Herezjarcha

50/50 (2011-07-19)

Graham  Więcej o recenzencie

Przeniesienie wydarzeń z Rzeczypospolitej szlacheckiej w klimaty francuskie było świetnym posunięciem Autora. Mamy tutaj charakterystyczne dla danych czasów miejsca oraz zupełnie innych bohaterów - zamiast zapijaczonych i rozwrzeszczanych szlachciców poznamy m.in. Franciszka Villona, 'paryskiego odszczepieńca, złodzieja, poetę, króla heretyków' jak go zgrabnie określił sam Jacek Komuda. Postać ciekawa, w jednej chwili potrafiąca porwać tłum piękną przemową by za chwilę puścić wiązankę wywijacąc przed twarzą ladacznicy swoim wiernym sztyletem. Nie porwę się na porównanie go z Jackiem Dydyńskim - jak dla mnie i ten i ten jest interesujący, posiadający własne zalety i wady. Książka pochłonęła mnie już od samego początku, dwa pierwsze opowiadania zaliczyłem momentalnie, były intrygujące i dynamiczne. Dwa pozostałe natomiast nie utrzymały już tego poziomu. Właśnie dlatego nie gustuję w zbiorach opowiadań, z reguły jedne są dobre a drugie to już zapchajdziury mające nabić ilość stron książki. Jedna, napisana równo historia bardziej do mnie przemawia. Jestem fanem pana Jacka, to jest moja dziesiąta jego książka jednak jeśli miałbym umieścić ją w moim prywatnym rankingu to znalazłaby się w dolnej połowie. 'Herezjarcha' to w połowie dobra książka a w połowie słaba książka - to jest jej największą wadą. Jesteś fanem twórczości Jacka Komudy - kupuj, znajdziesz tu coś dla siebie. Nie jesteś nim albo nie czytałeś jeszcze żadnej jego książki - nie kupuj bo możesz niepotrzebnie się doń zrazić.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Ja wiem, że czasem są upadki i wzloty... (2010-08-12)

manissimus  Więcej o recenzencie

Po naprawdę niezłym "Imieniu bestii" oto w ręce czytelnika trafia kolejny zbiór opowiadań, których głównym bohaterem jest Francois Villon. Zbiór, moim skromnym zdaniem, bardzo nieudany. Czytając go na zmianę targał mną niesmak i poczucie, że autor próbuje po prostu nabić mnie w butelkę. Dlaczego? Zawarte w "Herezjarsze" historie z jednej strony epatują czytelnika swą sztampowością, momentami wręcz prymitywnością (niekiedy miałem po prostu wrażenie, że to nie opowiadania, ale szkice przygód przygotowane przez mistrza gry na sesję RPG) z drugiej zaś bardzo brutalnie opisanymi krwawymi scenami, które nie mając tak naprawdę w swej dosadności fabularnego uzasadnienia, mają chyba za zadanie owe fabularne niedostatki maskować. Generalnie - nie polecam. I tylko dlatego, że za fana twórczości Jacka Komudy się uważam daję dwie, a nie jedną gwiazdkę...

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Średniowieczny horror (2009-01-15)

Sebastian Michalak  Więcej o recenzencie

Najnowsze dzieło Jacka Komudy skierowane jest w dużej mierze do miłośników horrorów. Biorąc pod uwagę jego szerokie kręgi odbiorców - powieści historycznych, fantastyki i czytelników dobrych horrorów. Naturalnie Komuda łączy wszystkie te elementy, ale najbardziej widoczne jest połączenie powieści historycznej z horrorem. Tak też jest w drugim tomie mikro powieści o Fransisie Vilionie - paryskim poecie, alfonsie, damskim bokserze i złodzieju. Jest to mocna rzecz, na tyle mocna, że jeśli ktoś nie lubi w horrorach masakrycznej porcji rzezi, to radzę się nie tykać tej pozycji. Jak duża i ostra jest to dawka? Najlepsze porównanie to zestawienie najmocniejszych scen horrorów "Piła" i "Hostel". Całkiem liczne grono recenzentów podkreśla w najnowszej pozycji akcenty antyklerykalne, co jest moim zdaniem nie uzasadnione. Po pierwsze - historia jest oparta na podstawie autentycznej postaci historycznej w konkretnym uwarunkowaniu, otoczeniu historycznym (Villon wychował się w klasztorze św. Benedykta). Komuda nie demonizuje niczym publicyści antyklerykalnych tygodników. Pokazuje natomiast, że w każdej grupie społecznej są czarne owce - ergo: ksiądz, który zamiast głosić słowo Boże, staje się czcicielem szatana, nie jest już reprezentantem Kościoła. Nie jest to wcale literacki antyklerykalizm, chyba że, ktoś ma skrajnie konserwatywne poglądy katolickie. Po drugie - kwestie językowe oddają tylko realizm historyczny, czy się to komuś podoba czy nie. Jeżeli chodzi o pewien klucz literacki do autora, to jest Credo Jacka Komudy - "Ku przestrodze, a nie ku pokrzepieniu serc". Główny bohater, to nie jest żaden "zbój o złotym sercu" jak niektórzy piszą. Ponieważ żaden alfons zatrudniający trzynastoletnie dziewczynki w najstarszym zawodzie świata, nie jest żadnym "fajnym gościem". Oczywiście, narzuca się pewne uwarunkowanie historyczne i praktyczne w tam tym czasie. Skądinąd tego typu przypadki trzynastoletnich dzieci zatrudnionych w formie ladacznic były na porządku dziennym (po prostu nie było organizacji typu "La strada"). Co w takim wypadku odróżnia Fransisa Viliona od innych zwyrodnialców? Owszem Villion jest grzesznikiem ale nie zwyrodniałym pedofilem mordercą (vide "Imię Bestii"). Po trzecie - Jacek Komuda pokazuje Viliona na pewnym etapie historii losów bohatera "Herezjarchy". Historia przygód paryskiego łotra, to przede wszystkim oscylowanie pomiędzy wyborem dobra i zła. Jest to widoczne w każdym opowiadaniu, jak choćby puenta z tytułowej "Herezjarchy", gdzie Vilion potępia aborcje (najprawdopodobniej sąd w tej kwestii, jest odbiciem poglądów autora) Takiego autora horrorów historycznych po prostu brakowało w polskiej współczesnej literaturze grozy. Na tym polu nie ma sobie równych. Ocena 5.

(5 z 9 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji