Eragon: Dziedzictwo, tom II

TRUDNE DZIEDZICTWO JEŹDŹCÓW (2012-02-07)

Zbigniew Cieloch  Więcej o recenzencie

I oto nadszedł kres opowieści... W ostatniej części swego cyklu Paolini postawił swoich bohaterów przed trudnym wyborem; każda z ważniejszych postaci (Eragon, Arya, Murtagh, Nasuada, Roran) musi o czymś zdecydować. A z wyborem wiąże się niepewność, ryzyko. Czy rzeczywiście to, co zrobię, będzie najlepsze dla mojego kraju? A dla mnie? Najtrudniejszego wyboru musiał dokonać Murtagh, postać dwuznaczna, wręcz tragiczna. Zmuszony do posłuszeństwa po złożeniu przysięgi w pradawnej mowie, stał się narzędziem złego władcy, zabijającym bez litości, torturującym Nasuadę. A jednak bez niego nie udałoby się pokonać Galbatorixa i uwolnić Nasuady! To właśnie przyrodni brat Eragona w najdramatyczniejszym momencie stanął przeciw tyranowi, opowiedział się po stronie dobra (nie bez wpływu odważnej Nasuady). Część II zakończenia serii rozpoczyna się torturami uwięzionej Nasuady i próbą pozyskania jej przez tyrana. Potem śledzimy wyprawę Eragona do odległego zakątka – na wyspę Vroengard ( to zniszczona, dawna siedziba Smoczych Jeźdźców). Eragon musi poznać swoje prawdziwe imię i odnajduje Kryptę Dusz – i wtedy pojawia się nadzieja na pokonanie króla. Vardeni i ich sprzymierzeńcy szykują się do szturmu na stolicę państwa. Dochodzi do okrutnych walk. I do konfrontacji króla z buntownikami. Wspaniale Paolini opisał bitwę, zwł. walkę królowej elfów i jej tragiczną śmierć. Ale najważniejsze starcie dotyczyło Eragona i Galbatorixa. Okazało się jednak, że król odnalazł pradawne Słowo, dzięki czemu mógł z łatwością pokonać każdego maga i Smoczego Jeźdźca. Zło już prawie wygrywało i gdyby nie nieoczekiwana pomoc ze strony Murtagha, powieść miałaby pesymistyczne zakończenie. A mimo to klęska Galbatorixa nie rozwiązała wszystkich trudnych spraw. Eragon musiał zdecydować o swojej przyszłości, tak samo – Arya, która została obrana królową elfów i – ku zaskoczeniu czytelnika – Smoczym Jeźdźcem... Spełniła się przepowiednia – Eragon opuścił królestwo, nie chcąc stać się drugim Galbatorixem ani - marionetką w rękach Nasuady; odszedł także Murtagh, przedtem pogodziwszy się z Eragonem. Mnie osobiście trochę zdziwił finał tej historii – dobrowolne wygnanie Eragona i utrata przez niego wszystkiego, co kochał. Wybrał obowiązek. Zachował jednak niezależność. Doprowadził do zachowania równowagi sił w królestwie, sprawiając, że każda z ras miała mieć własnego Smoczego Jeźdźca. I tym zajmie się Eragon – odbudowaniem rasy smoków i pokolenia jeźdźców. Polecam książki Paoliniego tym, którzy jeszcze ich nie znają. Naprawdę wciągająca lektura!

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Spodziewałem się więcej (2012-02-02)

Krystyna Białk  Więcej o recenzencie

Nie ma co ukrywać wyczekiwana pozycja. Po przeczytaniu jednak muszę przyznać że czytając miałem wrażenie sztuczności i jakiegoś braku jak by autor miał dość tej historii i nie wiedział co z nią zrobić. Pozycja gorsza od tomu 3 i tyle...

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji