Ludzie na walizkach

O życie walcząc do końca (2011-02-22)

Daria Nowak  Więcej o recenzencie

O Szymonie Hołownia swego czasu wiedziałam nie wiele, a raczej nic. Następnie zaczynałam kojarzyć go ze znanego programu TVNu "Mam talent", gdzie prowadził program w duecie Hołownia&Prokop. Z tych dwóch panów zawsze lubiłam bardziej tego drugiego, a gdy zdarzało mi się oglądać od czasu do czasu program, pan Szymon sprawiał, że raz go lubiłam, abym po chwili siedziała nim zirytowana. Pierwszą myślą owego czasu było "Pan od kościoła i od religii", i zamknęłam go w tych ramach, odnosząc wrażenie, że Hołownia z każdej strony namawia ludzi do chodzenia do kościoła oraz innych rzeczy związanych z naszą wiarą, co mnie okropnie denerwowało, mimo tego, że jestem osobą wierzącą, to odnosiłam wrażenie, że atakuje to ludzi z każdej strony. Do "Ludzi na walizkach" nie potrafiłam się zabrać długo, chyba z obawy, co mogę w niej znaleźć. Opisu z tyłu okładki nie czytałam, a przez sam tytuł myślałam, że będzie to książka o emigracjach do obcych krajów za pracą. O ironio, jakże bardzo się myliłam! "Ludzie..." to zbiór wywiadów, z czego prawie wszystkie były kiedyś publikowane na łamach "Rzeczpospolitej" i "Newsweek Polska". W książce znajdujemy dziewięć wywiadów przeprowadzonych przez autora z ludźmi, którzy przezwyciężyli śmierć o własne życie, czy też walczą o zdrowie innych każdego dnia. Spotykamy tam rodziców chłopca, który w młodym wieku przeżył w krótkim czasie dwukrotny udar mózgu; mężczyznę, który stracił żonę i samotnie wychowuje syna; anestezjologa i neonatologa opowiadających o swojej pracy; mężczyznę zdobywającego świata, który pewnego dnia zostaje uwięziony w niepełnosprawnym ciele i wiele innych. W tych ludziach nie znajdziemy goryczy przez wydarzenia, które zgotował mi los, a ciepło i hart ducha. Te historie nie są ckliwe i małostkowe - wręcz przeciwnie. To historie, które pomagają dostrzec problemy ze zdrowiem, czy też utratą bliskich z innej strony. Są one pełne mądrości, cierpliwości, spokoju ducha, uczą nas jak być z drugim człowiekiem w bólu. Pomagają zobaczyć, że tylko walka ducha i zrównoważone dążenie do celu oraz czas może doprowadzić nas do cudu, bo cuda i rzeczy niemożliwe, wbrew pozorom, zdarzają się codziennie. Po przeczytaniu tych rozmów i kilku innych autorstwa Pana Szymona uważam, że to równy i fajny gość. Zwracam honor i z chęcią przeczytam jeszcze więcej.

(2 z 2 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Zły rozmówca. (2010-12-19)

Marcin Ptasznik Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Czytałem inne książki Szymona Hołowni i ta jest zdecydowanie najgorsza. Pomysł świetny - wywiady z ludźmi, których życie praktycznie się zawaliło, zmieszanie różnych poglądów... Na początku wszystko okej, ponieważ rozmawiał z prostymi osobami. Poziom opadł diametralnie, gdy pojawił się wywiad z lekarzem. Powtarzane w kółko jedno pytanie, rażący brak zrozumienia dla (rzekomo "fachowego", jak to autor określił w przedmowie) prostego słownictwa i ciągnięcie dialogu na siłę. To boli. Wniosek jest taki, że dopóki nie rozmawiać z kimś naprawdę wykształconym (jak wyżej wspomniany lekarz), uda się zachować pozory inteligencji. W przeciwnym razie dobre wrażenie zanika.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Trudna książka, a zarazem bezcenna recepta na życie (2010-11-16)

Justyna Nowicka-Jedlińska  Więcej o recenzencie

Hołownia w telewizji a Hołownia w książce to jakby dwie różne osoby. W telewizji spotykamy grzecznego, miłego szarmanckiego mężczyznę i delikatnej posturze. W książce wywiad z "Ludźmi po przejściach" prowadzi drapieżny, odważny, bezkompromisowy czasem nawet powiedziałabym nietaktowny dziennikarz, aż trudno uwierzyć, że to ten sam Szymon. Książka jest zbiorem wywiadów z ludźmi, których jak miewamy mówić "Bóg o nich zapomniał". Tematy poruszane są trudne, zmuszają do kilkudniowych refleksji i okradają człowieka z durnych wywodów - co bym zrobił gdyby... Nigdy nie wiemy co zrobimy, bo hipoteza zachowań w trudnych sytuacjach nie ma nic wspólnego z dotykającą nas rzeczywistością. Książka dla ambitnych myślicieli - gorąco polecam.

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Jedno zdanie to za mało (2010-08-16)

NORBERT WÓJCIK Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Czy człowiek, który cierpi lub jego bliscy rozumieją sens bólu? Czy można wogóle rozpatrywać cierpienie w tej kategorii? To, co można zauważyć w rozmowach Szymona Hołowni, to przede wszystkim ogromny szacunek do rozmowców i pozwolenie na to, by sami mówili. Niewielu jest dziennikarzy, którzy nie chcą być na pierwszym planie. Bohaterów "Ludzi na walizkach" łączy doświadczenie bólu. I postawa wobec tego, co przeżyli bądź byli świadkami. I zdumiewać może optymizm, z jakim mówią o życiu. Pewnie każdy z nas zadaje sobie pytanie, jak zachowałby się w podobnej sytuacji. Ja nie wiem.

(3 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Niezwykła, po prostu (2010-02-09)

KG  Więcej o recenzencie

Książka o naprawdę poważnych, trudnych kwestiach, ale ściśle związanych z naszym życiem - śmiercią, bólem, cierpieniem. Daje sporo do myślenia poprzez przykłady iście heroicznych i wielkich zachowań w obliczu takich egzystencjalnych tragedii. Zmusza do zatrzymania się na chwilę i uświadomienia sobie kruchości naszego życia i prawdziwego sensu miłości względem bliźnich. Szkoda tylko, że książka jest tak krótka. Gorąco polecam!

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Ważna, bo trudna? (2010-01-26)

Marta1  Więcej o recenzencie

To nie jest książka do porannej kawy ani do popołudniowej herbatki. Ta książka boli przy każdym z poruszanych tematów. Jest w niej życie jakiego byśmy nigdy nie chcieli, życie przed którym każdy chciałby uciec, ale też wiara, nadzieja i miłość jakiej niejeden z nas może tylko pozazdrościć.

(4 z 5 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

wstrząsająca (2009-11-04)

Andrzej Jóźwiak  Więcej o recenzencie

Książka ma 1 wadę, jest stanowczo za krótka... poza tym zmusza nas do spojrzenie na życie inaczej, z innej perspektywy. Mocna rzecz.

(4 z 4 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Kto ratuje jedno ludzkie życie... (2009-10-31)

Marta Kilian Zostań recenzentem Merlin.pl.Podziel się swoją opinią i zdobywaj piórka!  Więcej o recenzencie

Nie oceniam nigdy książki przed skończeniem czytania ostatniego zdania, ale tym razem to zrobiłam. Przeczytałam pierwszy wywiad i już wiedziałam, że jest to wielkie dzieło, które zmusza do zadumy, które zmienia życie i postrzeganie świata. Jest to niewątpliwe lektura, która wpływa na dalsze życie swoich czytelników. Zmusza nas do zastanowienia się nad sobą i własnym życiem. Przedstawia dramaty ludzi. Nie chodzi tutaj o przeczytanie tych zwierzeń i stwierdzenie: są ludzie, którzy mają gorzej, więc powinnam cieszyć się z tego, co mam… Chodzi tutaj o refleksję, o poprawę swojego zachowania, nie po to by uniknąć życiowych dramatów, ale po to, by wiedzieć jak zachować się w sytuacjach podbramkowych, w chwilach kiedy dramat dotyka nie tylko nas, ale naszych bliskich. Mamy tutaj rozmowy nie tylko z osobami, które spotkały się ze śmiercią, innymi dramatami związanymi z pogorszeniem stanu zdrowia, czytamy wypowiedzi lekarzy, ratowników – ludzi odpowiedzialnych za nasze życie. Cieszę się, że moje losy poukładały się inaczej i nie jestem osobą, która musi decydować o tak ważnych sprawach, o sprawach życia i śmierci, o orzekaniu kto jest człowiekiem, a kto nim już nie jest… To spojrzenie na tych ludzi z innej perspektywy, na ludzi, nie roboty, na osoby, które mają uczucia, a na co dzień stykają się z cierpieniem, rozgoryczeniem, ludzkimi dramatami. Mają sumienia. Myślę, że jest to książka, której odbiorcami może być każdy. Kobieta, która poddała się w walce o życie męża, mężczyzna, który codziennie patrzy na chorobę swojego malutkiego dziecka, babcia, która zażywa profilaktycznie leki na każdą przypadłość, na którą mogłaby zapaść… Każdy kto doświadczył cierpienia, kogo ono nie dotknęło, dosłownie każdy…

(4 z 4 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Niepozorna książka zawiera dużo treści (2009-10-13)

prowincjonalna nauczycielka  Więcej o recenzencie

"Ludzie na walizkach" to rozmowy z ludźmi, którzy doświadczyli bólu lub z bólem obcują codziennie. Podoba mi się to, że w książce większy nacisk położono na rozmowy z lekarzami, czyli tymi, którzy w dużej mierze pomagają zwalczyć ból, niż na historie osób chorych; wówczas książka mogłaby przechylić się w stronę łzawych opowieści, a tak jest rozmową na temat etyki medycznej w zderzeniu z cierpieniem. Największe wrażenie zrobiła na mnie rozmowa jaką autor przeprowadził z profesorem Januszem Gadzinowskim, pediatrą i neonatologiem na temat cierpienia dzieci i tego, jak medycyna sprzeciwia się naturze. W książce jest jeszcze przepiękna opowieść o dobrym umieraniu, rozmowa o dylematach przed jakimi codziennie stają lekarze, rozmowa o chorobie dotykającej osobę sławną, o tym, co trzyma ludzi przy życiu, o wielkiej determinacji i wyborach jakich dokonuje lekarz pogotowia na miejscu wypadku. Niepozorna książka zawiera dużo treści. I to treści, nad którymi warto się zadumać.

(3 z 3 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji

Lekcja pokory (2009-08-26)

enasza  Więcej o recenzencie

Książka w sposób niezwykle delikatny porusza zarówno emocjonalny jak i medyczny aspekt śmierci i cierpienia człowieka. Czyta się ją jednym tchem, ale historie rozmówców Szymona Hołowni długo pozostają w pamięci. Po lekturze wszystkich rozmów inaczej patrzy się na własne troski i potknięcia. Polecam!

(1 z 1 uznało tę recenzję za pomocną.)

Oceń recenzję. Czy jest przydatna?: Przyciskając jeden z klawiszy,oceniasz przydatnośćrecenzji dla kupujących.

Zgłoś nadużycie Zgłoś nadużycie, jeśli powyższarecenzja zawiera treści niezgodnez Regulaminem recenzji