Frascati

Wspaniała historia (2010-08-18)

Joanna Piętowska  Więcej o recenzencie

Historia opowiedziana w książce jest wciągająca i wzruszająca, jednak tok narracji bywa momentami męczący. Wszystko się "ramoli", bohaterowie "jęczą", a matka autorki się "oblizuje ze smakiem" - ciągle powtarzają się te same określenia w ciągach dialogowych. Mimo to książkę warto przeczytać, by poznać tę niezwykłą rodzinę, która mimo trudnej sytuacji - historycznej i życiowej - poradziła sobie i wpisała się w naszą historię i kulturę.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Życie mimo wszystko... (2010-05-17)

Izabella Urbańska Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Z fotografii umieszczonej na okładce książki uśmiechają się do nas jej bohaterowie: matka i młodszy brat autorki Piotruś. Ona sama, wówczas około 9-letnia dziewczynka, patrzy w bok, ignorując obiektyw aparatu fotograficznego. Stoją w słońcu, sprawiając wrażenie radosnej, szczęśliwej rodziny, którą usiłują być ze zmiennym powodzeniem. O tych właśnie zmaganiach opowiada książka Ewy Kuryluk. Jej centralną postacią jest matka autorki – osoba nietuzinkowa – błyskotliwa, oczytana, dowcipna, z klasą pełniąca rolę żony dyplomaty, a później ministra kultury Karola Kuryluka. Uratowana w czasie wojny przez swego przyszłego męża, nigdy nie otrząsnęła się z wojennego koszmaru, żyła z piętnem ocalonej z Holocaustu. W jej psychice wojna pozostała na zawsze. Coraz częściej powtarzające się napady ostrej psychozy najboleśniej odczuwały dzieci. Dla nich brak stabilizacji emocjonalnej i nieustanne życie w strachu podsycanym przez chorą matkę to była trauma, z którą próbowały sobie radzić na własną rękę. To wtedy mały Piotruś wymyślił, że najlepszym sposobem na lęk jest śmiech, więc czasami śmiał się aż do bólu brzucha. Brat i siostra, próbując oswoić rzeczywistość, stworzyli dla siebie świat własnych fantazji i wyobrażeń. Książka pokazuje, jak heroiczną walkę o normalność toczyła całymi latami ta niezwykła rodzina, a zwłaszcza ojciec – człowiek wielkiego formatu. Przejmujący jest obraz domu rodzinnego autorki – to z jednej strony miłość i troska rodziców, którzy zaszczepili w dzieciach empatię nie tylko wobec ludzi, ale przede wszystkim w stosunku do świata natury, rozwijali talenty i zainteresowania, traktowali z szacunkiem, mieli bliski i serdeczny kontakt – z drugiej strony nie mogli zapewnić dzieciom poczucia bezpieczeństwa i spokoju z racji choroby matki. Wraz z dramatyczną historią rodziny otrzymaliśmy w tej książce obraz PRL-u z jego kłopotami aprowizacyjnymi, nachalną propagandą socjalizmu już od przedszkola, absurdami życia codziennego, bikiniarzami w butach na słoninie i w kolorowych krawatach. Mogliśmy też poznać prywatne życie ministra, w którego salonie gościł Gerard Philippe, Laurence Olivier z Vivien Leigh i wiele innych znakomitości świata kultury i polityki. Przez karty tej książki przewijają się też nazwiska wielu znanych polskich pisarzy. Jednak największe wrażenie zrobiły na mnie opisy nieludzkiego traktowania pacjentów w szpitalach psychiatrycznych. Przez wiele lat z przerwami przebywał tam również brat autorki. To prawdziwe obrazki z piekła. Trudno oprzeć się wrażeniu, że równorzędnym bohaterem jest w tej książce wojna. Jej złowroga siła nawet po latach potrafi niszczyć człowieka, siejąc zamęt w życiu jego bliskich. Rzadko zdarza mi się znowu sięgnąć po książkę przeczytaną przed miesiącem. Tym razem tak było. Czytałam z takim samym zachwytem jak po raz pierwszy. Jej przejmująco opisany świat głęboko zapadł mi w serce. Polecam!

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Obraz rodzinny (2009-10-23)

montgomerry  Więcej o recenzencie

Mam wrażenie, że książka jest bardzo osobista i w pewien sposób odkrywa i wydobywa na światło publiczne sekrety rodzinne malarki i pisarki Ewy Kuryluk. Są to wspomnienia z dzieciństwa na ul. Frascati w Warszawie, które przeplatane są zapiskami dotyczącymi życia dorosłej autorki. Znajdziemy tu opisy spacerów, ulubionych miejsc, gdzie spędzano wakacje, wspomnienia o najbliższych osobach z najbliższej rodziny i bliskich rodzinie przyjaciół. Autorka przez rodzinę zwana „kangur” (pisane przez „ó”, bo lubiła góry) wnikliwie również opisuje samo mieszkanie na Frascati. Wiele stron poświęca też pobytowi rodzinie w Wiedniu i wakacyjnym podróżom. Wraca również do swoich początków artystycznej drogi malarskiej, wystaw oraz napisanych książek. Znajdziemy tu także wspomnienia matki Ewy Kuryluk z okresu drugiej wojny światowej, które utrwaliły się w pamięci autorki oraz charakterystykę życia w okresie PRL-u. Ewa Kuryluk pisze książkę, gdy nie żyją już jej rodzice i brat. Autorka powraca do przeszłości i rodzinnych tragedii. Mama Maria Kuryluk tak naprawdę Miriam Kohany przeżyła lwowskie getto, uciekła z niego, a następnie ukrywała się we Lwowie mając aryjskie papiery na nazwisko Maria Grabowska. Ocalała dzięki obcemu mężczyźnie, który potem został jej mężem. Prawdę o swoim pochodzeniu długo ukrywała nawet przed dziećmi. Ewa Kuryluk wertując stare dokumenty i podróżując śladami matki powoli sama odkrywała to, o czym matka za życia jej nie powiedziała. Dowiedziała się między innymi, że to Tedy Gleich był pierwszym mężem jej przyszłej mamy. Ojciec nazywany przez Ewę „Łapką” Karol Kuryluk był ambasadorem w Wiedniu a następnie szefem PWN. Zmarł w 1967 roku po rozpętaniu afery dotyczącej pojawienia się w encyklopedii hasła dotyczącego zagłady Żydów podczas drugiej wojny światowej. Rodziny nie omijały także choroby. Matka Ewy Kuryluk była schizofreniczką. W wieku 83 lat po dwóch operacjach na jelita zmarła w szpitalu. Brat Piotr trafił do szpitala psychiatrycznego psychiatrycznego Tworkach. Wielokrotnie próbował popełnić samobójstwo. Obserwując traktowanie pacjentów i ich rodzin autorka opisuje prawdziwy brutalny obraz szpitali. W książce wiele jest fotografii autorstwa samej Ewy Kuryluk. Fotografia jest, bowiem jedną z pasji artystki.

(3 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji