Inni klienci oglądali również...
Pełny opis produktu: Koniec wszystkiego
Średnia ocena z 2 recenzji
(Dodaj własną)
- Autor:
-
Megan Abbott
- Wydawnictwo:
-
Prószyński Media,
Prószyński i S-ka
, Październik 2010
- Seria:
-
Serie Autorskie
- ISBN:
- 978-83-7648-494-5
- Liczba stron:
- 240
- Wymiary:
- 125 x 195 mm
- Sprawdź inne tytuły:
-
Megan Abbott
Wstrząsająca opowieść o przyjaźni, obsesji i zbrodni. Odważna i kontrowersyjna.
Ginie trzynastoletnia dziewczynka. Policja, chcąc ustalić okoliczności tego wydarzenia, przesłuchuje jej przyjaciółkę - Lizzie. Dziewczynki rozstały się na boisku szkolnym. Evie miała wracać do domu pieszo, ale nigdy do niego nie dotarła. Lizzie powoli zaczyna sobie przypominać szczegóły, które mogą się okazać kluczowe dla śledztwa. Przyjaciółka opowiadała, że co noc pod jej oknem czekał obcy mężczyzna, któregoś razu miały też wrażenie, że śledzi je samochód... Czy te informacje mogą mieć coś wspólnego z zaginięciem Evie i czy dzięki wskazówkom Lizzie uda się odnaleźć dziewczynkę?
"Koniec wszystkiego" to mocna dawka intrygujących wydarzeń, podana z prawdziwie kobiecą wrażliwością i psychologicznym zacięciem.
- Koniec wszystkiego
- Autor:
-
Megan Abbott
Wymaga zastanowienia i daje do myślenia
(2011-02-27)
Susie
Więcej o recenzencie
Podchodząc do pisania tej recenzji, nie miałam najmniejszego pojęcia jak mogłabym ją zacząć. „Koniec wszystkiego” jest z całą pewnością jedną z tych książek, które trudno jednoznacznie zakwalifikować do konkretnej kategorii. Jej opis nasuwa na myśl skojarzenie z kryminałem. Jednak dostajemy opowieść o wiele bardziej skomplikowaną niż nam się wydaje. W której w grę wchodzą uczucia tak dziwne, ale zarazem prawdziwe, że nic nie stoi na przeszkodzie by taka historia mogła wydarzyć się naprawdę, choć wątpię by ktoś mógł chcieć aby to stało się w rzeczywistości.
Opowieść o zaginięciu trzynastoletniej Evie Verver nie należy do łatwych, lekkich i przyjemnych. Pełna jest dwuznacznych i kontrowersyjnych elementów. Trzeba się w nią zagłębić i starać się zrozumieć. Autorka nie podaje rozwiązań na tacy, tylko sprawia, że czytelnik zastanawia się nad wszystkimi szczegółami razem z Lizzie, przyjaciółką zaginionej. Jej życie zmieniło się w ciągu jednej krótkiej chwili, gdy ją spod szkoły odebrała mama, podczas gdy Evie miała wrócić do domu pieszo.
Co się wtedy stało? Dlaczego nie wróciła? Czy coś jej się stało?… Czy żyje?
W głowie Lizzie aż kłębi się od domysłów. Nagle wszyscy wokół, a zwłaszcza pan Verver, którego zawsze darzyła sympatią, oczekują od niej odpowiedzi. Wierzą, że skoro znała ją od wczesnego dzieciństwa, być może posiada jakąś wiedzę, która mogłaby im pomóc w śledztwie. Dla dziewczynki wszystko to jest bardzo trudne, jednak z czasem w jej głowie pewne myśli i wspomnienia jak kawałki puzzli zaczynają układać się w szokującą całość.
W całej opowieści nie sposób dopatrzeć się jednego dna, wyraźnego dna. Chociaż wszystko opiera się na głównym wątku, w czasie czytania wyłania się kilka drobniejszych, które na pozór są nieważne, ale autorka tak to wszystko skonstruowała by w najmniejszym szczególe można doszukać się jakiegoś znaczenia.
Jest to książka bardzo specyficzna, porusza wiele psychologicznych i trudnych kwestii.
Czy to na co zostaje zwrócona nasza uwaga, można nazwać piękną miłością nieszczęśliwego, złamanego życiem człowieka, tak jak w pewnym momencie w swoich rozmyślaniach zaczyna to robić Lizzie?
Skąd można wiedzieć, w którym miejscu przebiega granica między anormalnym, lecz nieszkodliwym zachowaniem, a prawdziwą i niebezpieczną obsesją człowieka psychicznie chorego?
Nie są to łatwe pytania, dlatego nie można otrzymać na nie prostych odpowiedzi. O ile w ogóle, na takie pytania można otrzymać jakiekolwiek odpowiedzi.
Dla mnie czytanie tej książki było interesującym przeżyciem. Do samego końca ciekawa byłam pojawiających się kolejnych informacji, a zakończenie na swój sposób mnie zaskoczyło, ponieważ rzuciło nowe światło na całą sprawę.
Polecam wszystkim lubiącym historie, które nie tylko potrafią pochłonąć czytającego, ale też wymagają od niego zastanowienia i dają do myślenia.
Oceń recenzję. Czy jest przydatna?:
Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.
Zgłoś nadużycie
Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji
Zaginęła trzynastolatka
(2011-01-12)
Joanna
Gołaszewska
Więcej o recenzencie
Lizzie i Evie to przyjaciółki. Mają po 13 lat i praktycznie się nie rozstają - mieszkają obok siebie, chodzą do tej samej klasy, czasami nocują nawzajem w swoich domach. wiedzą o sobie wszystko. Przynajmniej tak się Lizzie zdawało. Pewnego dnia Evie znika - dziewczynki rozstają się pod szkołą, mają zobaczyć się niedługo, ale Evie nigdzie nie ma. Zaczynają się gorączkowe poszukiwania.
I tu mogłabym napisać, że jest to dobry kryminał, ale niestety nie napiszę. Dobry rzeczywiście jest w takim sensie, że zakończenie nie jest oczywiste i to duża zaleta tej książki.
Niestety. Wnikliwi obserwatorzy zapewne już zobaczyli, że za wciągnięcie, czyli wartkość akcji dałam ledwie 3. Muszę przyznać, że wymęczyłam tę książkę. Ja lubię wnikliwe analizy psychologiczne, lubię dokładnie opisaną scenerię zbrodni itd. Ale ta książka jest zbyt dokładna jak na moje potrzeby.
Każde spojrzenie, gest, uśmiech, ruch gałek ocznych jest dokładnie opisany, przeanalizowany pod względem wspomnień i skojarzeń wszystkich postaci biorących udział w poszukiwaniu Evie. Każde uczucie i pragnienie, każda myśl, jaka przemknęła przez głowę Lizzie - bo to ona jest narratorem.
Na początku to było nawet ciekawe. Ale im dalej czytałam, tym bardziej byłam zmęczona tą drobiazgowością. Jakbym oglądała film w zwolnionym tempie. Spojrzała - pomyślała, napłynęło wspomnienie, skojarzenie, potem dopiero coś się stało - podeszła, przemówila, coś zrobiła. I tak dalej w tym duchu.
Ja wiem, że są ludzie, którym taka literatura się podoba. Tam był klimat. Nie mogę zaprzeczyć - nastrój grozy, wyczekiwania, tęsknoty - wszystkie te uczucia były doskonale wyczuwalne. Opis obu rodzin i ich kolejnych dni po zniknięciu dziewczynki jest bardzo dokładny. Piszę obu, bo rodzina samej Evie oczywiście utraciła córkę i siostrę, ale też rodzina Lizzie - one były tak zżyte, że praktycznie czuły się jak u siebie w obu domach.
A zatem książką na pewno spodoba się tym czytelnikom, którzy lubią kontemplować wszelkie odcienie nastrojów, uczuć, najmniejsze nawet zmiany w mimice bohaterów. Niestety ja do nich nie należę.
Zachęcam jednak do spróbowania, bo wszelako zakończenie jest niespodziewane. Ono naprawdę ratuje całość. Warto doczytać do końca.
Oceń recenzję. Czy jest przydatna?:
Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.
Zgłoś nadużycie
Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji