Innego życia nie będzie

Innego życia nie będzie (2012-04-20)

Emilia Stawicka  Więcej o recenzencie

Głębokie zauro­cze­nie oraz miłość — uczu­cie, któ­rym męż­czy­zna darzy kobietę i... komu­nizm — czas nęcący go zapa­chem suk­cesu i wła­dzy, powią­zane jest z obra­zem jego życia, wyni­ka­ją­cym z doko­ny­wa­nych cią­gle wyborów. Wydaje się, że kolejne dni nie mogą już wnieść nowo­ści do codzien­no­ści Ste­fana Gna­dec­kiego, głów­nego boha­tera powie­ści Marii Nurow­skiej. Wie­dzie on samotne, skraj­nie pozba­wione ener­gii i nadziei star­cze, uwa­run­ko­wane poli­tycz­nie oraz prze­peł­nione żalem i roz­ter­kami życie. Żadnej mojej winy. Żadnej — pomy­ślał, ciężko pod­no­sząc się z fotela. Coraz trud­niej mu było poru­szać się po pokoju i małej kuchni. Miesz­ka­nie to kolejny błąd. (…)Nie miał się kogo pora­dzić, sam musiał zde­cy­do­wać. Trze­cie pię­tro już wtedy tro­chę go nie­po­ko­iło, cho­ciaż czuł się nie­źle. Teraz schody, ich prze­mie­rza­nie kilka razy dzien­nie, stały się tor­turą. Ostat­nio sta­rał się wycho­dzić tylko raz w ciągu dnia. Ale wszyst­kiego nie spo­sób przewidzieć W wyniku sze­regu czyn­ni­ków do rąk Ste­fana tra­fiają jed­nak dzien­niki pro­wa­dzone przez jego pierw­szą, zmarłą już żonę Wandę. Oka­zuje się ponadto, że głów­nym tema­tem zapi­sków kobiety było ich wspólne życie, miłość oraz póź­niej­szy żal wyni­ka­jący z roz­sta­nia będą­cego dzie­łem nie­zwy­kle wybu­cho­wej mie­szanki, jaką była nie­przy­chyl­nie patrząca na Wandę matka męż­czy­zny i polityka. W duszy Gna­dec­kiego budzą się obrazy prze­szło­ści i smu­tek zmu­sza­jący go do spo­rzą­dze­nia swo­istego rachunku sumienia. To było do niej podobne. Mil­czała całe lata, żeby teraz nie­po­koić go na sta­rość. I jak to sobie wszystko obmy­śliła. Pod­pi­sała się jego nazwi­skiem, mimo że po roz­wo­dzie wró­ciła do panień­skiego. Wziął do ręki pierw­szy zeszyt, prze­rzu­cił kilka kartek. On był Woje­wodą szcze­ciń­skim, a Wanda jego sekre­tarką. Tutaj się poznali, rów­nież tutaj swoje źródło miała ich miłość, któ­rej owo­cem są dwaj syno­wie. Pierw­szy — echo ojca, drugi — cień matki — obaj nazna­czeni życiem rodzi­ców. Dążąc do zdo­by­cia wła­dzy, Ste­fan stra­cił narzę­dzia pano­wa­nia nad wła­snymi wybo­rami. Jego życie to wypad­kowa zachcia­nek matki oraz apa­ratu wła­dzy — czyn­ni­ków, które nie­mal zabiły go za życia. Pośmiertna spo­wiedź Wandy i jej punkt widze­nia poka­zuje tra­gizm sze­regu sytu­acji i uświa­da­mia Ste­fa­nowi jego śmiesz­ność i sła­bość. Sku­pia­jąc się na reali­za­cji wła­snych ambi­cji, główny boha­ter powie­ści Innego życia nie będzie eli­mi­nuje ota­cza­jące go cie­pło i praw­dziwe szczęście. Pod­su­mo­wu­jąc swoje poczy­na­nia, męż­czy­zna podej­muje sta­ra­nia zmie­rza­jące do przy­naj­mniej czę­ścio­wej poprawy sie­bie, swo­jej oso­bo­wo­ści i rela­cji z synami. Tylko, czy nie jest już zbyt późno?

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Innego życia nie będzie (2012-02-17)

Leszek Surdacki  Więcej o recenzencie

Prosta historia. On, ona, dwóch synów, rozwód. Ona w USA z jednym, a on z drugim synem tu. Ach - jest w tym jeszcze wczesny PRL. Można by nawet nie czytać. Ale autorka każe zagłębić się w przeszłość bohaterom i rozliczyć swoje życie. Robi się ciekawie. Każdy z nas ma swoją historię, mniej lub bardziej ciekawą, ale możemy za autorką książki popatrzeć wstecz również na swoje życie. Może da się jeszcze coś naprawić? Polecam.

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Innego życia nie będzie i od każdego z nas zależy co z nim zrobimy! (2012-01-02)

miedzystronami  Więcej o recenzencie

Stefan Gnadecki jest starym człowiekiem, żyjącym przeszłością. A przeszłość ta zdeterminowana była przez jego karierę polityczną oraz liczne małżeństwa i miłości. Pewnego dnia otrzymuje pocztą przesyłkę z Ameryki. A w niej dzienniki, spisywane przez jego pierwszą żonę Wandę… On był Wojewodą w Szczecinie, ona jego sekretarką. Bardzo szybko między nimi zaiskrzyło. Pobrali się, a z ich miłości poczętych zostało dwóch synów. Teściowa szczerze nienawidziła Wandy i osiągnęła cel - rozłączyła młodych, co nie było znów takie trudne gdy syn chętnie wybrał drogę kariery politycznej. Rozstał się z Wandą, zabierając jej syna Michała, ona pozostała z drugim, narodzonym już po ich rozstaniu. Powieść Marii Nurowskiej to rozrachunek Stefana z systemem, to rozrachunek Stefana z życiem i przeszłością. To smutna opowieść Wandy o miłości, która trwa całe życie, która mimo cierpienia, wykazuje zrozumienie i szacunek. Za sprawą dzienników Wandy poznajemy wzajemnie relacje małżonków, sytuację polityczną, uwarunkowania, problemy. Wspomnienia Wandy przeplatane są teraźniejszym życiem Stefana, jego uwagami dotyczącymi czytanych wspomnień, jak i rzeczywistości i przeszłości widzianej jego oczami. Miłość i polityka. Co jest silniejsze? Co pozostaje Stefanowi po błyskotliwej aczkolwiek krótkiej karierze? Po gorzkim romansie z komunizmem i brutalnym z nim rozstaniu gdy nie ma możliwości utrzymać ciężaru władzy i dotrzymać kroku? Pozostają mu nie zamknięte rozdziały z przeszłości, na zamknięcie których nigdy nie miał odwagi; śmieszność; wszechobecny lęk przed byciem zbędnym w nowej rzeczywistości, w końcu, a może przede wszystkim walka o zachowanie człowieczeństwa. A co pozostało Wandzie? Jej życie, po rozstaniu, nigdy nie było już szczęśliwe. Stefan zdominował je do ostatnich dni. Wyjechała z młodszym synem do USA, gdzie nie potrafiła się odnaleźć, gdzie walczyła z wyrzutami sumienia z powodu niemożności pokochania swojego syna tak do końca. Miłość do Stefana przesłoniła jej wszystko, nie pozwoliła oddać siebie, nie dała wolności. Wanda nigdy nie znalazła już siebie i swojego miejsca. Kto był w tym wszystkim bardziej nieszczęśliwy? Bohaterowie Nurowskiej są wyraziści, pełni przeciwieństw ale dzięki temu prawdziwi. Język powieści jest prosty do bólu. Wanda w swojej zwyczajności, małomiasteczkowości i naiwności jest dość pretensjonalna, momentami drażni ale do czasu, gdy poznajemy jej życie w Ameryce i wnikamy głęboko w jej samotność i tęsknotę za jedyną utraconą miłością. Miłością, której ustrój, czasy, nieprzychylność ludzi nie pozwoliły kwitnąć i istnieć. Innego życia nie będzie i od każdego z nas zależy co z nim zrobimy, jakie decyzje będziemy podejmować i czym się kierować. Pozornie prosto ale z dużą dawką emocji ukrytych Maria Nurowska pokazuje nam nieszczęścia ludzi, tak sobie bliskich, a jednak tak dalekich i sobie obcych. Porusza i zastanawia. Kolejny raz!

(9 z 9 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji