Erynie

przyzwoita na dobrym poziomie (2011-12-05)

GG100 Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Książka jest mroczna, co traktuję jako zaletę. Pisana jest ładnym językiem z elementami gwary lwowskiej i z użyciem terminologii oddającej klimat czasów przedwojennych na wschodzie. Do tego zresztą przyzwyczaił nas już Krajewski. No właśnie ta książka jest zbyt typowa. Brakuje mi w niej jakiegoś przysłowiowego zęba. Oceniam ją jako napisaną ze zbyt dużą rutyną a ze zbyt małą dozą emocji.

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Intryga kryminalna, ciekawi bohaterowie i sceneria przedwojennego Lwowa... Polecam! (2011-08-20)

kasandra85 Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Zazwyczaj zaczynam cykl lub serię od początku, ale ostatnio już dwukrotnie zdarzyło mi się przeczytać środkowy tom, po czym dopiero później poznawałam bliżej część pierwszą. Tak też było z książką „Erynie”, która jest początkiem cyklu o komisarzu Edwardzie Popielskim. Drugi tom natomiast, czyli „Liczby Charona” mam już za sobą. Muszę przyznać, że w tym przypadku odwrotna kolejność zupełnie mi nie przeszkadzała. Lwów, 1939 rok. Edward Popielski. Komisarz legenda, który sieje postrach wśród przestępczego półświatka a wśród współpracowników raczej nie jest zbytni lubiany. Kiedy dochodzi do rytualnych morderstw dzieci, w mieście zaczyna się panika. Na dodatek widmo wybuchu wojny napędza całą machinę strachu i niepewności. Nasz bohater należy do bezwzględnych, raczej aspołecznych jednostek, które chadzają własnymi drogami i mają często nietypowy sposób działania. Popielski lubi prowadzić sprawy nocą, więc to właśnie w tej porze często próbuje rozwiązywać zagadki kryminalne i tak też było tym razem. Wspólnie z Edwardem odwiedzimy miejskie speluny, sprawdzimy czarne zaułki i powłóczymy się po lwowskich knajpach. Czy jednak uda się dowiedzieć kim jest morderca i w porę go powstrzymać? Muszę przyznać, że książka Krajewskiego przypadła mi do gustu, podobnie jak drugi tom czyli „Liczby Charona”. Znakomity styl i plastyczny, żywy język są moim zdaniem warte wspomnienia, podobnie jak dokładne ukazanie wynaturzonego psychopaty. Poza tym fabuła obfituje w liczne szczegóły a intryga kryminalna jest sprytnie i ciekawie skonstruowana. Muszę obowiązkowo również napisać choć kilka słów o głównym bohaterze Popielskim. Jest to postać, która może wzbudzać dwojakiego rodzaju uczucia. Na pewno jednak trzeba przyznać, że jest on dość charakterystyczny i nadaje charakter i konkretny klimat całej książce. „Erynie” to kryminał, który dla wszystkich miłośników tego gatunku literatury będzie z pewnością ciekawym doświadczeniem. Na dodatek sceneria Lwowa i ukazanie dwoistej natury tego miasta było dodatkowym plusem, tak samo jak wciągająca i intrygująca fabuła. Cóż mogę więcej napisać? Po prostu polecam!

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Kolejna świetna książka Krajewskiego - czekam na więcej! (2011-05-26)

Marcin R  Więcej o recenzencie

Erynie to kolejna mocna pozycja Marka Krajewskiego. Pozycja obowiązkowa dla fanów jego talentu, śledzących losy Mocka i Popielskiego. Dla osób rozpoczynających przygodę z powieściami Krajewskiego - sugeruję zacząć od początku, od powieści o Breslau, a cykl lwowski zostawić sobie na później. Czekam niecierpliwie na kolejne powieści o Mocku i Popielskim!

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Trzyma w napięciu do samego końca (2011-04-14)

2big  Więcej o recenzencie

To właśnie lubię u pana Krajewskiego - że należy do samego końca spodziewać się dokładnie wszystkiego. Oczywiście Popielski to nie Mock, ale też wiele mu nie ustępuje. Natomiast zdecydowanie silną stroną "Erynii" jest utrzymywanie stałego mrocznego i chwilami naprawdę wyczerpującego napięcia. A to jest to, co tygryski lubią najbardziej - a przynajmniej takie tygryski jak ja. Dla mnie "Erynie" to 6 punktów na 5 możliwych.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

To se ne vrati... (2011-02-06)

NORBERT WÓJCIK Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Trochę na zasadzie "prawa serii" po lekturze "Głowy Minotaura" sięgnąłem po kolejną książkę Marka Krajewskiego, w której pojawia się lwowski komisarz Popielski. A efekt? Przyznaję, że poprzednie książki podniosły mój apetyt na dobry kryminał. Niestety, tu się zawiodłem. Popielski papierowy, a sama akcja wlecze się. Pomysł z dwoma czasami - współczesnością i przeszłością wg mnie nietrafiony.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Dobre, mocne, choć nieco już odgrzewany kotlecik. (2011-01-11)

Radosław Baranowski  Więcej o recenzencie

Krwawy początek, ciekawe zawiązanie akcji, ciężki klimat, jak gdyby ktoś skrobał paznokciami o tablicę...brrrr. To właśnie znak rozpoznawczy Marka Krajewskiego. Jeśli do tego dorzucimy niezbyt miłego w obejściu głównego bohatera, balansującego między nieskazitelną bielą ceratowego kołnierzyka, a bezdusznymi metodami zdobywania informacji, lubiącego dobrą zabawę z paniami lekkich obyczajów to otrzymamy Eber....tzn. chciałem napisać Edwarda Popielskiego, czyli następcę znanego i lubianego(?) Eberharda Mocka, znanego z serii o Breslau. Ty razem rzecz dzieje się głównie we Lwowie - głównie, bo sam początek i koniec to współczesny tym razem Wrocław. Mamy więc bestialskie morderstwo, kierującego się zagadkowymi motywami, niezbyt nawet dyskretnego mordercę i przedwojenną Policję na jego tropie. Mamy też ciekawy obraz stosunków lwowskiej śmietanki towarzyskiej i obraz nędzy lwowskiej biedoty. Mamy wreszcie kontrowersyjnego bohatera, za którym podążamy krok w krok. Próbuje on rozwikłać zagadkę morderstwa Henia Pytki, trzylatka, którego zwłoki wskazują na rytualny mord popełniony przez Żydów. Drugą ofiarą psychopaty jest inne małe dziecko, a dramaturgii dodaje fakt, iż Popielski sam ma niespełna dwuletniego wnuka. Czy komisarzowi uda się ochronić własną rodzinę? Krajewski trzyma poziom. Chociaż książka do złudzenia przypomina te z Breslau w tle, kolorytu jednak nadaje lokalna gwara lwowska i częste odniesienia do Polski (bo w końcu to jeszcze polski Lwów). Przyznam jednak, że momentami miałem odczucie - kurcze, to już było. Ale tylko momentami. No i zakończenie - tutaj oddaje autorowi co cesarskie! Krajewski mistrzem jest i basta. Miłośnikom Mocka polecać nie trzeba, wszystkim innym - polecam serdecznie! (czytajczytaj.blox.pl)

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Nienasycenie... (2010-12-09)

KGD  Więcej o recenzencie

Czegoś mi brak...

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Nienasycenie... (2010-12-09)

KGD  Więcej o recenzencie

Czegoś mi brak... Przede wszystkim-sięgając po pierwszy z tomów poświęconych, li tylko i wyłącznie, Popielskiemu odnoszę wrażenie...że wszystko oparte jest na sprawdzonym i (nie ukrywajmy) atrakcyjnym schemacie: - ciekawie nakręślony bohater z "defektem" i "skłonnościami" (epilepsja, pociągowe podróże ) - miasto z klimatem (tu piewrwszy, czytelnik chwytwa w mig, że nie jest to miasto rodzinne krajewskiego, że nie czuje on Lwowa tak, jak Wrocławia) - mroczna i przerażająca zbrona +kilka innych szczegółów... to za mało dla czytelnika oczekującego na kolejne odurzenie czymś... niepowtarzalnym i zaskakującym. Książka jest jednak napisana niebywale sprawnie,z typową dla Krajewskiego Swobodą i dbałością o szczegóły. Po prostu czytelnik przyzwyczajony już do pewnego poziomu jego pisarstwa oczekuje czegoś nowego, ponownie "walącego po głowie"

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Ale to już było... (2010-10-09)

Monochrome  Więcej o recenzencie

Kolejna powieść Krajewskiego ukazała się poprzedzona tak zwanym "Wielkim Halo". W moim odczuciu jest jednak ona co najwyżej poprawna: mamy więc ciekawego bohatera, fabułę, intrygę, mroki z przeszłości... Jednak czytając tę książkę, nie mogłam się oprzeć wrażeniu, iż autor odgrzewa stary, sprawdzony, przynoszący już, niestety, powiew nudy, schemat. W zasadzie, nie udało mi wciągnąć się w akcję, właśnie z powodu nieznośnego uczucia deja vu. Cóż: nie polecam, ale też nie odradzam. Osobom, które nie miały wcześniej styczności z Krajewskim, radzę sięgnąć po którąś z jego pierwszych powieści. A, zgadzam się jeszcze z opinią odnośnie czcionki: ja sama omal nie oślepłam...

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Ramota (2010-09-05)

Paweł Kamiński  Więcej o recenzencie

„Erynie” są pierwszą książką Krajewskiego, jaką przeczytałem i niepomiernie zraziłem się do twórczości tego „klasyka” (ironiczna aluzja do wykształcenia pisarza, który uporczywie nam o tym przypomina w powieści), a miałem nadzieję, że kryminał mnie zachwyci. Sam język pisarza nie ma w sobie nic imponującego. Czuć, że Krajewski chciał ubrać zdania w piękne słowa, ale ostatecznie wyszły mu śmieszne sekwencje frastyczne. Zdanie: „Schowała z powrotem swe nikotynowe utensylia” rozbawiło mnie swoją rzekomą górnolotnością. Akcja i fabuła dziecinnie proste. Zakończenie płytkie i niczym nie zaskakujące. Autor zaniedbał całkowicie psychologię postaci. Brak wyrazistych osobowości. Przestrzeń zdarzeń pozbawiona życia. Sam komisarz Popielski jest skrajnie antypatyczny; to prostak i prymityw. Taką książkę można czytać tylko wtedy, gdy człowiek nie ma kompletnie nic do roboty i szkoda mu wysilać szarych komórek na analizę logiczną... Jedyną zaletą tej książki jest… czcionka. Dla fanów Krajewskiego sugeruję poczekać aż książka znajdzie się w bibliotece i wtedy ją wypożyczyć. Jak ktoś jednak ma dylemat czy sięgnąć po tę książkę czy lepiej położyć się spać, to zdecydowanie polecam to drugie. Sny bywają o wiele ciekawsze! Zdecydowanie wolałem „Cień wiatru” Zafona. Niestety byłem zmuszony przyznać tej książce jedną gwiazdkę, bo zera nie było.

(1 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji