Frank

Witamy w jazz clubie. (2011-12-25)

Requiem Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Być może powinnam kupić najpierw debiut Amy... Może, może. Ale cóż, "Back to Black" od dawna leży na mojej półce. Obie płyty utalentowanej Amy dzieli przepaść. Zacznę od okładki. Widzimy tu zdrową, pulchną uśmiechniętą dziewczynę wyglądającą dosyć zwyczajnie, na drugiej szczuplutką kobietę w minisukience, z charakterystycznym natapirowanym kokiem i rozpoznawalnym makijażem(kreska podchodząca pod brwi). O co mi chodzi? Na pierwszej płycie Amy nie miała jeszcze ustalonego stylu i nie do końca była świadoma możliwości swojego niezwykle oryginalnego głosu - w pewnych momentach zaczynała trochę piszczeć, zwłaszcza na początku "Frank". Muzyka trochę inna niż na "Back to Black" - wyciszona, idealna do jazz clubu. Też dobra. W tekstach Winehouse skupiała się na świecie, rodzinie, pierwszej miłości, przyjaciołach... Później poznała Blake'a i poświęciła teksty z drugiego albumu(wiemy, do czego doprowadziła Amy ta miłość...). Czyżbym pastwiła się nad "Frank"? Nie. To dobra płyta, idealna na leniwe wieczory, kolacje. Brzmienie dosyć oryginalne, jak na nasze czasy. Neo soul. Jazz. Cieszy mnie to. Amy przecież mogła pójść w łatwo przyswajalny pop. Była ambitna. Jednym słowem, "Frank" jest warte uwagi, ale w moim odtwarzaczu będzie częściej gościć "Back to Black".

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Cudna (2008-09-16)

Klaudia Łazowska  Więcej o recenzencie

Dla mnie ta płyta jest - właściwie to była, dopóki ktoś mi jej "nie podwędził", co też mówi wiele - czymś czego musiałam słuchać często. Naprawdę brak tej płyty jest odczuwalny, co jest też raczej nieczęste, bo wszystko może się popularnie mówiąc przejeść, zawędrować na półkę i tam wdzięcznie po prostu kurzyć, dopóki nie zechcemy sobie przypomnieć starych brzmień.

(4 z 4 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Spokojnie, spokojnie (2008-06-09)

outbrk  Więcej o recenzencie

Moja przedmówczyni stanowczo przesadziła z tą M. J. Blige, niemniej płyta warta chwili uwagi. Chwili i niewiele więcej.

(3 z 14 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Coś wspaniałego (2008-03-21)

Sorana  Więcej o recenzencie

Od pewnego czasu Amy nie trzeba przedstawiać. Jej kontrowersyjne zachowanie, narkotyki i tatuaże są znane wszystkim, którzy czytają brukowce. Znajduje się w niemal każdym rankingu na najbrzydszą gwiazdę, a filmiki z jej udziałem obiegają całą sieć. Jednakże Winehouse to także wspaniała artystka i wiele osób o tym wie. Świadczy o tym chociażby ogromny sukces jej drugiej płyty, "Back to black", która jest następczynią krążka "Frank". Dzięki niej Amy zyskała status międzynarodowej gwiazdy co nie oznacza, że debiutancka płyta była gorsza. Wręcz przeciwnie. To krążek bardzo świeży z kawałem dobrej muzyki. Świadczy o tym chociażby intro "Stronger Than Me". Krzyżuje się w nim soul i jazz czyli mieszanka, która jest marką firmową Winehouse. Na płycie znajdziemy także nagrania w typowym jazzowym stylu z lat 20tych. Jednym z nich jest chociażby "You Send Me Flying" czy "No Greater Love". Winehouse śpiewając te utwory udowadnia, że potrafi śpiewać lepiej niż niejedna czarnoskóra amerykańska jazzmenka. Umie też łączyć przekleństwa z wyrafinowanym r'n'b i jazzem w piosence "Fuck Me Pumps". Znajdziemy także kawałek idealny na październikowe popołudnie. Mowa o "Octobrt Song". Wspaniałe połączenie instrumentów akustycznych daje świetny efekt. Mamy także przepiękną mieszankę popu z jazzem w piosence "In My Bed", a piosenką "What Is It About Men" udowadnia, że potrafi lepiej wyśpiewać miłosne ballady niż Mary J.Blige. Czy można sobie wyrobić dobrą markę muzyczną nie będąc Afroamerykanką? Amy tym albumem dobitnie odpowiada, że tak. "Frank" to krążek na bardzo wysokim poziomie. Jest przeznaczony głównie dla fanów soulu jazzu i r'n'b, ale także "innym gatunkowcom" przypadnie do gustu.

(16 z 17 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji