Kazirodztwo

Rozczarowanie (2008-03-04)

Tamara  Więcej o recenzencie

Mam wrażenie, że osoba, która tłumaczyła tę książkę, była wtedy na wakacjach. Uwielbiam serie z miotłą, ale "Kazirodztwo" to najsłabsza pozycja. Ciągłe potykanie sie o słowa, czyta sie ciężko, mozolnie.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Myśli nieuczesane Pani Agnot. (2007-08-31)

Maria Piękoś  Więcej o recenzencie

Christine Agnot w swej książce bierze nas w podróż po umyśle głównej bohaterki. Kolejne strony to zapis tzw. gonitwy myśli zdezorientowanej pisarki, która miota się w swoich uczuciach i zobowiązaniach. Stąpa po cienkiej linii oddzielającej chwilowe rozchwianie od całkowitego szaleństwa. Znajdziemy tutaj ogrom chaosu i kompletny brak spójności, gdyż każde zdanie dyktowane jest emocją, nie rozumem. Mogłoby to budzić przypuszczenia, iż książkę czyta się niekomfortowo. Nic bardziej mylnego! Krótkie zdania nadają tekstowi odpowiednią rytmikę, dzięki czemu szybko i sprawnie pokonujemy kolejne strony historii o osaczeniu miłością. Daje się odczuć delikatne podobieństwo z "Bo to jest w miłości najstraszniejsze" Nicole Muller. Niemniej w "Kazirodztwie" nie znajdziemy już formy luźnych, pamiętnikowych zapisków, a raczej swobodny tekst, napisany pod wpływem licznych przemyśleń kobiety bijącej się z myślami. W rozważania te można zagłębić się z prawdziwą przyjemnością, która rośnie w miarę czytania, gdy poznajemy już zabiegi, którymi posłużyła się autorka.

(2 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Koszmar życia (2005-11-08)

Marzena Kowalska Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Powieści autobiograficzne wzbudzają w nas mieszane uczucia. Często uznajemy je za obnażanie duszy – na pokaz, za treści stworzone dla pieniędzy i wyłącznie z powodu dziwnego, tkwiącego w człowieku ekshibicjonizmu. Jednak powieść Christine Angot nie ma w sobie nic z ekshibicjonizmu. Jest raczej spowiedzią, krzykiem duszy, który prosi o wysłuchanie i może... o pomoc? Angot ofiaruje nam autobiograficzną opowieść. W pełni świadomie opisuje epizod swojego życia. Chwilę, która zaważyła na jej dalszym rozwoju. Te kilka dni, gdy już jako matka, została homoseksualistką. Te kilka dni oczekiwania, potem spełnienia, aż w końcu wyrzutów sumienia. Pyta o to, dlaczego do tego doszło? Co ją skłoniło do takiego postępowania? Ale przede wszystkim jest niepoprawna politycznie. Niepoprawna w swojej szczerości. W tym, że nie boi się opowiedzieć o wstydzie, obrzydzeniu, o tych wszelkich negatywnych uczuciach, które ją przepełniają. W tym, że jest otwarta i szczerze przerażona. Angot prowadzi swoją narrację spokojnie, jednym ciągiem, podobnie jak czasem nie możemy zatrzymać myśli, tak nie można zatrzymać jej słów. Wstrząsa nami, przeraża nas, udowadniając, iż nie możemy być pewni ani naszych ciał, ani myśli. Nie możemy powiedzieć, że NIGDY nie zmienimy naszych poglądów, ani nie zaczniemy czuć... INACZEJ. Wzbudza w nas niepewność, a może i strach? Jednak co chce osiągnąć sama? Nie wiadomo, to już jej prywatna sprawa. Czy jest to tylko spowiedź czy też głębsze przesłanie? Każdy z nas odnajdzie tu to, czego boi się najbardziej. Prawdę o niedoskonałości. Prawdę o ukrytych koszmarach przeszłości, które nasze umysły starają się tuszować. Często zbyt wstrząsającą.

(2 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji