Las cieni

Czytać na własną odpowiedzialność (2011-04-03)

Karolina Małkiewicz  Więcej o recenzencie

Ciężko jest mi się przekonać do współczesnej francuskiej powieści kryminalnej, a ta lektura wcale mi tego nie ułatwiła. Ona wręcz utwierdziła mnie w przekonaniu, że Francuzi powinni trzymać się z daleka od tego gatunku prozy. Moim zdaniem literatura tylko na tym zyska. Chociaż pomysł na fabułę - historia seryjnego mordercy, który po latach pragnie dokończyć swe zbrodnicze dzieło - jest dość wyeksploatowany i trudno spodziewać się w tym temacie czegoś odkrywczego lub frapującego, to sama intryga byłaby nawet interesująca i wciągająca, gdyby kompletnie nie rozbiły jej pewne mankamenty. Nie wiem, czy kulejąca i niespójna narracja oraz drętwe i sztuczne dialogi są dziełem autora, czy też efektem "warsztatu" tłumacza. W każdym razie potwornie zakłócały mi odbiór lektury, nie pozwalały należycie wciągnąć się w akcję. Niezgrabny dobór słów, niewytłumaczalne i nieuzasadnione zachowania bohaterów, mało wiarygodne i niedostateczne umotywowane działania, nielogiczne wnioski denerwowały, a nierzadko zwyczajnie śmieszyły. Kolejnym grzechem jest ostentacyjnie wręcz przewidywalna fabuła. Już po kilkunastu stronach byłam pewna kierunku, w jakim potoczy się akcja i nie wymagało to ode mnie szczególnej gimnastyki intelektualnej. Tym bardziej śmieszyły mnie "dyskretne" sygnały autora co do dalszego rozwoju intrygi; ponieważ lubię wyzwania, zwroty akcji, fałszywe tropy, wręcz zabawę w kotka i myszkę z czytelnikiem, lektura, która uraczyła mnie nudnym i tendencyjnym rozwojem akcji po prostu rozczarowała mnie i zniesmaczyła. Książka opowiada historię Davida Millera, który mieszka wraz z żoną i córeczką w Paryżu. Pracuje w zakładzie pogrzebowym jako balsamista, próbuje również swoich sił jako pisarz - właśnie ukazała się jego pierwsza kryminalna powieść. Jego życie zmienia się diametralnie, kiedy niespodziewanie nawiązuje z nim kontakt tajemniczy milioner, Arthur Doffre. Proponuje mu napisanie powieści na podstawie zebranych przez siebie materiałów. Skuszony atrakcyjnymi warunkami finansowymi David zgadza się na wyjazd z rodziną do leśnej chaty w sercu Schwarzwaldu, gdzie będzie mógł bez przeszkód oddać się pracy. Bardzo szybko okazuje się, że nie są oni jedynymi gośćmi Doffre'a, a chata jest praktycznie odcięta od świata. Narastająca groza ma także związek z makabryczną tematyką zamówionej powieści, prawdziwą osobowością i intencjami milionera oraz bolesną przeszłością Millera. Czy uda mu się wyrwać z tej matni i ocalić rodzinę? Jaką tajemnicę kryje w sobie chata i jej diaboliczny właściciel? No cóż, jeśli ktoś oczekuje inteligentnej i porywającej rozrywki, to moim zdaniem będzie zawiedziony. Ale to tylko moja opinia, może więc warto przekonać się samemu?

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Epatowanie okrucieństwem (2010-07-21)

Altonia  Więcej o recenzencie

Autor wznosi się na wyżyny nieplanowanego absurdu w epatowaniu nieprawdopodobieństwem i okrucieństwem -zarówno fizycznym jak i psychicznym. Doprowadza to czytelnika do zażenowania i zobojętnienia.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Czytadło, które zapada w pamięć (2009-03-31)

Rafał Chojnacki  Więcej o recenzencie

"Las cieni", to kolejna powieść kryminalna, której autor zastosował prosty trik: bohaterem jest David Miller, pisarz, specjalizujący się właśnie w kryminałach. Pozwala to autorowi na łatwiejsze wejście w skórę bohatera, zaś czytelnik ma wrażenie, że opowieść jest przez to bardziej wiarygodna. David Miller jest jednak nie tylko pisarzem, pracuje również jako balsamista, czyli przygotowuje zwłoki przed pochówkiem. Pracując w tym zawodzie powinien raczej pisać horrory, ale okazuje się, że nie kryminał musi nam wystarczyć. Niestety popularność Millera sprawia, że otrzymuje coraz więcej listów od wielbicieli, co z czasem może okazać się niebezpieczne. Wśród wielbicieli pojawia się bowiem osoba psychopatyczna... kim jest tajemnicza Miss Hyde? Czy ma coś wspólnego z bezlitosnym Katem? Jeżeli macie w skojarzenia z „Misery” Stephena Kinga, to jesteście na dobrym tropie, bo to podobny typ powieści. Co prawda David Miller nie jest tak boleśnie bezradny jak Paul Sheldon, za to Kat wyróżnia się wyjątkowym sadyzmem. Są w tej powieści sceny, które na długo pozostają czytelnikowi w pamięci.

(3 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji