Foe

...ciężko było doczytać do końca... (2011-04-02)

Justyna 102  Więcej o recenzencie

Psychopatyczna. Tak jednym słowem mogę określić tę książkę. Przeczytałam cztery książki tego noblisty (a przede mną jeszcze dwie!). O "W sercu kraju" nie chcę się nawet wypowiadać... bo z trudem dobrnęłam przez tę psychozę do końca. A "Foe" jest tysiąc razy "delikatniejsza". Nie chcę nawet myśleć co siedzi w głowie Coetzee, że jest w stanie tworzyć tak chorą prozę... Lubię mocne książki.. ale jego nie są nawet mocne. Są odpychające, obrzydliwe wręcz. I jeszcze te dwa przestarzałe spójniki pojawiające się w książce: aliści i atoli. Straaaasznie drażniące! Rozumiem, że Coetzee chciał nadać klimat tamtych czasów, ale nie musiał ich umieszczać na każdej stronie, nawet po kilka razy. Stanowczo odradzam!

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Konfuzja (2007-11-15)

Grazyna Kiszka  Więcej o recenzencie

Angielka Susan jest rozbitkiem. Na nieznanej wyspie spotyka mężczyznę, który staje się jej opiekunem i kochankiem, pomimo, że nie łączy ich uczucie miłości a jedynie zależności. Po śmierci swego wybawiciela, Susan szczęśliwie wraca do kraju. Zabiera ze sobą Pietaszka, niewolnika. Czytając "Foe" nie mogłam uwolnić się od zdziwienia. Książka ta nie opowiada o przetrwaniu, ponieważ główna bohaterka, jakkolwiek sympatyczna, pozostaje bierna. Przyjmuje rzeczy takimi jakie są. Nie stara się niczego zmienić w swoim położeniu. Po prostu czeka na kolejna dawkę szczęścia. I oto nagle z utrzymanki staje sie panem i władcą, zabierając z powrotem do Anglii zagubionego i niemego Pietaszka. W jakim celu? Na to pytanie niestety książka nie odpowiada. Pietaszek tymczasem nie stawia najmniejszego oporu. Może i nie jest on w stanie mówić, ale coś przecież musi czuć. Okazuje się, że jest on jeszcze bierniejszą postacią niż Susan. Po powrocie do domu główna bohaterka stawia czoło już bardziej przyziemnym problemom. Pieniądze, mieszkanie... Lecz ponownie, zamiast zmierzyć się z problemami Susan zaczyna pisać listy do pana Foe, opisując mu swoja trudna sytuację. Najwyraźniej Susan nie radzi sobie bez czyjejś protekcji. A pomyleć sobie, że to ona pragnęła być mentorem dla Pietaszka! Smutne. "Foe" da się przeczytać w całości, nie jest to bowiem obszerna lektura. Dla mnie jednakże, jest to pamiętnik zakłopotanej kobiety. Nic ponad to.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

"Foe" (2007-09-27)

Marta Kilian Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

"Foe" nie dorównuje temu, co stworzył Daniel Defoe, po prostu jest to marna kontynuacja tego wybitnego dzieła. Jest napisana bardzo ciężkim językiem, okropnie się ją czyta, jest zimna i o ludziach, którzy nie są normalni, a główna bohaterka, domniemana towarzyszka Robinsona Cruzo, to najzwyklejsza w świecie kobieta lekkich obyczajów, uważająca się za nie wiadomo co. Miałam dość tej książki i już nie mogłam się doczekać kiedy się skończy, a po jej przeczytaniu natychmiast chcę zapomieć o jej treści, ponieważ zawsze uważałam dzieło Defoe za majstersztyk i wielokrotnie zastanawiałam się nad tym, czy chciałabym podzielać los Robinsona Cruzo. Jestem zaskoczona tym, że ta książka miała tak pozytywne opinie i była na liście bestsellerów. Po prostu nie jest tego warta. Jednak wydanie jest ładne i książka będzie się ładnie prezentować na półce - chociaż tyle...

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Piętaszek naszych czasów, czyli lepiej czasem nic nie mówić... (2007-09-20)

Agnieszka Kusiak Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

"Foe" J. M. Coetzee to książka pełna życiowych pytań, które często boimy się głośno zadać. "Foe" jest powieścią o Piątaszku naszych czasów. Niewolnik z bezludnej wyspy, który nie mówi, bo nie ma języka. Ktoś - ale kto? - uciął mu go nożem - dlaczego? Czy zawinił? Czy..??? 160 stron książki to w większości pytania bez odpowiedzi. Pytania do nas samych. Główna bohaterka ląduje na bezludnej wyspie, z której po roku wydostaje się wraz z Piętaszkiem. Susan B., która usilnie stara się uwiecznić wyspę i jej przygodę z nią związaną pisze listy do Foe, zadłużonego pisarza. Wierzy, że spisanie tych długich dni spędzonych na wyspie, da szanse na lepsze życie - i jej i Piętaszka. Ale czy tak się stanie? Czy głośne mówienie słów lub też pisanie ich na papierze za pomocą wiecznego pióra to właściwa droga do uwiecznienia? Czy aby za dużo nie mówimy? Warto poświęcić dwa długie wieczory na tę niedużą powieść. Polecam serdecznie.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

W końcu nie mogłem już dłużej wiosłować (2007-01-21)

Radosław Orzeł  Więcej o recenzencie

Nie na "Foe" czekaliśmy! Raczej "Życie i Czasy Michaela K." jest książką wyczekiwaną w naszym kraju. Zresztą, obie powieści, wraz z "W sercu kraju", 10 lat temu wydawał zbiorczo PIW. Foe jest więc wznowieniem. Niezbyt spektakularną, ale wielce oryginalną powieścią już tak. Coetzee, jak w wielu swoich wizjach literackich, tak i w tej, mierzy się z klasykami światowej literatury. Jednak nie czyni tego w sposób prostacki; nie jest dzisiejszym DJ czy raperem kradnącym sample i dźwięki; nie ma tu pojedynku z pierwowzorem. Autor zapożycza tylko scenografie albo ogólny rys powieści, aby przedstawić swoją własną, autorską historię. W Foe, bohaterka(!) - rozbitek zapytuje nas o istotę samego snucia opowieści. Możliwości, a nawet potrzebę jej wyrażenia. Co ludzka pamięć może spamiętać? Czym są wypowiadane przez nas słowa, i co po nich z początkowych intencji, jak w grze w głuchy telefon, ostatecznie pozostanie? Prawda u Coetzeego jako figura retoryczna. Zresztą uważam, że możliwe są i całkowicie inne interpretacje "Foe", niż moja!; nawet zwyczajnie fabularne, przygodowe. Ciekawa, emfatyczna książka. Wspaniały język, ale i spore wyznanie. Raczej dla zwolenników postmodernistycznej twarzy autora. Raczej dla tych, którym do gustu bardziej przypadła "Elizabeth Costello" niż "Czekając na barbarzyńców".

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji