Jak ryba w wodzie. Wspomnienia

O pasji i powołaniu (2011-02-13)

Ania Baranowska Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

We swoich wspomnieniach Llosa zabiera nas do świata swojego dzieciństwa i młodości oraz w czasy zaciętej walki o najwyższy urząd w peruwiańskim państwie. Pierwszy okres to zacięta walka o zdobycie niezależności w świecie zdominowanym przez despotycznego ojca. Walka zwycięska choć okupiona przedwczesna dojrzałością. Młody llosa to człowiek o niewyobrażalnej wręcz energii, imający się najróżniejszych prac, aby ziścić swe największe marzenie – opuścić Paru i zamieszkać w Paryżu. Determinacja z jaką dąży do jego realizacji wymusza wręcz podziw dla jago konsekwencji. Dzięki pogodnej, otwartej naturze, wrodzonej uczciwości jedna sobie wokół siebie szerokie grono ludzi, którzy doceniają jego talent, pielęgnują jego wiarę i samozaparcie nie pozwalając mu na zwątpienia i rezygnację z obranej drogi zostania pisarzem. Jedynym człowiekiem, który nie akceptuje wybranej przez niego życiowej drogi jest jego ojciec. Dzięki pomocy oddanych mu bliskich ziszcza się marzenie. Pola Elizejskiej, wieża Eiffla, słynna Montparnasse materializuje się. Kurtyna wspomnień, którymi Llosa pragnie się z nami podzielić opada wraz z jego wyjazdem na studia doktoranckie do Madrytu. Następny akt odsłania nam kulisy walki autora o prezydenturę. Tu wspomnienia naładowane są emocjami. Bucha z nich rozczarowanie i zawód. Ogrom pracy włożonej w kampanię wyborczą mającą przynieść szereg demokratycznych reform w wyniszczonym gospodarczo kraju obraca się w próżnię. Autor odsłania nie tylko brudną walkę polityczną i defekty dotychczasowej władzy ale i opór wielonarodowego społeczeństwa przed zmianami. Jego program wyborczy głosił ocalenie Peru przed miernotą, demagogią, głodem bezrobociem i terrorem. Proponował wejść na drogę, po której jego kraj nie stąpał dotąd – drogę prowadząca do wolności gospodarczej, „bez której wszelka demokracja jest niedoskonała i skazana na biedę”. Dlaczego przegrał ze swoim konkurentem? Dlaczego naród odwrócił się od demokracji? Nie wszystkie podjęte przez niego decyzję wydają się słuszne. Niech każdy oceni jej sam.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Wspomnienia obejmujace okresy pobytu w Peru (2010-12-10)

ulka1956  Więcej o recenzencie

Dzisiaj, w dniu wręczenia znakomitemu peruwiańskiemu pisarzowi Nagrody Nobla w dziedzinie literatury, zakończyłam lekturę Jego wspomnień. Notka redakcyjna na okładce książki jest bardzo myląca i ci czytelnicy, którzy spodziewają się sensacyjnych treści obyczajowych, mogą się rozczarować. „Jak ryba w wodzie” to wspomnienia obejmujące dwa okresy w życiu pisarza związane z jego krajem rodzinnym: pierwszy to czas dzieciństwa i młodości (lata 1946-1958), który kończy się wyjazdem na studia doktoranckie do Madrytu, drugi to okres obejmujący czas od lipca 1987 r. do 13 czerwca 1990 roku, kiedy to w trzy dni po przegranej drugiej turze wyborów prezydenckich Llosa ponownie opuszcza Peru. Wspomnienia pisarz snuje równolegle i można je czytać także oddzielnie: rozdziały nieparzyste opisują okres dzieciństwa i młodości, parzyste okres nieudanego startu w wyborach prezydenckich. W wątku pierwszym znajdziemy opis kształtowania się osobowości Llosy, krystalizowania się jego pierwszych poglądów politycznych, odejścia od wiary w kierunku agnostycyzmu, trudnych kontaktów z rodzicami, a szczególnie z ojcem oraz pierwszego małżeństwa 19-letniego Mario z ze starszą o kilkanaście lat ciotką Julią. W tych latach pierwszych prób dziennikarskich i literackich, latach studiów, latach pracy w najróżniejszych miejscach, latach trudnych kontaktów z ojcem, latach przyspieszonego dojrzewania, rodzi się późniejszy pisarz. Można powiedzieć, że był to czas zbierania doświadczeń, które później będą miały odbicie w jego twórczości. Mario Vargas Llosa, który związał swoje życie z Europą i od lat mieszka w Londynie, wraca we wspomnieniach do swoich korzeni i ukazuje się nam jako patriota gotowy na poświęcenie swojej kariery znanego i poczytnego pisarza na rzecz wątpliwej kariery politycznej, którą obiera w nadziei wyprowadzenia Peru na drogę wolności społecznej i ekonomicznej. Ojczyzna znękana rządami terroru i doprowadzona na granicę ubóstwa jest dla Pisarza najwyższym dobrem i tym większe jest jego rozczarowanie porażką i nie przyjęciem przez rodaków programu naprawy kraju proponowanego przez jego ugrupowanie. Okazuje się, że wrażliwość która jest cechą twórcy, nijak się ma do brutalnych reguł rządzących światem polityki. Największym błędem Mario jako polityka była jego naiwność i wiara, że mówienie prawdy zjedna mu wyborców. Wspomnienia „ Jak ryba w wodzie” zostały napisane w latach 1992-1993, czyli świeżo po porażce i dlatego są one, w części opisującej wydarzenia związane z wyborami, bardzo emocjonalne. Llosa analizuje szczegółowo całą kampanię i wszystkie popełnione błędy, które jego zdaniem spowodowały przegraną. We wspomnieniach mają miejsce akcenty polskie związane z ruchem Solidarność i Lechem Wałęsą. Bardzo polecam lekturę wspomnień. Uderzająca szczerość pisarza zarówno w wątkach obyczajowych, jak i związanych z klęską wyborczą, która okazała się klęską wartości i wiary w mądrość polityczną rodaków, jest wielką wartością tej książki.

(3 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji