawy zamówionej pizzy. Przeczytać dziecku bajkę lub wymienić olej w aucie. (...) W dziewiętnaście minut można wstrzymać świat lub ewakuować się z niego na zawsze. Dziewiętnaście minut-tyle wystarczy, żeby dopełnić zemsty". I to jest moim zdaniem podsumowanie całej treści powieści. Dziewiętnaście minut, to powieść wielowątkowa. Autorka porusza w niej wiele bardzo ważnych problemów, m.in. przemoc w szkole wobec słabszych, często innych, różniących się od szkolnej elity uczniów, problemy z nieumiejętnością dopasowania się do owej elity, mimo, iż jest się w niej na czołowej pozycji, problemy braku komunikacji miedzy matką i córką, faworyzowanie jednego dziecka kosztem drugiego i wiele innych. Polecam każdemu tą książkę, a przede wszystkim osobom mającym dzieci. Warto zastanowić się, czy znamy własne dziecko - ale czy znamy je tak na prawdę-czy znamy jego/jej problemy, kolegów, czy tylko jesteśmy zadowoleni, ze dziecko chodzi do szkoły, uczy się w miarę dobrze i nie sprawia problemów. Jeżeli nie znamy na prawdę swojego dziecka, pewnego dnia możemy być bardzo nie mile zaskoczeni. Matka Petera, głównego bohatera, w pewnym momencie zaczyna się zastanawiać- kiedy to się zaczęło; gdy na rozprawie Peter powie, że wszystko zaczęło się jeszcze w przedszkolu, gdy miał 5 lat, matka nie będzie mogła uwierzyć, będzie w szoku. Wtedy okaże się, ze to co do tej pory uważała za zalety syna- wrażliwość, delikatność, powroty zaraz po szkole do domu, nie włóczenie się z kolegami-okazały się przekleństwem jej syna i doprowadziły w efekcie końcowym do tragedii. No właśnie, ale czy ta tragedia jest końcem, czy dopiero początkiem? Książka niesie sobą wiele morałów i pytań, warto m.in. zastanowić się, czy jeżeli skupimy się na udawaniu kogoś, kim w rzeczywistości nie jesteśmy, to w końcu staniemy się tym kimś, i czy wtedy będziemy szczęśliwi? Z całej książki utkwiły mi najbardziej w pamięci trzy fragmenty: (...) Zapytajcie pierwszego lepszego z brzegu dzieciaka, czy chce należeć do szkolnej elity, a powie, że nigdy w życiu, chociaż tak naprawdę, gdyby umierał z pragnienia na pustyni i dostał do wyboru: szklankę wody lub natychmiastową popularność - najprawdopodobniej wybrałby to drugie(...) (...)- Wytłumacz mi Peterze. Pozwól mi zrozumieć - mówi matka. Peter odpowiada - Nie byłaś w stanie zrozumieć przez 17 lat, czemu akurat teraz miałabyś to zrozumieć?(...) (...)Więzienie w gruncie rzeczy niewiele różniło się od publicznej szkoły.(...) Gorąco zachęcam do lektury.

(2 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji