Lalki

Wielka cisza (2011-08-30)

Jakub Haska Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Film piękny wizualnie. To jego największa siła i wartość. Mnie najbardziej urzekł krajobraz pokryty bielutkim śniegiem, nietkniętym, nieskalanym ludzką stopą. Przerażająco samotny krajobraz. Dobre miejsce na śmierć.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Bomba. (2007-08-08)

bagienny  Więcej o recenzencie

Najbardziej przerażający film o miłości, jaki widziałem. Jest po prostu straszny, zmiękczy największego twardziela. Do tego jest to tak obłędnie piękny obraz, że samo widok kwitnących wiśni wzrusza.

(1 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Trzy historie o miłości mistrza Kitano dla miłośników metafor (2007-01-27)

MarS  Więcej o recenzencie

Tanizaki Junichiro w "Ci, którzy wolą pokrzywy" nakreśla w tle swojej historii obyczajowej przedstawienia japońskiego teatru lalek - Bunraku. Są lalkarze ze stolicy i ich skonwencjonalizowana sztuka. Główni bohaterzy jednak bardziej cenią prowincjonalnych artystów, dla których tradycja jest wciąż żywa, a dla swej sztuki dokonują olbrzymich poświęceń. Kitano wybrał oryginalny sposób, aby dać zaistnieć na nowo teatrowi Bunraku. Przedstawienie tokijskiego teatru staje się klamrą spinającą opowieść o tragicznej miłości Matsumoto i Sawako. Są oni statystami w teatrze, jakim jest życie. To cytat z "Makbeta", bo duch Szekspira jest wciąż żywy w twórczości Kitano, dążącego powoli w stronę internacjonalności sztuki swego wielkiego poprzednika - Akiry Kurosawy. Statyczną opowieść w kostiumie Yojiego Yamamoto, gdzie postacie są nieme niczym lalki, dynamizują dwie poboczne historie miłosne. Młody człowiek szaleńczo zakochany w gwieździe muzyki pop. Podstarzały gangster jakuza w poszukiwaniu miłości sprzed lat. Wszystko to podpiera teza o uniwersalności starej sztuki, która może wciąż funkcjonować pomimo dużej przepaści pomiędzy przeszłością a nowoczesnością. Bohaterzy Bunraku otrzymują nowe, filmowe życie. Twórczość Takeshiego "Beata" Kitano, choć kojarzy się z kinem o silnych gangsterach, brutalnych policjantach, nie szuka przestylizowanej, efektownej przemocy, a raczej subtelnych przenośni, prostoty. Yakuza movies są bramą do esencji japońskiego świata, odbieranego poprzez mikrokosmos życia gangsterów. "Lalki" są więc tylko pozornie niestandardowym filmem Kitano. To kolejna odpowiedź na to, jak mieszać, aby ożywiać zakurzone i nadużyte elementy. Pełne artystycznej elokwencji wyjście z problemu, gdy chce się wypowiedzieć na trudny temat w sposób niedosłowny. Taki, który dla widza nie będzie drapieżnie bezpośredni czy irytująco pedagogiczny. Kitano, gdy realizuje swoje idee w kinie obyczajowym, pozostaje wciąż blisko oceanu i kina mającego choćby pośredni, zasugerowany kontakt z przemocą. Zło i śmierć wypełnia świat, więc artysta nie szuka enklawy. Raczej wyjścia poza nawias codzienności, dopiero wtapiając w tło mroczne akcenty. Należą do nich chociażby zmywana z ulicy krew, śnieg pokrywający świat (biel to w Japonii symbol/zwiastun śmierci), Portret dwojga zakochanych w "Scenie nad morzem" zapowiadał kochanków z "Lalek". Związek głuchoniemych, którzy nie kontaktują się za pomocą słów, doskonale pasuje do filmowych opowieści Japończyka. Takich, w których stawia na kontemplacyjną i hipnotyczną funkcję narracji. Zadania muzycznie dopełnia Joe Hisaishi, kompozytor Kitano od czasów "Sonatiny". Jego synkretyczne dzieła balansują pomiędzy tradycją a współczesną elektroniką. Dają ujście pragnieniu mieszania na kolejnym, dźwiękowym szczeblu. I tak idea wyraża się na wielu poziomach. Jej wpływ na nasze zmysły doprowadzono do perfekcji. Stąd czytelność tego niby zamkniętego na świat kina. Patrzymy na coś pozbawionego słów, choć wcale nie sensu. Nawet wszystko to, co zawarte pomiędzy dwojgiem kochających się ludzi, a niewypowiedziane, paradoksalnie staje się bardziej zrozumiałe (to nie przypadek, że Sofia Coppola miejsce akcji "Między słowami" umieściła w Japonii). Azjatyckie historie bez słów ("Naga wyspa") lub ograniczone do minimum, takie jak "Scena nad morzem" i "Lalki", mają w sobie moc kina niemego wraz z całym zakresem możliwości współczesnej techniki filmowej (bez nadużyć i przerostu formy nad treścią). W "Lalkach" sposobem na uniknięcie dialogów staje się choroba psychiczna bohaterki. Mężczyzna jest za jej stan odpowiedzialny i decyduje się poświęcić swoją karierę jedynej kobiecie, która go kocha, i której uczucie odwzajemnia. Wybiera życie z ukochaną, ale zarazem drogę życia podporządkowania słusznemu celowi, który góruje nad dotąd przeżywanymi ambicjami. Żyją odtąd razem, poza cywilizacją, w szałasie zbudowanym pod mostem. Wędrują przez życie i film splecieni sznurem. Pozornie nam obojętni, wywołują wzruszenia.

(2 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Film znakomity (2005-05-22)

Małgorzata Musialkowska  Więcej o recenzencie

Bardzo miło się ogląda i wielkie brawa dla muzyki, bo podkład muzyczny jest wspaniały!

(1 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Strata czasu

Marek

Pomysłów i materiału starczyłoby na niewielka nowelkę, która mogłaby być niezła..., ale nic ponadto. Dzięki powtarzaniu tych samych scen i nieznośnemu rozwlekaniu ujęć udało się z tego zrobić film pełnometrażowy - ze skutkiem niestrawnym dla przeciętnego europejskiego widza - nawet tego wyrobionego kinowo. Nieludzkiej nudy przy podawaniu mało odkrywczych treści nie są w stanie zrekompensować nawet pięknie filmowane widoki.

(4 z 9 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Absolutnie doskonały (2005-02-26)

Jadwiga Lemańska  Więcej o recenzencie

Najpiękniejszy film, jaki kiedykolwiek widziałam. Genialny pod każdym względem. Gorąco polecam.

(1 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Jak dobrze, że są ludzie, którzy potrafią jeszcze pokazywać piękno... (2005-02-15)

Szymon Kobyłt  Więcej o recenzencie

...nawet jeśli okazuje się, że jego starszym bratem jest smutek.

(3 z 4 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji