Jeż Jerzy. Ścigany, tom 4

Marny jest los jeża, który od nieszczęścia do nieszczęścia zmierza (2011-08-22)

Rafał Śliwiak  Więcej o recenzencie

Wiele pułapek czyha w pięknym kraju nad Wisłą na tych wszystkich, którzy pragną korzystać z wolności obywatelskich, jak choćby z zagwarantowanej przez konstytucję swobody wypowiedzi i praktyk religijnych. Boleśnie przekonuje się o tym na własnej skórze bohater komiksu Skarżyckiego i Leśniaka, osobnik podejrzanej konduity i aparycji, starający się jednak prowadzić swą nędzną egzystencję nie wadząc nikomu. Preferowany przez niego styl życia, w szczególności wspomniane praktyki religijne (rytualna jazda na deskorolce w miejscach zwykle niedozwolonych oraz spożywanie napojów wyskokowych w ilościach zwykle nielimitowanych) narażają go na przejawy nietolerancyjnych zachowań ze strony najbliższego otoczenia społecznego. Jeśli dodamy do tego powszechny sprzeciw tegoż wobec używanego przez bohatera plugawego słownictwa (tzn. korzystania ze swobody wypowiedzi), zyskamy niemal pełen obraz prześladowań, jakim inkryminowany osobnik podlega. W albumie „Ścigany” otrzymujemy szeroki przegląd metod, jakich używa zdrowa tkanka społeczna w celu wyeliminowania z organizmu wstydliwej choroby, której na imię Jeż Jerzy. Najpierw zastawia na niego perfidną pułapkę policja, a zaraz potem o szkodliwości jego religijnych obrzędów starają się przekonać go zwolennicy życia w trzeźwości. Szermujący patriotycznymi hasłami politycy wyklinają go i odsądzają od czci i wiary, zaś prezenter telewizyjny próbuje wrobić w publiczną samokrytykę. Radykalni wyznawcy idei narodowych spuszczają mu tradycyjny łomot, zaś radykalni ekolodzy organizują przeciwko niemu manifestację. W końcu z więzienia ucieka Przemysław R., który pała żądzą zemsty za domniemane krzywdy doznane ze strony Jerzego. Po kolejnym laniu, zainkasowanym z ręki i glana patriotycznie nastawionej młodzieży, nieszczęsne kolczaste stworzenie pragnie zapisać się na kurs samoobrony. Niestety „Samoobrona”, na spotkanie której trafia, zupełnie nie spełnia jego oczekiwań. Marną pociechą jest w tym kontekście fakt, że udaje mu się uniknąć przerobienia w wietnamskim barze na „dużo wieprzowina pięć smaków” i w końcu raz umknąć wygolonym „patriotom”. Bezkompromisowe, ironiczne, dowcipne i bardzo niepoprawne politycznie komentowanie otaczającej nas rzeczywistości stanowi największą siłę komiksowej serii Skarżyckiego i Leśniaka. W albumie „Ścigany” autorzy szczególnie dużo uwagi poświęcają brakowi tolerancji, powszechnemu w polskim społeczeństwie. Ostrze ich satyry celnie uderza w fałsz i hipokryzję różnych środowisk, obnaża mechanizmy wyszukiwania kozła (jeża?) ofiarnego i ukazuje korzyści, jakie przedstawiciele rzeczonych środowisk mogą odnieść z jego prześladowania. Oczywiście, bohater nie poddaje się bezwolnie nawałowi nieszczęść, które go ścigają. Walczy o prawo do życia po swojemu i bycia sobą, wyłamuje się ze schematów społecznych konwencji i konwenansów. I czasem odnosi w tym względzie skromne sukcesy. Dzięki temu daje nam wszystkim nadzieję, że normalność ma szansę zagościć nie tylko w komiksowym świecie.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji