Jabłko

Rozczarowuje (2008-02-15)

EwaZM  Więcej o recenzencie

Powiem szczerze. Po "Szkarłatnym płatku...", ten zbiór opowiadań po prostu rozczarowuje. Nie mówię, że jest całkowicie nie do przyjęcia, ale kto czytał najpierw genialny "Szkarłatny płatek..." teraz zdecydowanie oczekuje czegoś więcej. Heh. Szkoda.

(1 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Ugryź zakazany owoc (2007-09-06)

Jarosław Czechowicz  Więcej o recenzencie

Od razu uprzedzam, iż nie czytałem "Szkarłatnego płatka i białego", a to dlatego, że percepcja czytającego siedem opowiadań Michela Fabera rzekomo jest uzależniona (bądź też nie) od znajomości jego powieści. Ci, którzy ją znają, chętniej sięgną po lekturę "Jabłka". Ci natomiast, którym dane było otworzyć najnowszą książkę Fabera bez przeczytania rzekomej introdukcji tworzonej przez "Płatek", już przy lekturze przedmowy zirytują się mocno. Sam autor bowiem napisze w niej o "Szkarłatnym płatku i białym" wystarczająco wiele, aby potem darować już sobie tę powieść, jeżeli bohaterowie "Jabłka" przypadną nam do gustu i zafrapują sobą. Zaskakujące jest to, jak silnie Faber tłumaczy wszem i wobec swoje intencje, kierujące nim przy pisaniu siedmiu bardzo różnych od siebie opowiastek toczących się w XIX wiecznym Londynie, niekoniecznie znanym tym, których nie interesują mroczne zakamarki, pijackie speluny, domy uciech i atmosfera panująca we wszystkich tych miejscach. Zniesmaczony przedmową, niezbyt chętnie zacząłem czytać "Jabłko". Z każdym kolejnym jednak tekstem, traktowanym jako osobne opowiadanie, budujące niezależny świat przedstawiony, czytanie dało mi o wiele więcej przyjemności, niż smakowanie tytułowego owocu. Bo teksty Fabera są swojego rodzaju zakazanym owocem. Ich ugryzienie spowoduje trwałą zmianę w naszym sposobie postrzegania rzeczywistości. Autor jest bowiem mistrzem gloryfikowania szczegółu i nadawania mu całego wachlarza rozmaitych znaczeń. Opowiadania tworzące zbiór niosą w sobie atmosferę niepokoju i zagadki. Każde z nich wymusi na czytającym zadumę nad opisaną sytuacją. I chociaż kilka zakończeń daje dowód na to, iż Faber mistrzem tego elementu swojej prozy nie jest (co udowodnił także w powieściowej historii "Pod skórą"), jest to jednak zbiorek o dużej wartości poznawczej (szczegółowo i ciekawie zaprezentowane realia obyczajowe XIX-wiecznej Anglii) i literackiej. Siedem tekstów prezentuje bardzo różny poziom. Są tu próby fascynującej psychodramy ("Clara i Pan Szczur") i opowiadania budujące przekonujące i wyraziste obrazki z życia, w których czytelnik niejako się zanurza - jest obecny przy bohaterach, przygląda im się tak uważnie, iż jest w stanie policzyć zmarszczki na ich twarzach ("Boże Narodzenie na Silver Street" oraz tytułowe "Jabłko"). Mamy tekst groteskowy i humorystyczny, który próbuje rościć sobie prawa do miana egzystencjalnego traktatu ("Jak panu Bodleyowi dokuczyła mucha"). Mamy także opowiadanie zupełnie w tym zbiorze niepotrzebne, tworzące wrażenie niepotrzebnego balastu, dopisania go na siłę ze wskazaniem, iż bezpośrednio nawiązuje do wspominanej już przeze mnie powieści ("Lekarstwo"). Jest także literacki szkic socjologiczny, budowany przez społecznie zaangażowane opowiadanko "Czekoladowe serduszka z Nowego Świata". Najciekawszym i chyba najlepszym warsztatowo tekstem jest "Chmara kobiet w wielkich kapeluszach" zamykająca zbiór i budująca pomost między XIX-wiecznym światem a współczesnością, między literacką fikcją a biografią samego autora. To mocno niedopracowany, ale fascynujący zbiór obyczajowych i okraszonych pikanterią kadrów z życia tych, którym bez większego wyrzutu sumienia zagląda się do życia przez ich okna.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Zgniłe jabłko (2007-09-05)

Robert Majewski  Więcej o recenzencie

Przyznam, że książka "Szkarłatny płatek i biały" zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Dlatego też nie trzeba było mnie namawiać, bym sięgnął po ten zbiór opowiadań. "Jabłko" to de facto powtórne spotkanie z bohaterami powieści. Niestety, poza dwoma ostatnimi opowiadaniami, Faber nie zaprezentował poziomu osiągniętego w "Płatku". Przyznać muszę, że wszystkie opowiadania rozpoczynają się nieźle, ale im bliżej końca, tym jest coraz gorzej. Co i rusz doświadczałem coraz większego rozczarowania. Odnoszę wrażenie, że pisarz nie powinien był wracać do tematyki powieści. Lektura "Jabłka" nasuwa też myśl, że Faber to długodystansowiec i krótkie formy literackie nie są jego najmocniejszą stroną.

(1 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji