Ludowy akt miłości

Mocna, brutalna proza (2010-01-04)

MateuszF84  Więcej o recenzencie

James Meek napisał emocjonującą powieść, pełną barwnych postaci i dramatycznych wydarzeń osadzonych w surowej Syberii. Do małego miasteczka rządzonego przez brutalnego i despotycznego kapitana Matulę, który nad to uzależniony jest od kokainy trafia tajemniczy uciekinier z obozu pracy - rewolucjonista Samarin. Wtedy do tej małej społeczności wtarga chaos. Cała historia jest niesamowicie napisana. Konstrukcja powieści jest genialna i wciągająca. Teraźniejszość przeplata się z historią, surowe opisy przyrody z gorącą namiętnością. Atmosfera jest gęsta i przytłaczająca, pełna dramatycznych i heroicznych wydarzeń. Bohaterowie z krwi i kości, pełni uczuć i wewnętrznych dramatów. Do tego dochodzi pełne ironii poczucie humoru autora. "Ludowy akt miłości" to książka którą zapamiętuje się na długo i często do niej wraca.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Przygoda dla odważnych (2009-11-02)

Markéta Leptirová  Więcej o recenzencie

Czyta się wspaniale, bogactwo języka i genialnie poprowadzona akcja naprawdę wciąga. Ale nie dajmy się zwieść, zabiera nas autor w niełatwą podróż. Do Wyższego i Niższego Świata to chwilami wyprawa, gdzie spotkamy i anioły i demony. I zaprawdę - takie mocne, szczere spoglądanie... w samego siebie może być równie bolesne, trudne i wyczerpujące, co zmagania z surowym i okrutnym bezmiarem Syberii. Nie znajdziemy tu łatwych odpowiedzi, i dlatego właśnie - tym bardziej warto przeczytać.

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Ani łatwa, ani przyjemna - poruszająca (2009-07-31)

Rosner  Więcej o recenzencie

Trudno przejść obok książki obojętnie. Odłożyć ją na półkę i zapomnieć. To fascynujący opis zawieszenia pomiędzy realnością a swego rodzaju brutalnym realizmem - jakże nie...magicznym. Bo czy samo to, że Czesi praktyczni ebyli władcami Syberi nie jest wystarczającą zachętą? Że w tam na dalekim rosyjskim wschodzie do dziś można znaleźć wiele "zapomnianych społeczności". Ta opisana w książce, bynajmniej nie jest najbardziej radykalną z radykalnych. Polecam. Gorąco polecam

(3 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Prawdziwa, gęsta i soczysta proza (2009-01-06)

finnegan7  Więcej o recenzencie

Wszystko tu jest nieprawdopodobne: Anglik, który pisze tak "rosyjską" książkę, historie w niej zawarte, styl i gęstość języka, głębia pytań, które się wbijają w czytelnika, napięcie godne Dostojewskiego i Chandlera w jednym. A jednak owo nieprawdopodobne zbiega się w tomie mistrzowskiej prozy, w pisarskim akcie doskonałości. Obserwujcie tego pisarza pod jego piórem będzie się jeszcze działo...

(4 z 4 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Niezła stylizacja, ktora przekracza swoje ograniczenia (2007-07-17)

Agata Pyzik  Więcej o recenzencie

Biorąc do ręki „Ludowy akt miłości” Jamesa Meeka miałam jak najgorsze obawy. Pisać powieść a la XIX-wieczny rosyjski realizm i zrzynać z Dostojewskiego, będąc Anglikiem urodzonym, w latach 60. XX wieku? Warsztat i sprawność, która kazała się rzeszom czytelników zachwycić taką np. parafrazą Dickensa w wykonaniu Michela Fabera w „Szkarłatnym płatku i białym” nie zmienia faktu, że nie mamy do czynienia z „nowym Dickensem”, który był jeden i niepowtarzalny. Dodatkowo Faber ma punkt za pochodzenie z tego samego obszaru językowego, co jego wielki poprzednik. Natomiast Meek, piszący o pokłosiu rewolucji październikowej w Rosji (mamy rok 1919), nie ma takiego parasola. Autor skupia się na zapadłej mieścinie na Syberii, Jazyku, zbierającym członków sekty religijnych odszczepieńców, niedobitki białogwardzistów, w tym sporą ilość eksmitowanych na nieludzką ziemię Czechów. W oczekiwaniu na ostateczny tryumf czerwonych (biorąc pod uwagę odległości w Rosji, wszystko trwa miesiącami), realizują się losy grupki bohaterów dramatu. To rzadko dziś spotykane, pełnokrwiste, wielowymiarowo nakreślone postaci. Katalizatorem wydarzeń w wiosce jest Samarin, stylizowany na katorżników – bandziorów i arystokratów ducha w jednym z prozy Dostojewskiego. Jest i kobieta – Anna Pietrowna, protofeministka, zważywszy na jej pasje – fotografię i niezależność (wliczając w to seks pozamałżeński). Jest sekta kastratów i jej jurodiwy przywódca, Bałaszow. Jest potworny kapitan Matula, kokainista, okrutnik i psychopata. Jest wreszcie postać sierżanta Mutza – Czecha żydowskiego pochodzenia, który jest filtrem, prześwietlającym wszystkie pozostałe postaci. Jest tu też refleksja nad triumfującym wtedy powoli bolszewizmem, nad nieludzkością tego systemu, ale właściwie również każdego innego systemu, jaki się pojawia w Rosji. Tajemnica Rosji pozostaje nieprzenikniona – to monstrum, które każdą ideologię strawi, wytraci miliony swoich dzieci, ale zaraz się z tego otrząśnie i przetrwa, zapewne w oczekiwaniu na następne katastrofy. Wszyscy w tej książce są połączeni ze sobą zagmatwanym, chaotycznym splotem relacji. Dla Meeka, dziennikarza, który spędził w Rosji niemal 10 lat jako reporter, Rosja nie kryje nie tajemnic, ale nie próbuje pisać swojej powieści z perspektywy swojaka. Raczej podtrzymuje intrygującą obcość, która sprawia, że dobrze w Polsce obecna, za sprawą Dostojewskiego i Tołstoja, tradycja wielkiej powieści rosyjskiej, ulega osobliwej dekonstrukcji. Kontury zdarzeń się rozmywają, wielkie okrucieństwa, ale i wielka dobroć, zdają się równie iluzoryczne. Meekowi udała się rzadka sztuka stworzenia bohaterów z krwi i kości, chociaż jego opowieść co i rusz obfituje w nieprawdopodobieństwa, podważające wiarygodność fabuły. Jednak im bardziej nie dowierzamy, tym głębiej wchodzimy w materię powieści, tym bardziej obchodzą nas bohaterowie. Jest tajemnicą dobrej literatury, w jaki sposób do tego dochodzi.

(7 z 10 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji