Kobieta z wydm

Piasek tu i teraz... zawsze i wszędzie (2011-10-14)

Agnieszka Kusiak Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

"Podobno poziom cywilizacji jest proporcjonalny do czystości skóry...". Podobno... Niki Jumpei trafia do miejscowości S., gdzie wszechobecność piasku skłania ku wątpliwościom. Piasek jest tu bowiem wszędzie. A gdy się go uprzątnie ten znów nawiewa, powoli zaczyna zbierać się na dachu grożąc zawaleniem, zaczyna zbierać się w wiadrze z wodą, w szklance herbaty, w zupie na dnie talerza. Piasek to niemalże mieszkaniec tego miejsca, którego obywatele codziennie wywożą koszami i usuwają, a ten z powrotem wraca. Trafia tu, niby na jeden nocleg Niki. Drwiące spojrzenia odrzuca w mig jednak, gdy okazuje się, iż jego pobyt potrwa znacznie dłużej aniżeli jedną noc, uzmysławia sobie w jakie pustynne miejsce pułapkę trafił. Nie sposób stąd uciec, bo człowiek uzależniony jest od siły wiatru, liny, jaką rzucają miejscowi przy wyciąganiu koszy na górę oraz własnej siły nóg, na którą raczej próżno liczyć. Lokatorką domu, do którego trafił jest kobieta. Ona to trzyma pieczę nad nim i nad piaskiem, który nieustannie osypuje dom. Niki patrzy na trud kobiety, na to, jak walczy każdej nocy i każdego dnia odsypując nagromadzony piasek, w przeciwnym razie strop się zawali, a gdyby nie plastikowe ochrony na naczynia, piasek dostawałby się do wody, czy jedzenia. Człowiek staje się tu mrówką na pustyni bez końca i początku. Tkwi tu jak karaluch, wiecznie odkopując się z nawiewanego piasku. Powieść stanowi metaforę dotyczącą naszego człowieczeństwa, tego kim jesteśmy i gdzie tak pędzimy wiecznie niezadowoleni z tego co dotychczas osiągnęliśmy. Tkwimy w pewnych miejscach, a te - człowiekowi często trudno dogodzić - stają się naszymi wrogami. Swoją drogą, swoje szczęście zauważamy dopiero wtedy, gdy nas go pozbawią. Ale czy to takie złe? Czy nie ma sposobu, by zaprzyjaźnić się z nowych miejscem? KOBO ABE, autorka tej powieści, zmusza nas do zatrzymania. Siłą. Podrzuca nam pod nogi piasek, by niemożność ucieczki wreszcie skłoniła nas do rachunku sumienia. Bo "(...) przegrana zaczyna się w momencie, gdy pomyślałeś, że przegrywasz...(...) i wtedy, gdy wytrwałość uznamy za przegraną".

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Zasypie wszystko, zawieje... (2011-02-10)

Izabella Urbańska Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Książka jest napisana tak sugestywnie, że od pierwszej strony ulegamy jej nastrojowi i niepokojącemu urokowi, i z każdą następną stroną dajemy się ponieść biegowi wypadków, w równym stopniu zafascynowani jak zaniepokojeni – podobnie jak bohater książki. I wraz z nim dajemy się wciągnąć w pułapkę bez wyjścia, bo nagle okazuje się, że to, co w zamyśle młodego nauczyciela miało być krótką wyprawą w celu pozyskania przedstawiciela niezwykle interesującego gatunku chrząszcza żyjącego wyłącznie na terenach piaszczystych, nieoczekiwanie stało się podróżą w jedną stronę, a on sam, niczym nieostrożny owad, zostanie „przyszpilony” do tego miejsca na zawsze. Niebezpieczne wydmy, ruchome piaski i dziwna kobieta, która jednocześnie przyciąga go i odpycha – to świat, w jakim odtąd będzie żyć, nawet wbrew swojej woli. Zaskoczenie i niedowierzanie, z jakim bohater uświadamia sobie tragiczną nieodwołalność swego położenia, przywodzi nam na myśl innego mężczyznę – Józefa K. z „Procesu” Kafki. Obaj starają się zrozumieć sytuację, w jakiej się znaleźli i obaj napotykają na mur niezrozumienia i obojętności. Bohater powieści K. Abe w dodatku musi nieustannie zmagać się z żywiołem, jakim jest piasek, choć ma świadomość, że w tej walce może być tylko przegranym. Mistrzowska proza japońskiego autora hipnotyzuje nastrojem, który z każdą chwilą zagęszcza się jeszcze bardziej, oddziałując na nasze zmysły – zwłaszcza dotyku i słuchu. Czytając, mamy wrażenie niebezpiecznego pogrążania się we wszechobecnym piasku. Wydaje się, że jeszcze chwila, a na zawsze zatrze on ślady naszego istnienia...

(2 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji