Jestem tu od wieków

„Jestem tu od wieków”, czyli historia kobiet napisana przez kobietę. (2010-05-21)

Miss Jacobs Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Zaczynają od początku. Po 1 piękna okładka, uśmiechnięty aniołek z diabłem w oczach. Strasznie lubię czarno-białe zdjęcia. Nic, więc dziwnego, że książka już dawno zwróciła moją uwagę. Akcja to tak naprawdę opowiadanie rzeka o losach kobiet, ich trudach, radościach, smutkach. Przestawia kobiety słodkie niczym miód i kwaśne niczym cytryna. Skromne jak i te lubiące się afiszować swoją pozycją. Interesowne, jak i kochające wiernie. Uczynne i złośliwe. Kobiety we wszystkich odcieniach niczym najpiękniejsza tęcza. Książka jest wielowymiarowa. I tak oprócz historii ( niewątpliwie ciekawej) samych kobiet, możemy zobaczyć jak zmieniała się mentalność kobiet. Jak one same postrzegają siebie oraz jak są postrzegane przez społeczeństwo na przestrzeniu czasowej bowiem akcja książki ma początek w 1861. Autorka nie stroni tutaj od licznych przywar swoich bohaterek. Są one złośnicami, zazdrośnicami, intrygantkami, plotkarami. Pokazuje też, że to właśnie kobiety w chwilach najtrudniejszych dla rodziny są nie tylko przysłowiową szyją, ale i głową. Spełniają się jako żony, matki i kochanki. Spodobało mi się, że w książce nie jest uwypuklona relacja matka-przyjaciółka córki. Mariolina znowu zajrzała głębiej, do samego środka, gdzie chowają się najskrytsze myśli i pragnienia. Widzimy, jak często czasem kobiecie jest się pogodzić z mijającym czasem, gdy pod własnym domem rodzi się prawdziwa, piękna kobieta o bujnych kształtach i ujmującym spojrzeniu. Ujawnia też, że poród nie zawsze wiąże się z jednym z najpiękniejszych dni życia, bowiem bolesny poród, może na zawsze oddalić od siebie matkę i córkę. W książce opisanych jest sporo dziecięcych wybryków, bowiem czym by było życie matki bez nich. Najbardziej rozśmieszyło mnie, gdy Mimmo ( jego matka, usilnie starała się by został księdzem i próbowała wzbudzić w nim powołanie od najmłodszych lat) jako ministrant wypił mszalne wino i cały dzień był na rauszu. Czytając książkę można odnieść wrażenie, że naprawdę siedzimy na kolanach swojej babci, która nam to wszystko płynnie opowiada. Autorka wiernie dochowała formy opowieści rodowej, bowiem nie posłużyła się w książce ani jednym dialogiem, co uwierzcie nie jest żadną ujmą dla książki. Miłym akcentem są też krótkie włoskie rymowanki, która bawią zawartą w sobie pikanterią.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

O skomplikowanych relacjach międzyludzkich (2009-11-19)

gosieńka  Więcej o recenzencie

Przeczytałam jednym tchem.Sagi rodzinne to to,co lubię najbardziej:) Historia wielu pokoleń kobiet.Od roku 1861 aż do dziś.A jednak nic się nie zmienia.Te same uczucia,te same małe i duże tęsknoty,te same rozterki i niespełnione marzenia.Mnóstwo bohaterów przeróżnego typu. I książka ma też jedną osobliwośc...nie ma praktycznie dialogów. Wprowadzanie krok po kroku w świat bohaterów,szybko,płynnie,niesamowicie ciekawie.I nawet się nie zorientujemy,kiedy wiemy już o nich wszystko i wędrujemy razem z nimi przez ich życie.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Niechciane dziedzictwo (2009-02-08)

Joanna Wójcik  Więcej o recenzencie

Książka Marioliny Venezia “Jestem tu od wieków” obejmuje historię kilku pokoleń kobiet na przestrzeni prawie stu trzydziestu lat, począwszy od 1861 roku, aż do końca lat osiemdziesiątych dwudziestego wieku. Śledzimy losy córki, matki, babki, prababki i jej sióstr, oraz praprababki. Tym co, oprócz pokrewieństwa, je łączy jest małe miasteczko Grottole na południu Włoch, gdzie rozgrywają się wszystkie ich dramaty i krótkie chwile szczęścia. Nawet najmłodsza z bohaterek, Gioia, która ucieka aż do Paryża, by nie podzielić losu, a może należało by napisać fatum, swej matki i babek, wraca po latach do miejsca, o którym chciała zapomnieć. I paradoksalnie właśnie tutaj, w Grottole, odnajduje spokój ducha. Losy większości bohaterek książki naznaczone są cierpieniem i niespełnionymi marzeniami, ale zdarzają się również chwile szczęścia. Candida odnajduje miłość swego życia wtedy, kiedy zupełnie się tego nie spodziewa i na przekór przeszkodom dożywa w szczęściu sędziwych lat. Ona jednak jest wyjątkiem potwierdzającym regułę kobiet z Grottole. Powtarzalność wszystkich etapów życia, od narodzin, aż do śmierci, te same rozwiane nadzieje, te same marzenia o szczęściu, a w końcu rezygnacja z własnych pragnień i walka o zapewnienie lepszego życia dzieciom sprawia, że u schyłku życia jedna z bohaterek mówi do swej wnuczki: “wydaje mi się, że jestem tu od wieków”. Ta piękna opowieść skłania do refleksji nad przemijalnością i kruchością życia, stanowi zachętę do walki o szczęście, bo przecież każdy ma do niego prawo. Powieść wciąga czytelnika już od pierwszych stron i aż do końca nie można się od niej oderwać. Dla mnie to jedna z najbardziej interesujących książek ostatnich lat. Polecam ją nie tylko kobietom, tak dobra książka będzie prawdziwą ucztą dla wszystkich, którzy cenią sobie wysokiej klasy literaturę.

(4 z 5 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji