London Calling

Płyta, którą powinien mieć każdy (2008-08-25)

Kedar  Więcej o recenzencie

Nie będę się zbytnio rozpisywał - po prostu płyta, którą powinien każdy mieć. Nie jestem również zbytnim znawcą historii muzyki, ale wydaje mi się, że tą właśnie płytą The Clash zasypali swoistą granicę - tej płyty po prostu słuchali wszyscy - zbuntowani miłośnicy punk jak i zapracowani maklerzy giełdowi - po raz pierwszy tego typu muzyka pokonała barierę gatunkową. Dlatego warto ją znać, mieć, słuchać. Kawał historii i ponadczasowości. A w dodatku po prostu "taka dobra muzyka".

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Nieśmiertelne dzieło - największe dokonanie przełomu dekad!!! (2008-01-02)

Mirosław Zapała  Więcej o recenzencie

Bez wątpienia album jest szczytowym osiągnięciem Brytyjczyków. Eksperymenty z reggae, ska i rocksteady wyszły kapitalnie! Płytę na początku przesłuchałem... hm... z mieszanymi uczuciami, ale następne chwile spędzone przy odtwarzaczu to wbicie się w niepowtarzalny klimat i teraz już wiem, że tego albumu będę słuchał mając ponad setkę... jak dożyję... Polecam gorąco. Tylko kochać tę płytę! Gorąco polecam!!!

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

25 lat minęło jak jeden dzień... (2006-04-14)

Marcin Kubicki  Więcej o recenzencie

Gdy tematem rozmowy są korzenie punka, na warsztat musi pójść parę standardowych nazw. Sex Pistols było technicznie kiepskie, choć faktycznie byli doszczętnie punkowi. Ramonesi byli wspaniali z wielu powodów. Błyskotliwi, choć przecież grający bardzo prosto. Nie można zapominać o wkładzie w gatunek, jaki poczynili Black Flag czy Iggy Pop, jakikolwiek miałoby się stosunek do ich twórczości. Brakuje tu jeszcze kogoś. Przemówię słowami Grabaża z Pidżamy Porno: "Dalej kocham Clash, ciągle lubię Ramones" (cyt. z piosenki "Styropian). I wszystko jasne... W sprawie The Clash cała ironia polega na tym, że wcale nie umocnili pozycji punka. Oni rozbili go na różne style, które do dzisiaj ewoluują w różnych kierunkach. To właśnie sprawiło, że zespół często był nazywany jedyną grupą mającą znaczenie. "London Calling" to trzecia propozycja Brytyjczyków. 19 bardzo zróżnicowanych kompozycji, w których zapomniano o punkowych korzeniach na rzecz romansowania z jazzem, popem, reggae, rockiem i ska. Efekt nie mógł być lepszy. Jest tu oczywiście utwór tytułowy, z powalającym, jednym z najlepszych w historii, antywojennym lirykiem. Mamy także "Train In Vain (Stand By Me)", chyba największy przebój zespołu do "Should I Stay Or Should I Go?". Nie można również zapominać o "Rudie Can't Fail", najbardziej inspirującym utworze dla grup grających ska aż po dziś dzień. Zresztą, któż mógłby odmówić uroku tym trąbkom? A solo na saksofonie w "The Right Profile"? Czysta poezja. I tak można mnożyć i mnożyć superlatywy związane z tą płytą, do wszystkich pozytywnych przymiotników dodając przedrostek "naj". To oczywiście tylko wycinek z tego, co dzieje się na tym albumie. Można by o nim opowiadać bardzo długo, bo każdy utwór to całkiem inna historia, której warto poświęcić choć parę zdań i wiele godzin słuchania, nawet teraz, ponad ćwierć wieku po premierze. I nie wątpię, że za kolejne tyle, nadal będzie warto.

(10 z 10 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji