Kolej na los

Maciej Dęboróg-Bylczyński Chcę otrzymywać korespondencję o pozycjach tego autora.

okładka: miękka

nośnik: druk
liczba stron: 160

Ocena klientów: wszystkie recenzje (1)

Marzec 2009 - Debiutancka powieść Macieja Dęboróg-Bylczyńskiego jest - mówiąc najkrócej - opowieścią o braku spełnienia. Przed naszymi oczami, niczym w kalejdoskopie, przewijają się epizody z pospolitego, chciałoby się rzec, miałkiego życia głównego bohatera, Mateusza. Miotając się w rozpaczliwym...

Pełny opis produktu...

Przeczytaj fragment!

Ci, którzy kupili ten towar, kupili też...

- Pan wichrów i powiewów
- Martyna Żandarska-Ochnik
- cena: 22,49 zł

Inni klienci oglądali również...

Pełny opis produktu: Kolej na los

Ocena klientów. Nadesłano 1 recenzję (Dodaj własną)

Autor:: Maciej Dęboróg-Bylczyński
Wydawnictwo:: Branta , Marzec 2009
ISBN:: 978-83-60186-90-9
Liczba stron:: 160
Wymiary:: 146 x 206 mm
Sprawdź inne tytuły:: Maciej Dęboróg-Bylczyński

Kategorie:: Patronat Merlina
proza polska > powieść

Debiutancka powieść Macieja Dęboróg-Bylczyńskiego jest - mówiąc najkrócej - opowieścią o braku spełnienia. Przed naszymi oczami, niczym w kalejdoskopie, przewijają się epizody z pospolitego, chciałoby się rzec, miałkiego życia głównego bohatera, Mateusza. Miotając się w rozpaczliwym poszukiwaniu własnej tożsamości, kontaktu z drugim człowiekiem oraz miłości (od rodzicielskiej po erotyczną), ukazuje nam co chwila nową, zaskakującą twarz - syna, cynika, kochanka, błazna, pracownika dużej firmy, samotnika, artysty etc. Wewnętrznie rozedrgany, neurotyczny poszukiwacz metafizycznych natchnień i normalnych relacji z ludźmi, nałogowy palacz, udający permanentne zatwardzenie trzydziestolatek skupia w sobie cechy współczesnego człowieka bez właściwości. Nieznajdujący miejsca w świecie, bez celu i sensu przeżywający swoją szarą egzystencję, bezładnie poszukuje w zakamarkach pamięci drogowskazów, które pozwolą odnaleźć drogę do siebie samego i jednocześnie pomogą uporządkować świat.

dr Rafał Moczkodan
Instytut Literatury Polskiej, Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu

"Kolej na los" wraz ze swoim miłoszowym zamyśleniem: "Kim byłem" Kim jestem teraz?" zawartym na ostatnich kartach utworu - zdaje się być swoistym esejem filozoficzno-literackim. Nie zawsze jednorodnym stylistycznie, pełnym zadziwień, "miazgowych przypływów świadomości", uskoków narracyjnych czy soteriologicznych w swej istocie - metatekstowych kalamburów, które doskonale oddają świat wewnętrzny bohatera literackiego "Kolei na los". Ta powieść jest szczególną wędrówką ku artystycznej duszy narratora. Toteż nie jest to lektura dla każdego.

Ks. prof. nadzw. dr hab. Mirosław A. Michalski
Książka objęta patronatem Merlin.pl

Zgłoś błąd w opisie

Recenzje naszych klientów: Napisz własną recenzję

Kolej na los
Autor:: Maciej Dęboróg-Bylczyński

„Chłopak na opak” (2009-05-06)

Paweł Sarna Więcej o recenzencie

Kazimiera Szczuka na łamach „Wysokich obcasów” (z 7 marca 2009) zapytała z typowym dla siebie rozdrażnieniem: „Co to jest, że wszystkie debiuty młodzieży płci męskiej są zapisem postępującej choroby alkoholowej – nie wiem już sama, czy autora, narratora, bohaterów, czy wszystkich naraz?”. Dość powiedzieć, że Szczuka w swym rozdrażnieniu co do młodej prozy zasadniczo się nie myli, są wszakże wyjątki. Weźmy na przykład „Kolej na los”, powieściowy debiut Macieja Dęboróg-Bylczyńskiego. W zasadzie alkohol się nie leje, choć papierosy odpalają się tu jeden od drugiego. Ten nałóg jest jedynym, który można by wytknąć głównemu bohaterowi, Mateuszowi, jeśli tylko przymknąć oko na nieokiełznany przymus pisania listów do wyimaginowanego syna. Sam bohater jest antytezą tego, o czym wspomina Kazimiera Szczuka. Nie dość że niepijący, do tego jeszcze głęboko wierzący nadwrażliwiec, który poszukuje metafizycznych i nie tylko metafizycznych spełnień. Te zasadniczo nie są mu dane. Mamy więc do czynienia z typem nadwrażliwca, a tenże rys pogłębiają wspomniane listy do nienarodzonego oraz wiersze – powiedzmy od razu, że ten sposób rozbijania formy jeszcze bardziej spowalnia leniwe tempo opowieści. Wprawdzie do wspomnień i bieżących najczęściej dosyć traumatycznych wydarzeń próbuje on znaleźć dystans, chce opatrzyć ironicznym cudzysłowem autoportret jakże mocno przypominający wizerunek młodego Wertera. To czasem się udaje czasem nie, w sumie zaś powoduje całkiem ciekawy efekt narracyjnego rozchwiania korespondującego ze stanami psychicznymi Mateusza. Powieść jest też oparta na motywie drogi, co, biorąc pod uwagę tytuł, jakoś szczególnie nie zaskakuje. Nie jest to wprawdzie „W drodze” Kerouacka i nie znajdziemy tu przykład zdań takowych „Z nastaniem świtu grzaliśmy przez New Jersey, a przed nami, w śnieżnej oddali, majaczyła wielka chmura metropolii, Nowego Jorku. Dean owinął sobie uszy swetrem, tak przemarzł. Ogłosił, że jesteśmy bandą Arabów, którzy jadą wysadzić Nowy Jork w powietrze”. Ale czy zawsze musi chodzić o wysadzanie, seks, narkotyki, alkohol i jazz? Jeśli myślimy o młodej prozie, a szczególnie jeśli myślimy o chorobie alkoholowej, na którą być może cierpi, to odpowiedź jest krótka i jednoznaczna. Nie.

(2 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.