Imaginaerum

Świetny album (2012-04-02)

Marcin Dorochowicz  Więcej o recenzencie

Dużo czasu zajęło mi zaakceptowanie śpiewu Anette. "Imaginaerum" to drugi album zespołu z tą wokalistką. Płyta jest cudowna, mamy mocne gitary połączone z pięknymi dźwiękami klawiszy. Piosenki bardzo szybko wpadają w ucho, a to sprawia, że nieco ponad godzina spędzona na ich słuchaniu mija w oka mgnieniu. Anette nigdy nie dorówna Tarji, ale radzi sobie na tej płycie moim zdaniem bardzo dobrze. Dajcie się porwać magicznej muzyce, którą zespół zaserwował. Gorąco polecam!

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Wioletta Villas w świecie metalu. (2012-03-31)

Czarny Jack  Więcej o recenzencie

To,że Nightwish gra w miarę przystępnie i zachęcająco nie oznacza,że każdy może się o nim arbitralnie wypowiadać.Twórczośc tego zespołu,począwszy od okładek płyt,skończywszy na ukłonach po koncercie jest świadomie kiczowata,kampowa wprost.Ale to jest gra konwencją,bowiem estetyka Nightwish jest głęboko osadzona w korzeniach metalu lat dziewięćdziesiątych.Dowód? Refren z Ghost River i do porównania Sacrificed z albumu Spectral Sorrows Edge Of Sanity BM 1993.To tylko jeden smaczek z wielu muzycznych odniesień na tej kapitalnej płycie.A wokalistki w europejskim metalu rządziły zawsze tylko dwie:Anneke van Giersbergen i Anne-Mari Edvardsen(3-rd and the Mortal)I nie ma co porównywać do poprzedniczki,bo Anette daje radę w obecnej stylistyce Nightwish,która jest może komercyjna,ale nie kłamliwa jak za przeproszeniem Piotr Rubik i co najwazniejsze oddaje hołd tradycji.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Zespół już dawno powinien się rozpaść... (2012-01-11)

Marcin Ptasznik Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

...i rozpocząć działalność w nowej grupie o innej nazwie. Dzięki takiemu posunięciu udałoby się uniknąć większości porównań nowej, mocno przeciętnej wokalistki Anette Olzon do fenomenalnej i niezastąpionej Tarji Turunen. Oczywistym było, że szwedka nigdy nie dorówna swojej bardziej doświadczonej koleżance z branży. Muzyka stworzona przez Nightwish na "Imaginaerum" i "Dark Passion Play" jest zupełnie inna od tej z "Once", co mocno podzieliło fanów zespołu. Nowe, inspirowane muzyką filmową, dziecko zespołu naszpikowane jest irytującymi zawodzeniami Anette, które ratuje nieco świetny Marco Hietala (dla mnie - ostatni powód, by wciąż śledzić poczynania fińskiej grupy), słabszymi niż dotąd tekstami i choć motywy muzyczne zasługują na uznanie, całość wlatuje jednym uchem i szybko wylatuje drugim. Krążek świetnie sprawdziłby się jako album instrumentalny, którym niestety nie jest. Nie oznacza to jednak, że na "Imaginaerum" nie ma perełek. Są - "Slow, love, slow", "Ghost River", "Scaretale", "I want my tears back" oraz "Song of Myself" zdecydowanie zasługują na uwagę. Jako zdeklarowany antyfan nowego głosu Nightwisha, do albumu "Dark Passion Play" podchodziłem z rezerwą. Teraz muszę stwierdzić, że wolałem go od "Imaginaerum". Niestety, moja ocena to 3; obniżam za wokalistkę, teksty i za jechanie na popularności prawdziwego Nightwisha, który przecież skończył się w 2004 roku.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Teatralny majsersztyk (2011-12-13)

Kondor  Więcej o recenzencie

Nightwish wzniósł się na nowy poziom i nagrał chyba najlepszy album w karierze.Piszę album ale faktycznie mamy tu do czynienia ze ścieżką dźwiękową filmu albo jakby jedną dużą sztuką teatralną.Ta „teatralność” jest obecna na całej płycie.Zespół przybiera dwanaście masek,dwanaście scen i odmiennych interpretacji i środków.Na pewno jest to rzecz bardzo eklektyczna dla ludzi o otwartym umyśle nie dla tych co szukają tylko zbioru riffów i solówek bo to tak naprawdę muzyka filmowa w którą włożono trochę gitar.W kompozycjach mocno słychać wpływy Hansa Zimmera/Elfmana/Morricone. Płyta na pewno zapiera dech w piersiach pomysłowością i aranżacjami.Złożone orkiestracje mogą zawstydzić najlepszych.Duże zróżnicowanie stylistyczne od metalu, symfoniki na folku i jazzie kończąc.Słowem kipiąca emocjami wspaniała muzyczno-literacka podróż.

(2 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Wyimaginowany zachwyt, czy wielki powrót Nightwisha? (2011-12-01)

Kamil Stasiewicz Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Wydana w 2007 roku "Dark Passion Play" mocno podzieliła fanów. Albumowi zarzucano główne fakt, że nowa wokalistka jest zbyt przezroczysta, a ich wykonanie ani przez moment nie umywa się, do tych, jakie swego czasu wykonywała Tarja Turunen. Kiedy rany zostały zażegnane i dostatecznie zagojone, jedni fani postanowili dać grupie jeszcze jedną szansę po zawodzie, z odejściem Tarji, a drudzy spisali grupę na straty chrzcząc ją "Daywishem". Ostatecznie jednak wystarczająco długi (bo pierwotnie prawie 5-letni) czas oczekiwania na nagranie nowego albumu opłacił się. Nie tylko Tuomas Holopainen zdał sobie sprawę z tego, że nie można do końca życia opłakiwać Tej, Która Odrzuciła Jego Względy, ale i Anette Olzon zrozumiała nareszcie, że jako wokalistka fińskiej formacji, która od czasów "Once" osiągnęła szczyty popularności na świecie, nie może pozwolić sobie na to, aby wokalistka z popowym, milutkim głosikiem, była jego główną atrakcją. Tak więc na płycie nie dość, że usłyszymy Nightwisha w formie, to jeszcze da się wyczuć, że czasy epoki "Daywish" zespół ma już z sobą. Ktoś wreszcie dał Anette do zrozumienia, że powinna popracować nad sceniczną charyzmą, dzięki tym wytrwałym próbom stworzenia z niej „diwy” grupie udało się na płycie umieścić cudowną perełkę w postaci tajemniczego "Slow, Love, Slow", który po pierwszym przesłuchaniu sprawia, że kopara opada, a szczękę trzeba zbierać. Wszystkiego człowiek mógłby spodziewać się po Nigtwishu, ale na pewno nie tego, że wokalistka znajdzie odpowiedni kontakt z muzyką zespołu! A jednak udało się! Ta różnica wyzwala się w większości utworów na albumie. Anetka stała się bardziej drapieżna, by nie powiedzieć kusząca, choć nadal daleko jej do kusicielki z ogrodu Eden (gdyby Anette była ostatnią kobietą na ziemi, chyba zostałbym samotnikiem). Marco Hietala w nowej stylistyce czuje się jak ryba w wodzie, od czasu do czasu lekko porykując. Co więcej można odnieść wrażenie, że sama Olzon nie pozostaje mu wokalnie dłużna. Jako, że jestem po pierwszym przesłuchaniu płyty, nie jestem jeszcze w stanie dokładnie stwierdzić, jakiej jakości teksty wystrugał nam Holopainen, ale i do tego przysiądę, gdyż Nighwtish nagrał płytę wielokrotnego użytku. Zamykający się w 13 utworów album "Imaginaerum" jest konceptem, który składa się na ilustrację muzyczną do filmu o tym samym tytule, a o którym usłyszymy szerzej już w przyszłym roku. Propozycja Nightwisha to właściwie spektakl. Próba dokończenia tego, o co zabiegał swego czasu "Dark Passion Play", jednak nie udało się wówczas stworzyć albumu spójnego. Tutaj stylistyka, pomimo różnic, tej wyostrzonej muzyki filmowej, jest koncertem, który mógłby robić za wokalno-instrumentalny spektakl, działający na nasze dusze. Jestem totalnie zaskoczony. "Rest Calm", "Song Of Myself", "I Want My Tears Back". Co tu dużo mówić: po prostu szok! Pozytywny szok!

(5 z 6 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji