Hi Way

I thought it was hilarious (2011-12-28)

Richard Brzostek  Więcej o recenzencie

Hi Way is a story about a filmmaker and making a movie, which is a theme that I like to think of as a genre of Polish cinema. This premise (a movie about making a movie) has been employed often with Polish movies from Wajda's classics Wszystko na sprzedaz (1968) and Czlowiek z marmuru (1977) to more contemporary films such as Superprodukcja (2003), Polisz kicz project (2003), Fenomen (2010) and Zabojcze Nagranie (2010). However, none of these movies are alike other than their overall theme, which allows for us to have a story in a story. The spin that Hi Way uses is related to the title of the movie. Hi Way is about an aspiring director and his cameraman that drive in a van on the highway. On their way to or from an assignment, they talk about various ideas they have for movies they would like to make. Most of their ideas are bad -- so bad that they would never really make films about such things. Of course, bad ideas are great opportunities for humor. While I wouldn't quite call the short segments we see about their ideas sketches, they are pretty close. These daydream-like fragments are pretty unusual, but we are brought back to reality when they are in the van again. Hi Way is the brainchild of Jacek Borusinski. He wrote, directed and plays the leading role in the film. Although Borusinski starred in a number of other movies, this is the first he wrote or directed. Although I really appreciated the humor in this movie (and thought it was very funny), Hi Way isn't a movie for everyone. Two others that watched this movie with me didn't laugh once and didn't care for it at all. I can only say to each their own - I thought it was hilarious.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Wielka sztuka!!! (2008-01-29)

Łukasz Czekała  Więcej o recenzencie

Ten film albo podoba się absolutnie, albo absolutnie się nie podoba. Tak często bywa w przypadku wielkiej sztuki!!!

(3 z 4 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Najważniejsza jest prostota. (2007-08-29)

Karol Maluszczak  Więcej o recenzencie

Wszyscy doskonale znamy Jacka Borusińskiego i Dariusza Basińskiego ze śmiesznych reklam Plus GSM oraz z kabaretu "Mumio". Oni są po prostu genialni, zaskakują prostotą, trzeba umieć dostrzec humor, który reprezentują. Jendak film "Hi Way" troszkę mnie zaskoczył. Sądziłem, że będzie to kolejny wielki sukces tego duetu, jednak czegoś tam brakowało. Nie powiem, film był dobry, lecz wiem, że stać ich na więcej.

(3 z 6 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Zdecydowanie niedoceniony (2007-06-22)

Konrad R  Więcej o recenzencie

Szkoda, że ten film został tak słabo przyjęty. Ale cóż, do niektórych bardziej subtelny humor nie przemawia. Zupełnie mnie to nie dziwi, bo autorzy konsekwentnie i celowo unikają aury komercji. Ci, którzy poszli "na tych śmiesznych gości z reklamy" oczywiście poczuli się zawiedzeni. Podobna jest zresztą taka reakcja masowego widza na inne występy Mumio. A od kiedy stali się popularni za sprawą reklam bardzo zdecydowanie odchodzą w innych przedsięwzięciach od taniego humoru. Nie każdemu odpowiada kręcenie się w centrum naszego polskiego tzw. "show-biznezu" w, umówmy się, marnym towarzystwie. Ja to szanuję. Miłośnikom bardziej wysublimowanego humoru zdecydowanie polecam, w wielu kręgach ten fim zyskał już miano kultowego.

(6 z 6 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Niepotrzebna strata czasu... (2007-01-24)

Mariola Typiak  Więcej o recenzencie

W sumie żałuję, że go obejrzałam, żyjąc w niewiedzy byłabym szczęśliwsza. Humor po prostu bez przemyśleń, fabuła w nim żadna, akcja? - zero. Stracili u mnie jako kabaret. Wołalabym pojść na spacer z psem, a nie tracić czas na "Hi Way"! Polecam, ale inne filmy i na pewno nie tych reżyserków.

(1 z 19 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Małe rozczarowanie (2006-12-17)

Anna Luchowska  Więcej o recenzencie

Mumio są w tej chwili najmocniejsi w reklamach, co tym bardziej potwierdzają tym eksperymentem. Śmiesznie było, ale w kilku momentach dosłownie, nawet nie potrafię ich teraz przytoczyć (parę miesięcy minęło). Ogólna idea jest taka, że dwóch filmowców nieudaczników jedzie sobie przez Polskę, próbując sklecić jakiś film. Dialogowe perełki są i sytuacyjne też, ale generalnie: średni ubaw.

(3 z 16 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Gorszy od "Gulczas, a jak myślisz" (2006-11-19)

Limo  Więcej o recenzencie

Sorry, ale oczekiwałem jakieś kontynuacji humoru reklam Pulsa, bo to jest naturalne, przeciez gości znam tylko stamtąd. Wcześniej przemknęli mi bez wyrazu, ale Puls jest OK. A tu taki Burat. Zawsze jak komuś nie wyjdzie komedia, to mówi, że to nowy "Rejs", ale tak nie jest. Nie zaśmiałem się ani razu, ale nie w tym problem, problem w tym, że nie wiem, po co powstał ten film (poza ambicjami autorów). Nie wiem, o czym mówi, jeśli miał być komedią, to nie śmieszy, jeśli zadumą, to ja go nie rozumiem. Co gorsza nie rozumieją go inni, których znam, a którzy widzieli ten film, nikt nie umiał mi go wytłumaczyć, jak dowcipu, z którego można się zaśmiać następnego dnia. Szkoda kasy na film, montaż reklamówek Pulsa byłby dużo lepszy.

(5 z 41 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Kino kultowe (2006-10-28)

Paweł Rychter  Więcej o recenzencie

Kino kultowe. Zgadzam się w pełni z przedrecenzentką. To wcale nie jest komedia. Oczywiście, śmiejemy się. Ale tak naprawdę to z nas samych się śmiejemy. I z naszego śmiechu. Bo film ten przecież jest bardzo mądry. I smutny. Ukazuje rzeczy, których wytłumaczyć, opisać się nie da. Rzeczy, które po prostu są, istnieją wśród nas. Rzeczy, które Mumio potrafiło wychwycić i w sposób absolutnie genialny przedstawić. Wiele, bardzo wiele osób film ten zlekceważyło, skrytykowało, zmieszało z błotem. Bo im albo nie spodobał się ich własny wizerunek na ekranie, albo w ogóle go nie dostrzegli, spodziewając się błahej komedyjki (fakt, mogli się spodziewać po moim zdaniem nie najlepszej promocji filmu, uwypuklającej raczej płytszy aspekt - komediowo-sytuacyjny). Aktorstwo na absolutnie najwyższym poziomie (jeśli w ogóle o "aktorstwie" jako takim może być mowa - to jest przecież coś więcej). Genialna warstwa muzyczna, dialogi. Wszystko, po prostu wszystko. Mumio to fantastyczni artyści, ale i fantastyczni ludzie.

(18 z 19 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Ten film zastanawia na głos, a śmieszy po cichu (2006-10-21)

Marta Surowiecka  Więcej o recenzencie

Mam wrażenie, że film ten zrodził się z fascynacji polskim kinem lat 70, z obrazami braci Kondratiuk i Piwowskiego. Utrzymany jest w tym samym klimacie i tempie. Oszczędne gospodarowanie słowem, przywiązanie kamery do postaci (dłuższe ujęcia, zbliżenia) oraz specyficzny jej stosunek do nich, który wyzwala poczucie sympatii, ciepła, politowania i identyfikacji z ludźmi na ekranie – to elementy charakterystyczne dla tych filmów. Kamera kontempluje twarze. Wychwyci każdą rysę w wizerunku, zmarszczkę, luki w uzębieniu… Nie upiększa, nie odejmuje lat, z szacunkiem podkreśla wiek, degustuje starość, uwypukla odciśnięte w mimice ślady doświadczeń życiowych. Lubi ludzi, patrzy na nich z pozytywnym zainteresowaniem, bez chłodnej, nieprzyjemnej ironii. Widz czuje się dobrze, czasem zaśmieje się, ale zdaje sobie sprawę, że to śmiech z samego siebie. W związku z tym jego dobry nastrój przez cały czas próbuje dosięgnąć jakiś rodzaj smutku, spowodowany uświadomieniem sobie gorzkiej prawdy. Na ekranie jest nasza codzienność, szara rzeczywistość miasta, wsi. Nie ma bohaterów o nadzwyczajnych cechach i wspaniałych wyczynów. Jesteśmy my, z wadami, niedostatkami urody, bagażem czasu, nieporadnością życiową, niespełnionymi marzeniami i kompleksami. Dlatego, prawdę mówiąc, jeśli jest nam wesoło, to jest to radość przez łzy. "Hi Way" jest poważną komedią. Jeśli w ogóle można tu mówić o komedii. Myślę, że dzieła braci Kondratiuk, Piwowskiego, Borusińskiego i Basińskiego tworzą odrębny gatunek, zatem nie pasują do żadnej znanej "szufladki". Taki film jest niczym ogromna bombonierka. Każda wybrana z niej czekoladka jest osobnym kadrem, którym powoli, z namaszczeniem delektujemy się. Kolejna cząstka zawartości bombonierki ma inny kształt i różne od poprzedniej nadzienie. Taki film zastanawia na głos, a jeśli śmieszy, to po cichu. "Hi Way" smakujemy umysłem. Fabuła składa się z kilku sytuacji z życia wziętych, które są pomysłami jednego z bohaterów na nowy film. Fajtłapowaty reżyser i niemrawy operator wracają do domu po przeprowadzeniu wywiadu z bogatym biznesmenem. W czasie podróży samochodem jeden zwierza się drugiemu ze swoich marzeń związanych z nakręceniem własnej historii. W jego opowieściach ukryte są obawy, kompleksy, pragnienia, które bohater ma. Są to też bolączki dotyczące całego świata, problemy z jakimi zmaga się niejeden kraj, dom, człowiek (jadłowstręt dziecka, nadopiekuńczość matki, trudna relacja ojciec – syn, różnice finansowe stawiające bariery między ludźmi, rodzące konflikty). Uderzające jest podobieństwo młodych aktorów do kultowej pary Himilsbach – Maklakiewicz. Identyczne prowadzenie dialogu, gra słowem. W ich komunikacji dużą rolę odgrywa milczenie, wymiana spojrzeń, mimika. Wydają się być zamyśleni, jakby cały czas intensywnie nad czymś zastanawiali się. Nad czymś wielkim, poważnym. Nad sensem życia. Duet Borusiński – Basiński jest dobrym następcą tych uznanych polskich twórców – kochanych za rozbrajającą niezdarność, naiwność, ciepło w sposobie bycia, życiową szczerość, którą wyczuwa się nawet w momencie, gdy coś kręcą, oraz dziecięcą niewinność. "Hi Way" nie jest filmem dla każdego. Zwolennicy szybkiej akcji, pełnej hałaśliwych gagów i sensacyjnych wątków będą ziewać. Od czasu kultowego "Rejsu", "Wniebowziętych", "Jak to się robi", z których kwestie dialogowe, gesty postaci ciągle pozostają w pamięci ich zagorzałych amatorów, nie powstała żadna produkcja mogąca się z nimi mierzyć. "Hi Way" stał się przełomem. Zaczął wypełniać istniejącą od ok. 30 lat na polskim rynku niszę. Żeby ją całkowicie wypełnić potrzeba jeszcze kilku takich filmów. Należy mieć nadzieję, że Borusiński i Basiński ponownie zaproszą nas do kin.

(28 z 32 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji