Głowa Kasandry

drobiazgi daja odczucie infantylizmu (2010-11-20)

Radoslaw Ostojski  Więcej o recenzencie

Ksiazke, kupilem pod wplywem recenzji. Po pierwszej setce stron zastanawiam sie czy czytanie dalej nie bedzie jednak strata czasu. Opis swiata postapokaliptycznego slabo oddaje jakikolwiek realizm i po prostu sie nie klei. Sama idea: rakiety same startuja i niszcza ziemie, ktora ratuja poszukiwacze tychze smiercionosnych silosow - fajnie, za to detale.. co chwile w swiecie gdzie od 20-30 lat nie ma w zasadzie zadnej cywilizacji leje sie "stare wino", przypadkiem bohater posiada wiecej zabawek niz oddzial doborowego wojska, przy tym jest jednym z tych ktorzy mimo zaglady posiadaja wybitna wiedze pozwalajaca w pojedynke rozbrajac atomowe kopce z rakietami batalistycznymi. Taki saper do potegi? Czy autor myslal o tym kiedys jak takie silosy wogole sa zabezpieczone? Chyba nie, bo calosc polana jest ciezkim, niestrawnym sosem przebiegunowania Ziemi. Naturalnie w ciagu 3 dni i naturalnie z efektami w postaci masowego trzesienia ziemi.. Swietnie! tylko jakim cudem ktorykolwiek z tych bunkrow zakopanych w ziemi przezyl jej masowe trzesienia? Realizm sugerowalby raczej przezyja Ci ktorzy sa na jej powierzchni. Podobnie jak objawy skazenia radioaktywnego... Rozne rzeczy slyszalem, choc jak juz chce sie pobawic w legendy to warto nadac im ciut realizmu: poczytac artykuly naukowe, autor wyraznie sugeruje ze fascynuje go nauka. Coz... nastepnym razem moze bedzie lepiej. Podsumowujac: nie zlamalem szyfru ksiazki, choc glowny bohater ma ku temu (dlaczego sie znow dziwie? moze za duzo czytalem o wspolczesnej kryptografii) doskonale predyspozycje zeby lamac i szyfry wszelakie (wyniki wyraznie sugeruja, ze enigma moglaby pozostac zagadka). Czytajac ksiazke wlasciwie poza zadawaniem sobie co 20 stron takich pytan mozna sie niezle bawic.. dopoki poraz kolejny do znudzenia "stare wino sie nie leje", ktore nie wiadomo skad sie bierze (zakladam ze magia to nie ta bajka jednak), podobnie jak cudownie ocalale "nagrania najlepszych orchiest swiata"... Czytelniku! Jesli lubisz bardzo tematyke zaglady, kupuj, choc ja nie polecam. Ja juz chyba jestem za stary na infantylizm jakim raczylem sie w 12 roku zycia.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Dobro ma szanse w walce ze złem (2009-11-24)

Rafał Śliwiak Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Marek Baraniecki nie ulega trendom, nie boi się pisać tego, co czuje – nawet, jeśli miałby się narazić na niezrozumienie. Poszukuje prawdy o świecie i człowieku oraz wyraża swoją wielką wiarę w dobro – tak rzadką w naszej kulturze, zdominowanej przez zło i jego przedstawienia. Utarło się przekonanie, że pisarska dojrzałość przejawia się w zwątpieniu. W tym, że twórca przestaje wierzyć w dobro i traci nadzieję, staje się zgorzkniały, cyniczny i zaczyna uprawiać czarnowidztwo. Przykład Baranieckiego i jego twórczych wizji przeczy tym zgoła fałszywym tezom. Możemy się o tym przekonać, czytając utwory zawarte w zbiorze „Głowa Kasandry”. Tytułowa powieść powstawała w innej rzeczywistości historycznej i politycznej. Dziś poczucie zagrożenia atomową zagładą nie jest tak mocne, jak przed 25 laty. Cały czas jednak pozostaje aktualne przesłanie utworu i stawiane przez Baranieckiego pytania. Na ile ludzkość – dzierżąca w swych rękach klucz do samozagłady – zasłużyła na to, aby otrzymać jeszcze jedną szansę? A może człowiek, uzurpujący sobie prawo do władzy nad swoją planetą i bliźnimi, powinien zostać skarcony przez Stwórcę? W tomie są jeszcze cztery opowiadania. „Karlgoro, godzina 18.00”, będące debiutem pisarza, daje próbkę głębi jego zainteresowań. Równowaga świata, ścieranie się sił kreacji i entropii, ukryte możliwości ludzkiej duchowości – to tematy, które znalazły w tym utworze znakomite odzwierciedlenie. „Ziarno Kirliana” dotyka kwestii potęgi ludzkiej myśli, możliwości wpływania człowieka na samego siebie, innych ludzi i świat. W wymiarze metafizycznym analizuje fenomen wolnej woli i udział człowieka w Dziele Stworzenia. Tekst ten aspiruje do roli współczesnego traktatu filozoficzno-religijnego, poszukującego odpowiedzi na dręczące ludzkość pytania. Premierowe „Wesele Dusz” to najdojrzalszy tekst zbioru. Kapitalny pomysł, inteligentne rozegranie go na nucie melodramatycznej, sensacyjnej, political fiction, czyni z tego utworu pasjonujący thriller z wątkiem metafizycznym. Fabuła utworu opowiada o akcji służb specjalnych przeciwko siłom destabilizującym sytuację na świecie. Bronią w tej walce jest zaś... miłość.

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Nie zaczynaj czytać jeśli masz coś pilnego do zrobienia (2008-10-25)

mamiszonek  Więcej o recenzencie

Jest to jedna z niewielu książek, do której z przyjemnością wracałam już kilka razy. Nie polecam jej na wypoczynek po męczącym tygodniu w charakterze "odstresowywacza", bo ilość pytań, które po sobie pozostawia jej lektura, z całą pewnością nie zapewni spokojnych snów. Za to wciąga od pierwszych stron w świat, który może być podejrzanie bliski naszym czasom i którego zakończenia nie koniecznie chcielibyśmy poznać. I to jest właśnie najlepsze...

(3 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji