Łabędź i złodzieje

Dobra powieść obyczajowa (2011-02-18)

Miss Jacobs Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Zamknięty w sobie malarz, który atakuje jeden z obrazów w muzeum. Psychiatra, który chce mu pomóc. Matka, która chce jedynie normalności. Francuzka pochodząca z XIX wieku, piszą listy do jednego z krewnych. Tajemnicza Mary. Co ich łączy? Ból, miłość, poświęcenie, tęsknota. Autorka podjęła temat łatwy, wydawać by się mogło już oklepany. Psychika artysty/malarza zawsze w świadomości społeczeństwa była dziwna, niezrozumiała niekiedy nawet chora. Kostova sprawiła, że w tej dziwności jest coś urzekającego, trafiającego do wnętrza czytelnika. Razem z doktorem Marlowem chcemy dowiedzieć się, co spowodowało niechęć do rozmów jego pacjenta. Książka jest podzielona na dwie części. Pierwsza to ta wyżej wspomniana druga zaś jest epistolarna przenosząca czytelnika w świat XIX Francji. W listach oddany jest klimat nie tylko Paryża, ale również tamtejszych obyczajów. Udowodniono, że nie trzeba pokazywać ciała, nie trzeba namiętnych pocałunków by oddać uczucie niepewności, miłości, zauroczenia, podniecenia. Dzięki temu też rozumie się, że miłość nie ma granic wieku, czasu, konkretnego miejsca. Pisarka dużo miejsca poświęca impresjonizmowi. Można śmiało powiedzieć, że Ona sama jest przedstawicielką tego kierunku w literaturze. Każde zdanie to jedna plamka zrobiona przez malarza na obrazie. Plamka z pozoru nieistotna a jednak bez niej to nie byłby ten sam obraz. Barwny i bogaty język, jakim posługuje się Elizabeth Kostova pozwala odczuwać wrażenia nie tylko duchowe, ale również i zmysłowe. „Czujemy” zapach farb, jesteśmy wrażliwi na grę światła. Czytelnik bez najmniejszego problemu może wczuć się w rolę malarza będącego w trakcie ekstazy twórczej lub też opadającego z sił, gdy obraz jest skończony. „Łabędź i złodzieje” to też bardzo dobra powieść obyczajowa. Dużo w niej przemyśleń na temat istoty małżeństwa, starości, przemijania, miłości i wielu, wielu innych kwestii, których nie sposób wymienić jednym tchem. Bez wątpienia każdy z Was znajdzie coś, co odpowiada doświadczeniom oraz etapowi życiowemu, na którym się znajdujecie. Nie jest to książka, którą można czytać wszędzie i o każdej porze. Wątpię, że czytając ją rano w autobusie pełnym rozmawiających ludzi czytelnik odbierze treść tak samo głęboko jak gdyby czytał wieczorem w ulubionym fotelu pod ciepłym kocem. Tyle ile „włoży się” w nią swojego czasu i skupienia tyle wyniesie się z jej treści. Ta powieść się ciągnie. Ona nie ma wyraźnego początku i środka. Pochłonięci lekturą zauważamy dopiero koniec z powodu braku kolejnej strony do przewrócenia.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Miłość i malarstwo (2010-12-07)

Barbara Grzybowska  Więcej o recenzencie

Akcja tego psychologicznego thrillera toczy się w czasach współczesnych oraz pod koniec XIX wieku. Oto w Waszyngtonie zdolny, a może nawet genialny malarz Robert Oliver rzuca się z nożem na obraz Thomasa Gilberta przedstawiający Ledę. Robert cierpi na zaburzenia psychiczne, ale czy tylko? Andrews Marlow z zawodu lekarz psychiatra, a malarz-amator stara się zrozumieć milczącego pacjenta, malującego wciąż tę samą piękną kobietę o falujących się włosach. Podświadomie czuje, że jeśli pozna życie Roberta, dowie się kim jest nieznajoma, pomoże mu pokonać psychiczne niedomagania. Nie wie tylko, że przed nim jest długa droga, że będzie musiał sięgnąć w daleką przeszłość i że przy okazji sam znajdzie swoje szczęście. Pomocą będzie dziewiętnastowieczna korespondencja między malarką Béatrice, a stryjem jej męża, korespondencja pełna wzajemnego szacunku, czułości i... uczucia. Jest to powieść o miłości, tej zwykłej na jaką czeka prawie każdy człowiek i miłości szalonej, wynikającej z obsesji, a może z czegoś więcej. Ale jest to też powieść o twórczości, konkretnie malarstwie, które może pochłonąć człowieka bez reszty. Tej książki nie da się przeczytać od razu, zawiera wiele opisów, rozważań o życiu wewnętrznym bohaterów, zwrotów do przeszłości, ale to nie jest jej wadą, wręcz przeciwnie, bowiem nie zawsze szybkość narracji jest atutem książki. Jest to powieść, do której chętnie się wraca. Gorąco ją polecam.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

nudne (2010-11-16)

dzikiczarnypies Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Po " Historyku" autorki spodziewalam się dziela jeśli nie lepszego to rownie zjamujacego, ale tu musze niestety przyznać, ze " labądz:" jest po prostu nudny. temat ciekawy, intryga ok, ale całość opisana rozwlekle i co tu przyznać, nudno. zanim czytelnik przejdzie do meritum zdąży zasnąć. Ja dotycztalam tylko dlatego ze bylam ciekawa zakończenia / mało prawdopodobne i nieprawdopodobne psychologicznie/ no i nie lubie niedkończonych książek. Trzy gwaiazdki tylko przez grzeczność i pamięć o Historyku.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Dziwnym słowem malowane czyli nie lubię Impresjonizmu. (2010-09-30)

Fuine Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Można z powodzeniem założyć, że Elizabeth Kostova lubi listy, bo już w drugą po "Historyku" powieść wprowadza znaczący wątek epistolarny. Pomysł sam w sobie jest niezgorszy, zapewniający większą swobodę narracyjną i pełniejsze przedstawienie postaci. Autorka jednak również jest wyraźnie zafascynowana malarstwem, impresjonizmem konkretnie, no i tu właśnie pojawia się problem. Bo tak jak nie każdy z nas lubi zupę pomidorową, tak i płótna Moneta, Maneta etc. nie każdemu przypadają do gustu. A "Łabędzia i złodziei" bez francuskiej sztuki pędzla nie sposób wręcz opisać. Jak obraz ukazujący pewne szczegóły przy bliższym podejściu, a inne z oddalenia, książka ta na przemian i fascynuje, i nudzi. Może to po prostu moja wina, że nie potrafiąc z początku odczuć sympatii do doktora Marlowe’a, aż do połowy książki traktowałam całość bez przekonania i mimo że historia psychiatry i pacjenta rozwijała się stopniowo, to jednak posmak znudzenia pozostał. Nie pomógł tu też fakt, że przez czas długi aż do przesady próżno szukać w lekturze jakiegokolwiek zrozumienia ogólnego jej sensu. Postacie pojawiają się po czym bezpowrotnie znikają, Robert Oliver stanowi zagadke na miarę Enigmy, a w dodatku jest nader denerwujacym przedstawicielem gatunku, tajemnicza francuska malarka majaczy na obrzeżach opowieści z równie tajemniczym starszym panem, mgliście jak reszta obrazu i... no właśnie. I co? Przyznam szczerze, ż doczytałam całość prawie że z obowiązku i tylko dlatego, że jej historyczne elementy odrobinę przypominały mi subtelną prozę Kate Mosse. Zakończenie "Łabędzia" przywitałam niemal z ulgą. Obraz, na który Robert Oliver rzucił się z nożem zachowam w pamięci z przyjemnością mimo że jestem prawie pewna, że płótno takowe w rzeczywistości nie istnieje. Samego Roberta niekoniecznie. Wiem już skąd łabędź, co do złodziei też się domyślam, ale że Impresjonizmu nie lubię, więc malarsko-literacka wariacja pani Kostovej niespecjalnie do mnie przemawia. No bo - tak w przenośni - ile razy malować można tę samą skałke przy Étretat?

(2 z 4 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji