Księga kości

Rosyjska ruletka... (2008-01-25)

cuayatl  Więcej o recenzencie

Jest to dość ciekawa książka - przez jednych zostanie odebrana jako inspirująca, przez innych jako niesmaczna w swym założeniu. A założenie jest takie: stwórz 6 różnych opcji z jakimś działaniem (lub skorzystaj z podanych), rzuć kością i zrób to, co wypadło. Opcje pojawiają się na zakończenie każdego z 21 rozdziałów (dotyczących m.in. złudzeń, społeczeństwa, przypadku czy konfliktów). Nie trzeba ich przerabiać w kolejności ani od początku do końca. Książka jest tak zbudowana, że można śmiało czytać ją na wyrywki, ponieważ nie stanowi ciągłego tekstu. "Księga kości" to zbiór przypowieści (à la "Modlitwa żaby" de Mello), cytatów (Konfucjusz, Castaneda), historii "z życia wziętych", dowcipów i przemyśleń. Sporo jest też tekstów dość znanych, ale lekko przerobionych (np. kilka wierszy Zen) z myślą o przeciętnym czytelniku, który wcale nie musi być obeznany w takich sprawach jak umysł czy jaźń. Przesłanie płynące z "Księgi kości" to: poddaj się nieprzewidywalnym konsekwencjom, zmianom, utracie starego-znanego na rzecz nowego-nieznanego, wyzwól się od wpojonego zaprogramowanego myślenia. Skoro większość naszych działań podejmowana jest nieświadomie, dlaczego nie dać zadecydować kości? Teksty są szczere: nie jest powiedziane, że zawsze jest to zmiana na lepsze. Przykładem jest opowieść o kobiecie, która mieszkała w jakiejś angielskiej wiosce, żyjąc swoim poukładanym, acz nudnym życiem. Pewnego dnia kości postanowiły, że ma udać się w podróż dookoła świata. Pozapożyczała się u znajomych i wyruszyła. Zobaczyła kilkanaście krajów naszego globu, trafiła w końcu do Indii, poznała przystojnego Hindusa, wyszła za niego za mąż... i żałowała tego do końca życia. Zdarza się. Wniosek był taki, że przynajmniej nie siedziała cały czas w swojej wiosce. Inne rzuty kością doprowadzały do utraty pracy, domu, rodziny, przyjaciół... ale to właśnie o zmianę chodzi w tej grze. Jednym przypadnie to do gustu jako pouczająca rozrywka lub przygoda, inni zobaczą w tym bezmyślność i niepotrzebne narażanie się. Tak czy inaczej warto przeczytać.

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Rzut o własny los (2004-11-02)

Tomasz Kowalski  Więcej o recenzencie

Nie oszukujmy się, wszyscy pragniemy odrzucić od siebie odpowiedzialność. Mamy problemy z wyborem, jesteśmy niezdecydowani i często najchętniej byśmy oddali przywilej decydowania komuś innemu. Ale jednocześnie nie chcemy stracić wolności. Jak więc rozwiązać ten problem? To proste. Wystarczy rzucić kośćmi do gry. Te prostopadłościany, które zerkają na nas czarnymi oczkami, mogą śmiało zadecydować za nas, nie odbierając nam wolności. Tak więc, dlaczego ich nie wykorzystać? Zdać się na los, przecież i tak później to właśnie fatum obarczamy winą za niepowodzenia, więc może choć raz pozwolimy mu prawdziwie działać? W pełni? Do tego właśnie zachęca nas "Księga kości" Luke'a Rhineharta. Autor "Kościarza" i tym razem ofiaruje nam na wskroś mądrą książkę. Prawdziwą skarbnicę esejów, przypowieści, przysłów oraz, jak twierdzi sam autor, "idiotyzmów". W dużej mierze chodzi o broń, która sprawi, iż zaczniemy traktować własne życie z przymrużeniem oka. Bo w końcu dlaczego mamy spędzić życie na walce z tym, co ofiaruje nam codzienność. W końcu stres to najszybsza droga do zakończenia egzystencji, którą każdy z nas, przynajmniej do dzisiaj, miał tylko jedną. Jednak jeżeli uważacie, iż macie przed sobą kolejny nudny poradnik, który ma za zadanie ułatwić wam życie, a w rzeczywistości, jest kolejną, dobrą podstawką pod doniczkę, to mylicie się. "Zadaniem "Księgi kości" nie jest usypianie." I jak najbardziej się z tym zgadzam. Po raz pierwszy ofiarowano nam nie tylko nudną, moralizującą filozofię, ale w rzeczywistości cudowny świat, w którym naprawdę lepiej się żyje. Posłuchajcie Kaprysa, poznajcie jego zmagania z codziennością, dowiedzcie się, co słusznego można powiedzieć o jaźni, powadze, życiu i śmierci, celu i sukcesie czy nawet katastrofie, co wiemy o pustce, konflikcie, przeszłości, przekonaniu lub co niesie w sobie dobro i zło, objawienia, jakie są drogi, złudzenia oraz my sami, czym jest kościowanie, społeczeństwo, miłość, chaos, przypadek czy... gra. Jacy jesteśmy? Zbyt spięci? Poczekajcie, zagrajmy o to!

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji