Kwas siarkowy

Szkoda papieru

Łukasz

Gdyby streścić tą książkę w kilku zdaniach, mogłoby się wydawać, że mamy do czynienia z ciekawym pomysłem interesująco opisanym przez autorkę... Niestety takie wrażenie pryska wraz z przeczytaniem "Kwasu siarkowego". Banał i infantylne spostrzeżenia pisarki leją się dosłownie z każdej strony książki. Odniesienia do Boga, holocaustu i upodlenia człowieka są tak spłycone, że momentami pobłażliwy śmiech czytającego może zamienić się w rozpacz, że pisarka trudziła się, pisząc aż tak marne "wypociny". Książka jako całość bardziej nadaje się na licealne wypracowanie początkującej pisarki niż na półki w księgarniach.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Omijać szerokim łukiem (2006-03-01)

Agnieszka Łukaszewska  Więcej o recenzencie

Pomysł świetny, niestety gorzej z realizacją. Autorce zabrakło pomysłu na realizację i warsztatu pisarskiego. Książkę czyta się fatalnie. Górnolotne, płytkie stwierdzenia "żywcem" wyjęte z wypracowania gimnazjalisty i to o przeciętnych zdolnościach językowych. Szkoda.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Reality horror (2006-02-27)

Anna Miłek  Więcej o recenzencie

Żyjemy w czasach prostytucji medialnej. Uczestnicy wszelakiej maści programów typu reality show są gotowi zrobić wszystko, by mieć swoje pięć minut sławy, a przy okazji czek opiewający na równowartość domku z ogródkiem. Seks na oczach milionów? Proszę bardzo! Danie z żywych larw ćmy afrykańskiej? Czemu nie. Jednak apetyt widzów nie maleje, a wręcz przeciwnie – wciąż rośnie. To, co jeszcze pół wieku temu byłoby nie do pomyślenia, dziś już nikogo nie ekscytuje. Jak daleko jest w stanie posunąć się telewizja, by zapewnić ludziom igrzyska? W swej najnowszej książce, „Kwas siarkowy”, Amelie Nothomb kreuje dość szokującą wizję. Obóz koncentracyjny naszpikowany kamerami oraz uczestnicy reality show w charakterze więźniów. Są poniewierani do granic, zarówno pod względem psychicznym, jak i fizycznym. Ich wytrzymałość na poniżanie testowana jest metodami, których sam Hitler by się nie powstydził. W skrajnej desperacji, jedna z uczestniczek prosi swoich towarzyszy, by zwracali się do siebie na „pan/pani” – ma im to pomóc zachować godność na progu odczłowieczenia. Jak na ironię, te oficjalne formy stają się dla więźniów namiastką wolności w obozowych warunkach. O tym, kto przeżyje zadecydują widzowie. Powieść Nothomb wstrząsnęła środowiskiem francuskich krytyków – niektórzy z nich grzmią, że pisarka posunęła się za daleko, przekraczając granicę dobrego smaku, inni natomiast wolą na temat tej książki nie wypowiadać się wcale. Jakaż to hipokryzja – my, jako widzowie, dajemy nieme przyzwolenie na widowiska drwiące z ludzkiej godności, a tymczasem książka mówiąca o tym, co może się stać, jeśli ktoś w pewnym momencie nie powie „stop”, budzi oburzenie. „Kwas siarkowy” to przestroga, moim zdaniem bardzo potrzebna. Bo natura ludzka, nieposkromiona gorsetem zasad etycznych, bywa wręcz podła. W końcu starożytni Rzymianie doskonale się bawili, podziwiając lwy rozszarpujące pierwszych chrześcijan. Dziś taką areną może być telewizja, a ofiarą przeciętny Kowalski.

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji