Flamingo [Polska cena]

Świetna (2010-12-08)

Joanna Śnieg  Więcej o recenzencie

Myślę, że odejście Brandona od The Killers było dobrą decyzją. Straciliśmy schematyczny, mało oryginalny zespól rockowy,a zyskaliśmy wspaniałego nowoczesnego wokalistę, także tekściarza i kompozytora. Melodie są bardzo ciekawe, teksty czasem przejmujące (genialne "Only The Young"). Wszystko pelne energii, kolorów i emocji. Bardzo dobra płyta. Polecam!

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Świetna (2010-12-08)

Joanna Śnieg  Więcej o recenzencie

Myślę, że odejście Brandona od The Killers było dobrą decyzją. Straciliśmy schematyczny, mało oryginalny zespól rockowy,a zyskaliśmy wspaniałego nowoczesnego wokalistę, także tekściarza i kompozytora. Melodie są bardzo ciekawe, teksty czasem przejmujące (genialne "Only The Young"). Wszystko pelne energii, kolorów i emocji. Bardzo dobra płyta. Polecam!

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Doceń nieznane (2010-11-29)

Agnieszka Kusiak Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Mi się ta płyta bardzo podoba. Ma w sobie coś, co sprawia, że im więcej razy jej słucham, tym bardziej się z nią zaznajamiam. Coraz bardziej zapada mi w ucho, a głos Brandona Flowersa chodzi za mną jak nucący cień. Polecam, bo warto.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

The Killers ostatnich albumów firmowane innym logo. (2010-10-10)

Sebastian Rosa Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Widzę nie pomyliłem się twierdząc, że pierwszy album zespołu The Killers był po prostu wypadkiem przy pracy, drobnym objazdem na drodze do wymyślonego celu. Oczywiście można rozważać inną teorię, że z każdą następną płytą chłopaki się po prostu wypalili, ale nie można wypalać się kilka razy z rzędu. The Killers to po prostu charyzmatyczny Brandon Flowers, który postanowił, aby zespół dążył w określonym kierunku. Tak bardzo się w tym zapędził, że skończyło się solowym albumem. Tylko czy solowy to dobre słowo? Gdyby nie to, że na instrumentach grają inne niż w The Killers osoby, to można dojść do wniosku, że to jest ich kolejny album. Kolejne pioseneczki dla grzecznych dziewczynek, zakochanych w przystojniaku, ale czy to właśnie ten element sprawił, że Brandon i kumple stali na jednej scenie obok Bono i Edge? Nie wydaje mi się. Album "Flamingo" jest trochę nierówny, ale żaden z utworów, który znalazł się na nim nie może być przyrównywamy do tego, co nagrali The Killers na swoim debiucie. I zdaję sobie sprawę, że to nie jest recenzja albumu grupy, lecz solowego albumu ich lidera. Nie zmienia to jednak faktu, że różnic w stylach nie widać i poddając ocenie nie można o pewnych rzeczach zapomnieć. Zwłaszcza o jednej: gdyby nie pierwszy album The Killers, o Brandonie Flowersie nikt by nie usłyszał, a piosenek z jego albumu nie zagrałaby wtedy żadna rozgłośnia radiowa.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

bardzo słabe przesilenie (2010-09-23)

Krzysztof Dębowski  Więcej o recenzencie

jakoś nie wierzyłem w to że muzyka The Killers przetwa dłużej niż kilka singli, ale pierwsze dwie płyty pokazały że to wartościowa kapela i muzyka zacna. Niestety potem juz był zjazd po równi na dno, jakies odrzuty, muzyka wręcz do tancbudy na ostatniej płycie, aż wreszcie solowa płyta wokalisty, udowadniająca kierunek jaki muzycznie obrała kapela...bardzo marne popowe piosenki, wysilanie się pod innych artystów(nie wiem czy to parodia czy pastisz). Ocena niska bo dla mnie muzyka miała być rozpatrywana jako rock, a jest miałki pop dla fanów Feela w sam raz.

(1 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Bez energii i polotu - maksymalna asekuracja. (2010-09-10)

Art Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Brandon Flowers jest ładny, posiada dziewiczo-aksamitny głos i nie musi już wcale nagrywać nowych płyt, aby udawadniać światu po raz kolejny, iż to właśnie On pragnie być jednocześnie nowym Robertem Smithem, ("Jilted Lovers And Broken Hearts"), Brucem Springsteenem i to tym za czasów "Streets Of Philadelphia", ("Only The Young") oraz kuriozalną krzyżówką mniej zmanierowanego Marca Almonda z Bono, ("Playing With Fire"). Niestety "Flamingo", to dowód na totalny brak stylu oraz cała masa artystowskich utyskiwań, będących w rezultacie ambitnie wyglądającą fasadą, tudzież najzwyklejszą w świecie zasłoną dymną, albo jak kto woli sprytnie utkaną iluzją, iż od razu chórem przytakniemy, że mamy do czynienia z czymś wyjątkowym, niepowtarzalnym i nadzwyczajnym. Nic z tych rzeczy. Wszystko jedynie wygląda, lecz wcale nie łapie za serce. Tu gęsta solówka w "Crossfire", tam retrowato-wodewilowa "Magdalena" a w "On The Floor", klania się znów stary, dobry Springsteen tyle, że z okresu "Human Touch". A jest jeszcze bombastyczny początek, również w stylu "Bossa", ("Welcome To Fabulous Las Vegas") i duet z niejaką Jenny Lewis w cieniutkim jak zupki "Vifon", ("Hard Enough"). Najsłabszym ogniwem płyty są jednak melodie. Sztucznie przebojowe refreny, rażą banałem a posągowo-idealny Flowers, jęczy z wrażliwością pierwszej, lepszej gwiazdy synth-popowego boomu lat 80. Ani nawiązania do współczesnego american-popu a tym bardziej udawanie idola schlebiającego gustom dzisiejszych gimnazjalistek w skocznych songach a'la Erasure na dzikim zachodzie, w przypadku Brandona woła o pomstę do nieba. Nie pomogła kunsztowna produkcja Daniela Lnoisa. Na nic zdała się twórcza samodzielność oraz bogate inspiracje, wyjęte wprost z historii muzyki popularnej przełomu XX i XXI wieku. A gdzie podziała się chociażby muzyczna lekkość z debiutu The Killers? Gdzie piosenki na miarę "Mr. Brightside" oraz "Smile Like You Mean It"? Czy wszystko, co najlepsze od pana Flowersa, zmieściło się zaledwie na udanym debiucie Killersów z 2004 roku?

(2 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji