Księżycowy Park

Materiał dla psychoanalityka (2010-07-28)

Michał Modzelewski  Więcej o recenzencie

„Pisarz ma prawo naginać wszelkie fakty tak, by pasowały do zamierzonych konkluzji, i rzadko robi to tak, by służyły prawdzie. (…) Takie jest zadanie pisarza: jego życie to nieustający wir kłamstw. Upiększanie jest jego żywiołem. Tym się paramy, ku uciesze gawiedzi. Tym się paramy, by uciec przed sobą.” Powyższe cytaty, zaczerpnięte wprost z treści powieści, stanowią osnowę historii opowiadanej przez Ellisa. Przyznam: nie znam wcześniejszych jego książek, niemniej zamysł „Księżycowego parku” wydaje się dość wydumany, i świadczący bądź to o geniuszu literackim (?) bądź też o przesadnie epatowanym egocentryzmie autora. Stawianie w roli narratora samego siebie, z bagażem doświadczeń i sukcesów literackich wcześniejszych powieści, ochoczo przywoływanych w książce, przeplatane jest z neurotycznymi historiami stanowiącymi ukłon w stronę „uduchowionej” twórczości J. Carrolla. Mamy tu gotowy materiał do głębokiej psychoanalizy: dojrzały mężczyzna, który nie ułożył sobie relacji z bliskimi; z ojcem, synem, stacza się w przepaść paranoi, lęków i psychoz. Ożywające demony z bogatej przeszłości Ellisa przypominają o swoim istnieniu w bolesny i trwały sposób. Neurotyczne poszukiwanie wybawienia w próbie budowania „normalnych” relacji rodzinnych, wśród codziennych obowiązków, wywiadówek dzieci, świętowania Halloween, grill’i u sąsiadów, pracy ze studentami, składa się na obraz człowieka zniszczonego, wyjałowionego zbyt szybkimi sukcesami, nie pogodzonego z życiem, zatracającego się w alkoholowo – narkotyczny świat, do którego – prócz niego samego – wstęp mają czytelnicy, którzy zdecydują się sięgnąć po tę powieść.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

20 lat po psychozie (2008-12-06)

Aenama  Więcej o recenzencie

Bret Easton Ellis w swej najnowszej powieści czyni samego siebie jej bohaterem. Nie jest to akt samouwielbienia, lecz zmyślnej zabawy autora z czytelnikiem. Biografia Ellisa miesza się z fikcją literacką, akcja z wolna się zagęszcza zmieniając się z autobiografii w kryminał, by zakończyć się jako historia o miłości do rodziny i możliwości drugiej szansy. Ellis, który swobodnie porusza się między różnymi gatunkami po raz kolejny udowadnia swój kunszt, lecz nie jest to już American Psycho. Brak tu tej obsesji, widocznego geniuszu, pazura, który czynił Ellisa buntownikiem.

(1 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

American Boredom (2007-04-06)

Dawid Kornaga  Więcej o recenzencie

Mimo autoironii na pierwszych stronach "Księżycowego parku", dystansu do własnej osoby i swojego sukcesu komercyjnego, w miarę lektury odnosi sie wrażenie, że Bret Easton Ellis jest tak intensywnie w sobie zakochany, że chyba z tego wszystkiego po prostu zwariuje. A co gorsze - popełni powieść, którą co złośliwsi czytelnicy nazwą "flaki z olejem". No i udało mu się! Nie ma tu nic, co by zaskoczyło - tylko mdława psychoanaliza, jaki to jestem zły i jak krzywdzę innych, a tak naprawdę to nie ja... Aż chce się krzyknąć: "Ach facet, przestań nas zamęczać wyjątkami ze swojej biografii, tylko zaserwuj wreszcie coś choć w połowie dobrego jak "American Psycho".

(2 z 5 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Powrót w mocnym stylu (2006-04-09)

Mikołaj Barczak  Więcej o recenzencie

Z pewnością nie jest to lektura łatwa. Ale też po autorze „American psycho” nikt się chyba nie spodziewa łatwej prozy. Ellis przez całą książkę prowadzi swoistą grę z czytelnikiem: miesza elementy autobiograficzne z czystą fantazją, tworząc prawdziwą mieszankę wybuchową. Proszę zatem nie brać zbyt poważnie zawartych w pierwszym rozdziale zapewnień autora, iż „wszystko to wydarzyło się naprawdę, każde słowo jest prawdziwe”. Własna biografia jest w tym wypadku bowiem jedynie przyczynkiem do stworzenia historii łączącej – między innymi - elementy komedii, dramatu, powieści sensacyjnej oraz horroru. Akcja „Księżycowego parku” splata się wielowątkowo z wcześniejszymi dokonaniami literackimi autora, w tym z najgłośniejszą z jego dotychczasowych książek tj. z „American psycho”. Narracja prowadzona jest jednak w taki sposób, iż znajomość poprzednich książek Ellisa – choć pomocna – nie jest niezbędna. Całość oparta jest na współistnieniu i wzajemnym oddziaływaniu przeciwieństw: rzeczywistości i fikcji, autobiografii i literatury, teraźniejszości i przeszłości, ojca i syna. Celowo nie opisuję tu szczegółów fabuły, nie chcę bowiem zdradzać niespodzianek, które czekają na czytelników. Zapewniam jednak, że czas poświęcony na lekturę nie będzie czasem zmarnowanym. Jednocześnie chciałbym podkreślić, iż książkę czyta się naprawdę z zapartym tchem, lektura całości (400 stron) zajęła mi niespełna dwa dni. Gorąco polecam.

(6 z 7 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji