Kill To Get Crimson

Cud, miód i orzeszki (2008-01-14)

majap  Więcej o recenzencie

Jestem zachwycona, jak każdą kolejną płytką Marka. Jak ją określił znajomy "jest słodziutka". Wprost wyjątkowa, zwłaszcza utworki 1 i "In The Sky". Porywająca. Warto do niej często wracać i wciąż na nowo odkrywać.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Niesamowita głębia wyrazu (2007-12-31)

Andrzej Kobylski  Więcej o recenzencie

Kiedy śledzimy muzykę Marka począwszy od pierwszych płyt z zespołem Dire Straits, to łatwo dostrzec, że zawsze mocną stroną jego utworów obok znakomitej muzyki były słowa jego piosenek. Choć podkreślał wielokrotnie, że to, co pisze nie jest poezją, to jak określić teksty z najnowszej płyty? Poezja to przecież nie jakieś bujanie w obłokach a mówienie o życiu w sposób jak najbardziej osobisty i emocjonalny. Tak właśnie widzę utwory z tej płyty. Urzekły mnie zwłaszcza dwie "Heart Full of Holes" i "In The Sky". Niesamowita głębia.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Znakomita płyta, ale do słuchania wyłącznie w domu (2007-09-24)

Paweł Wołoszyn  Więcej o recenzencie

Jeżeli ktoś spodziewa się "Straitsowskich" klimatów, albo późniejszych Markowych produkcji - będzie miał trochę kłopotów z przyzwyczajeniem się do obecnego nastroju płyty. Nie mniej jednak myślę, że po czwartym przesłuchaniu albumu będzie wniebowzięty. Znakomita zabawa półtonami, bogate instrumentarium (szkoda tylko trochę mniej aktywnej gitarki). Jedno jest pewne - muzyka Marka nigdy nie wyjdzie z mody.

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Płyta ciepła jak miejsce przed kominkiem w jesienny wieczór (2007-09-18)

Michał Rosa  Więcej o recenzencie

Po sukcesie komercyjnym jakim było Dire Straits Knoplfer jest w niezwykle wygodnej dla artysty pozycji - robi to co mu się podoba i jak mu się to podoba, nie musi się przejmować zmieniającą się modą czy gustami publiczności. Takie były jego poprzednie płyty i taki jest ten album. Pod względem muzycznym płyta jest znacznie mniej amerykańska niż "Shangri-la" czy "The Ragpicker's Dream", pojawiło się za to znacznie więcej celtyckich nutek (często słyszanych w jego muzyce filmowej), a sama płyta jest dużo bardziej "piosenkowa" niż rockowa czy country. Oprócz stonowanej gitary Knopflera słychać na płycie akordeon czy flet, a sama gitara też niezbyt wybija się na pierwszy plan, najczęściej stanowiąc raczej tło piosenek. Muzyka nie jest porywająca czy w żaden sposób odkrywcza ale jest za to niezmiernie elegancka i znakomicie zagrana stanowiąc świetne tło dla tekstów Knopflera. A teksty są naprawdę znakomite. Knopfler jako autor słów robi się lepszy z płyty na płytę, tak jak na jego poprzednich albumach, piosenki z tej płyty opowiadają w większości o życiu i codziennych zmartwieniach szarych ludzi, ich kłopotach i troskach. Prawdziwe perełki to "Secondary Walts" - lament nastoletniego chłopca o tym jak z trwogą w sercu uczy się tańczyć walca w szkole pod czujnym okiem nauczyciela, byłego żołnierza, "Let It All Go" - przestroga malarza który radzi aby znaleźć sobie prawdziwą pracę z dobrą emeryturą, a nie zmagać się z własną paletą i krytykami, czy "The Scaffolder's Wife" opowiastka o księgowej i jej zmaganiach z życiem. Mało kto potrafi śpiewać o życiu tak jak Knopfler.

(4 z 4 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji